fbpx
Κώστας Κρομμύδας: “Πηγαίνω τη μνήμη μου πίσω και θυμάμαι γέλια, τραπέζια, δώρα -Όλα εκείνα που κοντεύουμε να ξεχάσουμε”

Κώστας Κρομμύδας: “Πηγαίνω τη μνήμη μου πίσω και θυμάμαι γέλια, τραπέζια, δώρα -Όλα εκείνα που κοντεύουμε να ξεχάσουμε”

Πηγαίνω την μνήμη μου λίγο πίσω και θυμάμαι γέλια, τραπέζια, δώρα. Κόσμο πολύ, να χορεύει, να τραγουδάει, να γλεντά. Θυμάμαι σφιχτές αγκαλιές και φιλιά από εκείνα που σκούπιζες το μάγουλό σου, για να διώξεις δήθεν την γλύκα τους κι όμως αυτή είχε προλάβει να τρέξει...
Τα “καλά” παιδιά: Ο Κώστας Κρομμύδας γράφει με αφορμή τις δολοφονίες γυναικών

Τα “καλά” παιδιά: Ο Κώστας Κρομμύδας γράφει με αφορμή τις δολοφονίες γυναικών

Ένα επίκαιρο κείμενο με αφορμή τα τελευταία τραγικά γεγονότα με τις δολοφονίες γυναικών… Γράφει ο συγγραφέας και ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας «Θα σε έχω πριγκίπισσα» σου είπε. «Θα σε βάλω σε ένα γυάλινο παλάτι.» Κι εσύ χαμογελούσες χωρίς να ξέρεις πως όλα εκείνα τα...
“Πρόσεχε, μα ζήσε…”

“Πρόσεχε, μα ζήσε…”

Πιάσε το χέρι μου και πάμε, μη σε νοιάζει που δεν φαίνεται το τέρμα του δρόμου, μην σε τρομάζει που δεν μπορείς ακόμα να νιώσεις το δέρμα μου. Εκεί είναι, κάτω απ’ το χρωματιστό υλικό που το καλύπτει, σε σφίγγει δυνατά. Κοίταξέ με, σου χαμογελώ. Μπορείς να το δεις στα...
«Ζήσε, χαμογέλα, χόρεψε την ζωή, μα πάνω από όλα να είσαι πάντα άνθρωπος»

«Ζήσε, χαμογέλα, χόρεψε την ζωή, μα πάνω από όλα να είσαι πάντα άνθρωπος»

Ξεκίνα για το ταξίδι της ζωής γυμνός, αγνός, απαλλαγμένος από φόβους, με καθαρό το μέτωπο κι όνειρα γεμάτα χρώμα. Προχώρα, μην διστάσεις και φτάσε όπου μπορείς, ακόμα κι εκεί που τρέμει η ψυχή σου, μα μην ξεχάσεις… Να είσαι πάντα άνθρωπος. Να σπέρνεις ελπίδες και...
“Σπάσε την σιωπή. Γίνε κραυγή.”

“Σπάσε την σιωπή. Γίνε κραυγή.”

Κλείσε το στόμα σου. Μην μιλάς. Τι θα πεις; Ποιος θα σε πιστέψει; Πώς θα τους δώσεις να καταλάβουν τι σημαίνει να πονούν το σώμα σου και να χαράζουν για πάντα την ψυχή σου; Κλείσε τα μάτια. Μην βλέπεις. Μην βλέπεις τους εφιάλτες που σε κυνηγούν. Μην κοιτάζεις τα...
«Tα κλικ της μοναξιάς…»

«Tα κλικ της μοναξιάς…»

«Άνοιξε την ντουλάπα της και διάλεξε το πιο όμορφό της φόρεμα. Το άπλωσε πάνω στο κρεβάτι και χάιδεψε το φίνο ύφασμά του. Χτένισε τα μαλλιά της, έβαψε με κόκκινο κραγιόν τα χείλη της κι έπειτα άφησε το μετάξι να τυλίξει το σώμα της. Έστρεψε το είδωλό της στον καθρέφτη...