Κριτικές

14456835_1190223767680564_1313908009_o

 

 

 

 

 

Μυρωδιά από σανίδι

Σελίδα 431. Τέλος ιστορίας. Μετά τι ακολουθεί; Δάκρυα ένα ποτάμι χειμαρρώδες. Κλάμα βουβό, λυτρωτικό, ανεξάντλητο. Είναι από τις φορές που σκέφτεσαι όταν ολοκληρώνεις την ανάγνωση ενός βιβλίου πως αυτό το τελευταίο σ’άγγιξε ένα κλικ, βασικά πολλά κλικ παραπάνω. Σε διαπέρασε σαν, πως να το παρομοιάσω πετυχημένα, δε ξέρω. Φοβάμαι. Διστάζω πως ό, τι σας γράφω δεν είναι αρκετό μπροστά σ αυτό που αισθάνθηκα για να σας το μεταδώσω.

Γιατί πολύ απλά, επιθυμώ να σας εξηγήσω τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και μάλλον ζωγραφίστηκε μια απορία στο βλέμμα σας. Αισθάνθηκα πολλά. Πάρα πολλά. Ένα μυθιστόρημα σαρωτικό, που δραστηριοποίησε μεμιάς όλες μου τις αισθήσεις. Ζωντάνεψε κάθε ανάμνηση, ξεσήκωσε συγκινήσεις, με χαστούκισε, με πόνεσε, με έκανε κομμάτια. 
«Μυρωδιά από σανίδι» λοιπόν. Μια μεγάλη τζούρα έρωτα αυτό το βιβλίο. Ο Κωστας Κρομμύδας κατά την ταπεινή μου γνώμη εδώ ξεπέρασε τον εαυτό του. Κατόρθωσε σε ένα μυθιστόρημα αισθαντικό, άκρως ερωτικό, με σφιχτοδεμένη πλοκή και ήρωες μιας άλλης εποχής να με κάνει να καρδιοχτυπώ. Να ακολουθώ βήμα βήμα τη Λυδία και το Νικόλα στην Αθήνα του ΄40 και να τους παρακολουθώ δεκαετίες να ζούνε έναν έρωτα που άφησε εποχή. Αλησμόνητο που θα ζωντανέψει στις σελίδες της Μάρως. Η τελευταία αποτυπώνει τις ζωές τους γλαφυρά χρόνια μετά από τη γέννεση του πάθους ως την τελική αυλαία. Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή. Και όλοι μας απλώς ηθοποιοί. Αν αφεθούμε σαν τους ήρωες της ιστορίας θα δώσουμε την αξέχαστη παράσταση της ζωής μας ως την τελική αυλαία. Όμως, χωρίς εγωισμούς επειδή το εγώ μας όταν ορθώνεται στητό&αγέρωχο μπροστά στην αγάπη και τη συγχώρεση είναι ικανό να συνθλίψει ζωές σαν χάρτινους πύργους υπό κατάρρευση. 
Ένα οδοιπορικό έρωτα το μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα. Στα τεχνικά σημεία θα εστιάσω πως οι ήρωες είναι καμωμένοι με πρωτόφαντο ρεαλισμό και πλήρως «ορατοί» και κατανοητοί στα μάτια του αναγνώστη. Ο λόγος ρέει, πάλλεται με ένταση και γεμάτος εικόνες παραστατικές. Θέλω να τονίσω πως η γραφή του Κρομμύδα είναι εδώ στα καλύτερα της. Με ενθουσίαζει όταν διαπιστώνω πως ο συγγραφέας εξελίσσεται προς την καλύτερη εκδοχή της ιδιότητας που πρεσβεύει. Κάθε φορά άψογος και καλύτερος από την προηγούμενη. Επίσης, η καλλιτεχνική του ιδιότητα φαίνεται και στις άκρως πετυχημένες επιλογές έργων κλασικών που μεταφέρθηκαν στο σανίδι και τις μεταφέρει μέσα στο βιβλίο παράλληλα με τις ζωές της Λυδίας και του Νικόλα. Αυτή η διακειμενικότητα με ενθουσίασε γιατί φιλόλογος και η ίδια στη σκηνή του μυαλού μου πέρασαν οι ήρωες τους, που άφησαν εποχή εμπνέοντας πάθη….και έρωτα. Τον απόλυτο που λαβώνει την καρδιά, παρασύρει το μυαλό και νικά κάθε μα κάθε ίχνος λογικής… Γιατί όλα αυτά είναι ο έρωτας… μετά σιωπή. 
Τι να πεις άλλο;

Μυρωδιά από σανίδι

Σ’ αγαπώ…Δεν έχω τίποτα άλλο να πω… πιο απλό,  πιο βαθύ, πιο μεγάλο!

Αυτοι οι στίχοι απο την ποιήτρια Μυρτιώτισσα, θα μπορούσαν να αποτυπώσουν τον πιο μεγάλο έρωτα που έζησα, μεσα απο τις σελιδες του νεου αισθαντικού βιβλίου του συγγραφέα Κώστα Κρομμύδα.

Ενας έρωτας που καθε άνθρωπος θέλει να ζήσει,  δυνατός, απόλυτος, ακραίος… ενας έρωτας που τρέφεται απο το πάθος και την σαρκική ηδονή, όμως αφυδατώνεται απο την ζήλεια και πεθαίνει απο το πείσμα  και τον εγωισμό… ομως αλήθεια, σε εναν τέτοιο έρωτα το Τέλος γράφεται με τελεία η με ερωτηματικό;

 

Άλλωστε όπως λεει κι ενα απόσπασμα του βιβλίου «Ο έρωτας, ο αληθινός έρωτας, ο ενας έρωτας, είναι η προέκταση της ψυχής,  της καρδιάς, του κορμιού και του μυαλού σου. Δεν μπορείς χωρίς να τον έχεις, δεν αντέχεις να τον αφήσεις και να συμβιβάσεις τη ζωη σου με οτιδήποτε λιγότερο.

Αυτον τον μοναδικό έρωτα  περιγράφει ο συγγραφέας στο νεο του πόνημα, εμπνευσμένος απο αληθινά γεγονότα, απο εναν αληθινό θυελλώδη έρωτα…

Η μυθοπλασία συναντά την πραγματικότητα και το αποτέλεσμα μαγεύει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

Δυο πρωταγωνιστές του θεάτρου, εκτος απο την μυρωδιά απο σανίδι…οσφρίζονται και την μυρωδιά απο έρωτα,  εναν έρωτα που ξεκίνησε απο μια τυχαία γνωριμία, συνεχίστηκε απο μια αμοιβαία αντιπάθεια και ολοκληρώθηκε σε εναν απόλυτο ερωτα, του οποίου πάντα η (υποτιθέμενη)  λήξη έρχεται με ενα δυνατό μίσος, το οποίο κρύβει ενα καταπιεσμένο πάθος, μια κρυφή ηδονή.

Η Λυδία  και ο Νικόλας, με ταξίδεψαν  στο νησί των απόλυτων συναισθημάτων, σε ενα αέναο πάθος, ομως και οι υπόλοιποι δευτεραγωνιστές μου έμαθαν πολλα…Η Βασιλική,  την έννοια της πραγματικής και ανιδιοτελούς αγάπης, η Σμαράγδα της πιστής αφοσίωσης και κρυφής αγάπης, που η αξιοπρέπεια κράτησε το επίπεδο τοσο υψηλά,  οσο και η αξία της συγκεκριμένης γυναίκας.

Συγκινήθηκα, έκλαψα, γέλασα, έζησα μεσα απο τις 431 σελίδες, αυτου του βιβλίου.

Είχα χρόνια να αισθανθώ έτσι,  μια ιστορία που σου τονίζει την ουσία της ιδιας της ζωης, το μοίρασμα των στιγμών, την αγάπη προςτον συνάνθρωπο, την έννοια της αληθινής μητρότητας…ποσα συναισθήματα!

» Καθετί που ζούμε αποκτά μεγαλύτερη αξία οταν το μοιραζόμαστε με εναν άνθρωπο της καρδιάς μας». Ποσο αληθινό και σοφό…αρκει εμεις οι άνθρωποι να ανακαλύψουμε την έννοια του, μεσα απο εμας, να το αναζητήσουμε σε εναν εσωτερικό δρόμο που εχει ως αρχή την ψυχή μας…

Η» Μυρωδιά απο σανίδι» χωρίζεται σε τρείς εποχές,  στο παρελθόν, στο ενδιάμεσο και στο παρόν. Αυτη η εναλλαγή απο τη μια εποχή στην άλλη,  οδηγεί σε μια ξεκούραστη ανάγνωση, που τόσο περίτεχνα ο συγγραφέας το πράττει.

Άρτια δομημένο, δυνατή γραφή, με μια εξαιρετική πλοκή που σε κάνει να μην θες να το αφήσεις απο  χέρια σου αλλα ταυτόχρονα δεν θες και να τελειώσει…

Πολυ σημαντικό στοιχείο στην γραφή του συγγραφέα, που εχω παρατηρήσει και σε προηγούμεναα έργα του ειναι πως δεν αφήνει κανένα κενό στην ιστορία,  ακόμη και η πιο μικρή λεπτομέρεια καταγράφεται μεσα στις επόμενες σελίδες του, ετσι ωστε ο αναγνώστης να εχει μια ολοκληρωμένη άποψη και γνώση.

Μέσα απο αυτο το έργο μαθαίνεις περα απο τα δυνατά συναισθήματα του έρωτα,  της ζήλειας, του λάθους, του πάθους και των αντίστοιχων συνεπειών τους, στοιχεία απο την Τέχνητου Θεάτρου.

Εξαιρετικά εργα μεγάλων συγγραφέων, παραστάσεις, πάλκο, πλατεία , κουίντα, θίασος , θεατράνθρωποι…

Τοσες λεπτομέρειες,  που όμως συναρμολογούν τα κομμάτια της ιστορίας, οπως τα κομμάτια της ψυψής των ηρώων…

Αυτες οι έννοιες σε κάνουν να αγαπήσεις την Τέχνη του Θεάτρου, να ψάξεις του ήρωες σου, να σημειώσεις τα σημεία που «σφράγισε» η ψυχή σου.

Η » Μυρωδιά απο σανίδι» σε κάνει να αναπολείς τον μεγάλο έρωτα που κάποτε έζησες…αλλα έμεινε ανεκπλήρωτος απο επιλογή σου, οπως αναφέρεται και στο βιβλίο.Επειδή δείλιασες μπροστά στα θέλω σου και τον άφησες να φύγει απο ανασφάλεια….προτίμησες την ασφάλεια των πρέπει σου…

Ομως κάθε απόλυτος έρωτας ζει στις στιγμές… η ζωη περνάει…οι στιγμές μένουν κι αυτες είναι το σύνολο των εμπειριών μας, οι οποίες μας οδηγουν στην ευτυχία… χωρίς λογική μα μόνο με την καρδιά… και ναι υπάρχουν κατι κολασμένες στιγμές που έχουν την έκσταση του παραδείσου, οπως είπε η Λυδία στον Νικόλα οταν σε ενα γύρισμα ταινίας,  το φιλί που τους ένωσε διήρκησε πολυ περισσότερο απο οσο όριζε το σενάριο… γιατι το πάθος δεν εχει τέρμα μονο αρχή…χωρίς τέλος…

Μια παράσταση που η αυλαία δεν πέφτει ακόμα κι αν το έργο » τελειώσει» και οι πρωταγωνιστές απομακρυνθούν…η σπίθα θα παραμένει αιώνια και κάποια στιγμή θα συνεχιστεί μέσα απο ενα αλλο ζευγάρι… οπως η Μάρω και ο Μίλτος που έζησαν το σεργιάνι του Έρωτα μεσα απο τα σοκάκια του νησιού της Μπουμπουλίνας, τις Σπέτσες.

Αυτο το βιβλίο,  για μενα το πιο αισθαντικό του Κώστα Κρομμύδα, το πιο ερωτικό,  το πιο δυνατό σε συναισθήματα, χαράχτηκε στην αναγνωστική μου μνήμη, άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές  της ψυχής μου και χαίδεψε κάθε σημάδι του έρωτα που κάποτε έζησα τοσο απόλυτα και δυνατά.

Αξίζει να το διαβάσετε…θα ζήσετε μοναδικές στιγμες…θα νιώσετε την αλήθεια της ίδιας της ζωής, θα νοσταλγήσετε τον έρωτα που…χάθηκε η θα νιώσετε την ανυπομονησία του έρωτα που ακόμα δεν ήρθε…αλλα πάντα περιμένετε…

Αυτον τον έρωτα που δεν γνωρίζει όρια  και ο, τι ζει είναι έντονο, δυνατό, ακραίο και ύστερα  μετουσιώνεται σε αγάπη που δεν έχει τέλος…παρά μόνο στις σελίδες του βιβλίου…

Κωνσταντίνα Βαβάση

 

Μυρωδιά από σανίδι

Είχα χρόνια να κρατήσω μολύβι και να υπογραμμίζω σε βιβλίο που διαβάζω αυτά που σαφώς θέλω να διαβάσω ξανά και ξανά.. ένα καινούριο βιβλίο από έναν αγαπημένο συγγραφέα που δεν με απογοήτευσε διόλου.. όπως το περίμενα και πολύ πολύ καλύτερο.. με όλα αυτά τα στοιχεία που σε πιάνουν από το χέρι και σε βάζουν στα τρίσβαθα της καρδιάς των πρωταγωνιστών , για να γέλασεις , να κλάψεις, να απογοητευτείς μαζί τους..

Μυρωδιά από έρωτα θα έλεγα εγώ… άφησα κάποιες ώρες να περάσουν ,να συνειδητοποιήσω τι διάβασα, τι αισθάνθηκα , που ταξίδεψα, τι έμεινε…

Ένα βιβλίο που ο τίτλος σε προδιαθέτει για κάτι μαγικό… Ένας έρωτας.. αμέτρητες παραστάσεις.. λίγοι οι πρωταγωνιστές.. μεγάλος ο θίασος.. μπροστά από τα φώτα εκεί όπου όλα είναι λαμπερά και το χειροκρότημα σου δίνει ζωή.. και πίσω όμως από τα φώτα, εκεί που οι θεατές δεν υπάρχουν, και η αλήθεια στέκεται γυμνή και σε προκαλεί…

Υπάρχουν και αυτοί οι μεγάλοι έρωτες που μπορεί και ποτέ να μην συναντήσεις στην ζωή σου.. τόσο μεγάλοι σαν το απέραντο του ουρανού και της θάλασσας.. συνυφασμένοι ξεκάθαρα με την μαγεία του ηλιοβασιλέματος . Η ζωή είναι γεμάτη ηλιοβασιλέματα. Το ηλιοβασίλεμα που συμβολίζει κάθε τελεία που επιλέγουμε ή δεν επιλέγουμε εμείς να βάλουμε. Για όλα αυτά τα τέλη που μας πλήγωσαν , θα υπάρχει πάντα ένα ηλιοβασίλεμα να καταλαβαίνει τις νοσταλγίες μας και την μελαγχολία μας. Θα υπάρχει ένα ηλιοβασίλεμα με άπειρα χρώματα να συνοδεύει τον επίλογο μιας συγκεκριμένης ημέρας, αγάπης, απόφασης …. λίγο πριν την αρχή της επόμενης. Λίγο πριν την ανατολή… και κάπως έτσι ο ένας είναι εδώ.. ο άλλος εκεί , παντού και όπου… γιατί ο έρωτας δεν πεθαίνει..

nostimotato.blogspot.com

 

Μυρωδιά από σανίδι

Η δημοσιογράφος Μάρω Κούρτη καταφέρνει να συναντήσει τον γοητευτικό και πλέον αποτραβηγμένο από τα φώτα της δημοσιότητας ηθοποιό Νικόλα Δούκα και να του πάρει μια αποκλειστική συνέντευξη. Η έκπληξή της είναι μεγάλη όταν, μετά από μια σειρά επισκέψεων, ο ηθοποιός τής αναθέτει να γράψει τη βιογραφία του σε βιβλίο που θα δημοσιευτεί δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του. Έτσι, η Μάρω ταξιδεύει χάρη σε αυτές τις αναμνήσεις στη σύγχρονη θεατρική ιστορία της Αθήνας και μαθαίνει εκ των ένδον τι πραγματικά συνέβη όταν διαλύθηκε ο έρωτας του Νικόλα Δούκα και της Λυδίας Ρανιέρη, του πιο λαοφιλούς και αγαπημένου καλλιτεχνικού ντουέτου της δεκαετίας του 1960. Γιατί την εμπιστεύτηκε ο γοητευτικός αυτός άντρας; Πόσο ευτυχισμένοι είναι στην πραγματική τους ζωή οι ηθοποιοί όταν σβήνουν τα φώτα της ράμπας; Πόσα εμπόδια έχουν να παλέψουν ως την καταξίωση και πόσο εύκολα μπορεί να κρατηθεί ένας δυνατός έρωτας που βλασταίνει σε θεατρικό σανίδι;

Η ιστορία ξεδιπλώνεται κυρίως σε δύο χρονικές περιόδους: τη δεκαετία του 1990, όπου η Μάρω παίρνει τη συνέντευξη, και στο παρελθόν, από την Κατοχή και την πρώτη γνωριμία Νικόλα και Λυδίας ως το σχετικά πρόσφατο στην εξιστόρηση παρελθόν ενώ δε λείπουν και περιστατικά που λαμβάνουν χώρα στην παρουσίαση του βιβλίου που κατάφερε να γράψει η νεαρή δημοσιογράφος. Η αφήγηση είναι απλή, στρωτή, με μεγάλη ένταση και συναίσθημα ανάμεσα στις γραμμές, με τις απαραίτητες ανατροπές που θα τραβήξουν και θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Είναι μια ρομαντική ιστορία αγάπης, δυνατή, με τις διαβαθμίσεις της, τα πάνω και τα κάτω της, τις ζήλιες και δυστυχώς τις παρεξηγήσεις που θα φέρουν τον οριστικό χωρισμό. Οι εντάσεις ανάμεσα στο ζευγάρι προέρχονται από περιστατικά που «δεν είναι αυτό που δείχνουν» και οι δυο τους ακολουθούν την πεπατημένη οδό του «οδόντα αντί οδόντος», κρύβοντας τα πραγματικά τους συναισθήματα ο ένας από τον άλλον και κυρίως από τους εαυτούς τους, καθαρά από εγωισμό και πείσμα.

Κι όμως, η ιστορία δεν είναι κοινότοπη, όσο κι αν η περίληψη που παρέθεσα τη δείχνει ως τέτοια. Με ένα μελετημένο ιστορικό φόντο, με τα απαραίτητα δείγματα αληθοφάνειας και ρεαλισμού, με την αρμονική εμπλοκή της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας, το κείμενο φτιάχνει μια ιστορία αγάπης-σήμα κατατεθέν της γραφής του κυρίου Κρομμύδα. Τρυφερότητα, προσοχή στη λεπτομέρεια, σεβασμός στον αναγνώστη και ιδανικός χειρισμός πλοκής και συναισθημάτων είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κειμένου που με παρέσυραν από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Πίστεψα στον έρωτα Νικόλα και Λυδίας, αγκάλιασα τη Βασιλική που έδειξε τέτοια ακεραιότητα χαρακτήρα, συγκινήθηκα με την πιστή αφοσίωση της οικονόμου Σμαράγδας, απόλαυσα το έξυπνο παιχνίδι του συγγραφέα με την ιστορία της Μάρως, της οποίας η προσωπική ζωή ξεδιπλώνεται παράλληλα με την ιστορία του μεγάλου θεατρικού έρωτα.

Το μυθιστόρημα δείχνει ξεκάθαρα πως ο συγγραφέας έχει μετουσιώσει τις εμπειρίες του από το θέατρο σε ένα όμορφο, καλογραμμένο κείμενο, διαποτισμένο από αυτήν τη μυρωδιά του σανιδιού που δε φεύγει από τα ρουθούνια σου όταν εμποτιστείς σε αυτήν. Παρασκήνια, φουαγιέ, πρωτοσέλιδα, αυτόγραφα, χειροκρότημα, όλα αυτά τα μαγικά χαρακτηριστικά είναι παρόντα και στολίζουν το κείμενο. Επιπλέον, κατά την εξέλιξη της αγάπης μεταξύ των δύο βασικών πρωταγωνιστών, υπάρχουν σαφέστατες αναφορές σε πραγματικές ιστορίες καλλιτεχνικού περιεχομένου, όπως π. χ. στη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη και στην Έλλη Λαμπέτη. Ειδικά η τελευταία επηρέασε πολύ την πλοκή, μιας και αποτυπώθηκε στις σελίδες  ο θρίαμβος από τον σπαρακτικό μονόλογο «Ανθρώπινη φωνή», που κατέκτησε κοινό και κριτικούς, καθώς και άλλα τραγικά γεγονότα της ζωής της. Πάντως, παρ’ όλο που παρατίθενται τέτοια περιστατικά μόνο σε αδρές γραμμές και χωρίς αναφορά στα πραγματικά ονόματα, μου έκανε εντύπωση η πλήρης σχεδόν καταγραφή της παράστασης «Όρνιθες» του Αριστοφάνη από τον Κάρολο Κουν το 1959, στην οποία καταγράφτηκε λεπτομερώς η αναστάτωση που προκάλεσε στο θεατρικό κοινό της εποχής η πρωτοπορία και η διαφορετικότητα του ανεβάσματος από ό,τι είχαν συνηθίσει ως τότε οι θεατές. Μάλιστα, τα λόγια του αξεπέραστου αυτού θεατράνθρωπου είναι συγκλονιστικά και επηρεάζουν τη νοοτροπία του Νικόλα Δούκα που ήταν παρών! Αλήθεια και ψέμα, πραγματικότητα και μυθοπλασία, όλα μπερδεύονται νωχελικά και αρμονικά και στη σκηνή και στις σελίδες!

Άλλο ένα θετικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η παράθεση αποσπασμάτων από γνωστά και κλασικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και αμεσότητα κατά την ανάγνωση, επιπλέον όμως παρακινεί τον αναγνώστη να ψάξει για το πλήρες κείμενο σε περίπτωση που κάτι του άρεσε. Σαίξπηρ, Κοκτώ, Τέννεση Ουίλλιαμς και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι συγγραφείς περνάνε από και ζωντανεύουν τις σκηνές που περιγράφει με αμεσότητα ο κύριος Κρομμύδας. Επιπλέον, εν είδει υποσημειώσεων, στο τέλος του μυθιστορήματος δίνονται σύντομες εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για τα έργα που αναφέρθηκαν στις προηγούμενες σελίδες.

Η «Μυρωδιά από σανίδι» είναι ένα τρυφερό και συγκινητικό μυθιστόρημα, με ένα μη αναμενόμενο τέλος που μου έφερε δάκρυα στα μάτια και ταυτόχρονα με διαβεβαίωσε πως έτσι έπρεπε να ολοκληρωθεί αυτή η ιστορία. Ο κόσμος του θεάτρου έρχεται χωρίς φτιασιδώματα στο φως μέσα από το νέο βιβλίο του κυρίου Κρομμύδα και δείχνει στον αναγνώστη πως ο άνθρωπος που αυτός χειροκροτεί στο τέλος μιας παράστασης έχει σάρκα, οστά, ψυχή μα πάνω απ’ όλα καρδιά.  Αγαπάει, πονάει, προδίδεται, ζηλεύει μα πάνω απ’ όλα ελπίζει. Κι η αυλαία καιροφυλακτεί για να πέσει στην πιο απρόσμενη στιγμή!

Πάνος Τουρλής

 

Μυρωδιά από σανίδι

 

Αντί προλόγου
Ευτυχώς κανείς δεν πρόσεξε το μικροκαμωμένο μεσήλικα που βιαστικά έβαλε το βιβλίο στο σάκο του, ενώ πάσχιζε να μην κλάψει βγαίνοντας από το μετρό. Η τελευταία σελίδα ήταν το πετραδάκι που έκανε το παραπάνω γκελ στο νερό… Έβαλε τα γυαλιά του και κατέβασε το κεφάλι, για να το ξανανεβάσει αυτόματα, αντικρύζοντας τις κυλιόμενες… Ψάχτηκε για την κάρτα του, ξέχασε και θυμήθηκε, έκανε μεταβολή και στη συνέχεια άρχισε να σκέφτεται τις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Καταιγισμός συναισθημάτων. Καταιγισμός στιγμών ευδαιμονίας…Δεν είναι η πρώτη φορά που συγκινούμαι διαβάζοντας ένα βιβλίο. Τα τελευταία χρόνια – και είμαι ευτυχής γι’ αυτό – έχει τύχει να μουσκέψω τα μάτια μου ξανά και ξανά, διαβάζοντας υπέροχα βιβλία υπέροχων Ελλήνων συγγραφέων. Τον Κώστα Κρομμύδα τον έμαθα και τον εκτίμησα από το «Φως μέσα στη θύελλα». Η επιστροφή του περίμενα πως θα είναι εξίσου εντυπωσιακή, ήταν κάτι που το έβλεπα στα μάτια του κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που μας είχε παραχωρήσει. Το ότι όμως θα κάνει ΑΥΤΟ… Είναι από τις στιγμές που διαβάζεις και απλά δεν πιστεύεις στα μάτια σου. Είναι που αυτό το βιβλίο το καταβρόχθισα σε δύο μέρες και πιστεύω πως το επόμενο θα «φύγει» αυθημερόν. Είναι που αυτό που περιγράφει ο συγγραφέας είναι από άλλο πλανήτη. Ηθοποιός ο ίδιος, ήξερε ακριβώς πού να πατήσει για να κάνει όλη την ιστορία πιστευτή, αληθινή, ανυπέρβλητη.
Το ζευγάρι, στο οποίο αναφέρεται ο Κρομμύδας, είναι αυτό που γνωρίζετε, που γνωρίζουμε, που θέλετε να το φωνάξετε παντού, που θέλουμε να το κάνουμε γνωστό μέχρι το εξηκοστό έβδομο φεγγάρι του Δία. Μήπως όμως θα μπορούσε και να ΜΗΝ είναι; Το βιβλίο είναι στην ουσία ύμνος στον έρωτα και σε ό,τι εκείνος πρεσβεύει, όταν οι άνθρωποι βάζουν αυτό μπροστά τους και όχι τους εγωισμούς τους. Ο συγγραφέας, για δεύτερη συνεχή φορά, αφηγείται μέσα από γυναικείο ψυχόσωμα και είναι πραγματικά συγκλονιστικός. Ο τρόπος του είναι για σεμινάριο, η ιστορία του εκτυλίσσεται υποδειγματικά, η κάθαρση έρχεται εντελώς θεατρικά και ο αναγνώστης μένει να αποζητά κι άλλες σελίδες αλλά φευ…
Πολύ μεγάλη δουλειά! Σπουδαίο βιβλίο, υπέροχη ιστορία! Κώστα, ευτυχώς που μας κακομαθαίνεις. Φαντάζομαι ότι τα υπόλοιπα θα τα (ξανα)πούμε από κοντά, ναι; Όσο για τους αγαπημένους αναγνώστες μας, σας αφήνω στη λεπτομερέστατη και γλυκύτατη παρουσίαση της Μαίρης.

Κώστας Κούλης

Ένα θυελλώδη έρωτα περιγράφει το νέο βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα. Η αρχή μας μεταφέρει στην εποχή του ’40, την ώρα που οι Γερμανοί παρελαύνουν μπαίνοντας στην Αθήνα. Ένα κορίτσι σε ένα ποδήλατο, κρατά την ελληνική σημαία και προσπαθεί να εμβολίσει τη γερμανική παρέλαση. Ένα αγόρι τη σταματά. Το κορίτσι είναι η Λυδία Ρανιέρη και το αγόρι ο Νικόλας Δούκας. Ξαναβρίσκονται τυχαία τη μεταπολεμική περίοδο. Μια κόντρα ξεκινά ανάμεσα τους. Ένας έρωτας γεννιέται και φουντώνει όταν παίζουν πρώτη φορά μαζί στη σκηνή τη Δωδέκατη Νύχτα. Από εκεί τα πράγματα εξελίσσονται σαν σε παραμύθι. Δυναμικοί χαρακτήρες και οι δύο… Οι εντάσεις δεν παύουν να υπάρχουν, λες και είναι το αλατοπίπερο στη σχέση τους. Μεγάλοι σταρ του θεάτρου και του κινηματογράφου και οι δύο, απολαμβάνουν έρωτα και διασημότητα. Όμως το παραμύθι τους δεν έχει happy end και επέρχεται ο χωρισμός. Πολλά χρόνια αργότερα ο Νικόλας δίνει συνέντευξη στη Μάρω Κούρτη για ένα περιοδικό. Ο Νικόλας Δούκας ξεκλειδώνει το βιβλίο της ζωής του και της περιγράφει όλα όσα συνέβησαν στη σχέση του με τη Λυδία. Πράγματα που δεν μαθεύτηκαν ποτέ, με τη διαβεβαίωση να εκδώσει ένα βιβλίο δέκα χρόνια από το θάνατό του. Περνούν πολλές ώρες μαζί, ο Νικόλας αναβιώνει το παρελθόν και η Μάρω μαθαίνει όλες τις κρυφές πτυχές της ζωής του αλλά και του μεγάλου του έρωτα.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που δεν ήθελα να αφήσω από τα χέρια μου. Χρειάστηκαν λίγο παραπάνω από 24 ώρες για να το τελειώσω. Ναι, καλά καταλάβατε, με είχε συνεπάρει από την πρώτη σελίδα. Έχει ένταση, πάθος, έχει ζωντάνια… Ναι, αυτή η λέξη είναι η σωστότερη.
   Στο σημείωμα του συγγραφέα αναφέρεται πως η ιστορία αυτή είναι εμπνευσμένη από τους μεγάλους έρωτες του θεάτρου και του κινηματογράφου μιας άλλης εποχής. Συχνά, κατά την ανάγνωση του βιβλίου, έπιασα τον εαυτό μου να «παρατηρεί» και να προσπαθεί να εξιχνιάσει ποιο ήταν το ζευγάρι που περιγράφει. Ένα μου ερχόταν στο μυαλό, αλλά μάλλον λάθος έχω πέσει. Ίσως και όχι. Ίσως να είναι μια ιστορία που απλά μιλά για μεγάλα πάθη. Μοιραίους έρωτες που γεννήθηκαν σε ένα πανί ή σε ένα σανίδι. Όποιο και αν ήταν ή όχι αυτό το ζευγάρι, ομολογώ πως ο τρόπος γραφής του Κώστα Κρομμύδα με συνεπήρε. Είναι υπέροχο να βρίσκεις βιβλία που να μην μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου, παρά μόνο όταν έχεις φτάσει στη τελευταία τους σελίδα. Είναι όμορφα «ταξίδια» μυαλού και ψυχής.

 

Μυρωδιά από σανίδι

Ο Κώστας Κρομμύδας, αυτή τη φορά, ενισχύει την πένα του με την πρότερη ιδιότητά του ως ηθοποιός σε μια σύμπραξη των δυο χώρων που αποτελούν τα διαχρονικά του πάθη:

Θέατρο και…Βιβλίο, λοιπόν, σε έναν συνδυασμό που μας ταξιδεύει σε αλλοτινές, πιο ανυποψίαστες και λαμπερές εποχές για να αποθεώσει τον επαναστάτη έρωτα!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Μάρω Κούρτη μια νεαρή δημοσιογράφος κατορθώνει με κόπο, να εξασφαλίσει συνέντευξη με τον απρόσιτο θρύλο του Ελληνικού Θεάτρου, Νικόλα Δούκα, που έχει αποσυρθεί στη βίλα του.
Για κακή της τύχη φτάνει με καθυστέρηση για να βρεθεί μπροστά σε έναν επιβλητικό, βλοσυρό οικοδεσπότη, ο οποίος θα την αιφνιδιάσει ωστόσο, επιλέγοντας εκείνη για να συγγράψει τη βιογραφία του.
Όσο περνά ο καιρός ο Νικόλας Δούκας ανοίγει την ψυχή του στη νεαρή δημοσιογράφο ξετυλίγοντας την τραγική του ιστορία όπως στιγματίστηκε από τη μοιραία του σχέση μς την πρωταγωνίστρια Λυδία Ρανιέρη.
Η τρυφερή σχέση που θα αναπτυχθεί με τον θρυλικό ηθοποιό θα οδηγήσει τελικά τη Μάρω στο δικό της δρόμο για την αυτογμωσία και την δική της ολοκλήρωση…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο Κώστας Κρομμύδας εδραιώνει τη θέση του ανάμεσα στις δυναμικές πένες της γενιάς του με το έκτο του μυθιστόρημα, που συνιστά το πιο μεστό του βιβλίο, κουβαλώντας ενα βαρύ συναισθηματικό φορτίο που αγγίζει τον καθένα.

«Η Μυρωδιά Από Σανίδι» κινείται στα πλαίσια ενός ερωτα σπαρακτικού όπως συμβαίνει γενικότερα, με τα έργα του Κρομμύδα που- όλα τους- συνατιώνται σε αυτόν τον κοινό παρονομαστή, όσο κι αν το καθένα διατηρεί την πρωτοτυπία του.

«Η Μυρωδιά Από Σανίδι» μιλά για τον έρωτα, αφήνοντας τα γραφικά τοπία προηγούμενων έργων (Ουρανόεσσα, Θύελλα) για να «κρυφτεί», αυτήν τη φορά,στα συναρπαστικά παρασκήνια, του θεάτρου, ψηλαφώντας το σκοτάδι πίσω από τους προβολείς και τις βελούδινες κουρτίνες της αυλαίας!
Ένα βιβλίο με γλωσσική αρμονία και ιδανικές ισορροπίες που εμπνέουν συναισθήματα χωρίς να τα εκβιάζουν.
Παρά τη φαινομενική απλότητα της ιστορίας ο Κώστας Κρομμύδας δεν υποπίπτει σε κοινοτυπίες χαρίζοντας ένα μυθιστόρημα που κυλά και παρασέρνει αβίαστα στη δίνη του χωρίς καλά καλά να το αντιληφθείς καθώς γυρίζεις ανυπόμονα τις σελίδες του.

Και» Η Μυρωδιά Από Σανίδι» είναι επίσης δομημένη, κατά την προσφιλή συνήθεια του συγγραφέα, σε διττό χρονικό άξονα:
Μια αφορμή από τη σύγχρονη εποχή, ατενίζει ένα νοσταλγικό χθες που κυοφόρησε μυστικά και πάθη.

Πρώτη φορά, εντούτοις, ο βασικός αφηγητής του παρόντος που αναζητά τον δρόμο του, σε πρώτο πρόσωπο, είναι γυναίκα κι όχι άντρας όπως στα προηγούμενά του.
Η δημοσιογράφος Μάρω μιλά για τη μοναδική της συνάντηση με τον σπουδαίο πρωταγωνιστή Νικόλα Δούκα., που θαυμασε -κι όχι άδικα- ως μέντορα.

Οι αφηγησεις του ηλικιωμένου πλέον ηθοποιού σε κείνη ανοίγουν το παράθυρο σε μια μεγάλη αγάπη, που την ανακαλύπτουμε κλιμακωτά μέσα από το κασετοφωνάκι της δημοσιογράφου.

Ο ίδιος ο Νικόλας Δούκας σπάει ανεξήγητα τη μοναχικότητά του κι εκχωρεί τα κλειδιά της ψυχής του σε μια σχέση πατρική που σκορπίζει ζεστασιά με τη διάφανη τρυφερότητά της
Τη συνοδεύει όμως η απορία γιατί άραγε εκείνος ο φημισμένος άντρας αφέθηκε στη γλυκιά αυτήν συνηθισμένη κοπέλα;

Ο γηραιός Νικόλας Δούκας,γενικότερα, επιβάλλει τη στιβαρή του παρουσία σε όλες τις σελίδες υπερτερώντας κάθε άλλου προσώπου στο βιβλίο, κι είναι εκείνος που επιλέγει πότε θα ξεπηδήσουν οι μνήμες ενός ερωτευμένου άντρα που έζησε το απόλυτο.

Ένας εκούσιος δέσμιος μιας αγάπης που τα δίνει όλα.
Μια γυναίκα άπιαστη σαν αερικό, εύθραυστη σαν κλαράκι μυγδαλιάς, βακχικά ερωτική σαν ακόλουθος διονυσιακής συντροφιάς.Συνάμα όμως και απέραντα τραγική.

Ένα ζευγάρι συμπληρωματικό όπως η φωτιά και το νερό και μέσα σε όλα το αμμόνι της Τέχνης που σφυρηλατεί ψυχές..Κάπου εδώ παρεισφρέει το Άρωμα από Σανίδι.Μυρωδιά αρωμάτων, λουλουδιών κι έξαψης.Καμιά φορά και μυρωδιά θανάτου…
Εκεί που το Εγώ γίνεται πρόσφορο για να τεμαχιστεί σε χιλιάδες άλλα, καθώς διαθλάται μέσα από τις «ψυχές» που ποιεί, συνομιλώντας με την Αιωνίότητα.
Μύστες της Τέχνης και του έρωτα οι πρωταγωνιστές μας, δίνοντας υπόσταση στα ίδια τα βιώματα του ηθοποιού- συγγραφέα!

Το ζευγάρι του Δούκα και της Ρανιέρη φέρνει ευθέως στη μνήμη τη στιβαρότητα πρωταγωνιστών βεληνεκούς όπως ένας Μινωτής και μια Παξινού.

Αμυδρά γεννά μνήμες από το αλησμόνητο πάθος και τις σκοτεινές στιγμές της ταλανισμένης Έλλης Λαμπέτη και του αινιγματικού Δημήτρη Χορν σε αρκετές στιγμές, ενώ την ίδια στιγμή θυμίζει τη διαχρονική- καλλιτεχνική κι ερωτική- ταύτιση της Έλλης Φωτίου και του Στέφανου Ληναίου.
Ένα δίδυμο, που για τον αναγνώστη κομίζει αναγνωρίσιμα ίσως στοιχεία από μια γοητευτική «μυθολογία» του Ελληνικού Θεάτρου και μιας νοσταλγικής Αθήνας που χάθηκε ανεπιστρεπτί μαζί μετα γιασεμιά της κάτω από το τσιμέντο και το στρες.
Παρόλαυτα, το ζευγάρι μας αναπτύσσει τη δική του αυτόνομη δυναμική, παρασύροντάς μας στο προσωπικό του δράμα.

Πλάι τους κι άλλα πρόσωπα σε μια ιστορία που αναδεικνύει αξίες όπως η αφοσίωση κι η μεγαλοψυχία η καλοσύνη που υπερβαίνει τον πληγωμένο εγωισμό.
Με τη μυθοπλασία συμπλέκονται και πραγματικά περιστατικά με κορυφαίο την τολμηρή μεταφορά που επεχείρησε ο καινοτόμος πρωτεργάτης του Ελεύθερου Θεάτρου, Κάρολος Κουν στους Όρνιθες του Αριστοφάνη με μάρτυρες το κοινό της Θεσσαλονίκης και τις αντικρουόμενες αντιδράσεις.
Αυτή η στιγμή θα γίνει απαρχή για ένα γαιτανάκι εξελίξεων που ισορροπεί ανάμεσα στο ψυχικό μεγαλείο και τον απώτατο πόνο.

Στην πορεία αυτή παρελαύνουν κορυφαίοι θεατρικοί δημιουργοί από τον Ευρυπίδη και τον Σαίξπηρ μέχρι τον Τεννεσι Ουίλλιαμας και τον Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.
Τα χωρία λειτουργούν σαν προοίμια καταστάσεων στις ζωές των πρωταγωνιστων.

Το κείμενο του Κώστα Κρομμύδα- περισσότερο από κάθε άλλο του- αποκτά ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης:
«Η Μυρωδιά Από Σανίδι»,δηλαδή, διατρέχει αυτές τις σπουδαίες στιγμές του Παγκόσμιου Θεάτρου- όχι με τη ματαιοδοξία ενός ρηχού φιλολογικού εμπλουτισμού:

Μέσα από τις στιγμές των κεντρικών ηρώων, σταθμοί του παγκόσμιου ρεπερτορίου προσλαμβάνουν τώρα συμβολικές διαστάσεις- νευραλγικές για την εξέλιξη της πλοκής και των χαρακτήρων, προδίδοντας στο μυθιστόρημα αυτό μια αλληγορική χροιά.
Η ίδια η αγάπη του Νικόλα και της Λυδίας ενόσο ξετυλίγεται στον χρόνο, συνιστά ένα διακειμενικό κράμα που συνενώνει την παραφορά της Μπλανς, την απόγνωση του Κοκτώ, τη μοναξιά της Γέρμα , την παράνοια της Μήδειας.

Επιδέξια ο Κώστας Κρομμύδας επιστρατεύει την άλλη ιδιότητα ως Δάσκαλος του Θεάτρου, αναδεικνύοντας την παιδευτική αξία έργων παγκόσμιας ακτινοβολίας, (που μετέφρασε, μάλιστα, ο ίδιος.)
Ο θεατρικός λόγος κορυφαίων δραματουργών και τα πάθη των διαχρονικών ηρώων τους ανάγονται εν τέλει σε κιβωτο της απώτατης υπαρξιακής αλήθειας, που τα πρόσωπα στον Κρομμύδα καλούνται να αντικρύσουν σπάζοντας τις αλυσίδες του εγωισμού.
Οι αποκαλύψεις σκηνοθετημένες με μαεστρία επιφυλάσσουν ένα κρεσέντο αλησμόνητο σε ένα φινάλε γεμάτο ανθρωπιά, πάθος και φως -αντάξιο όλης της θεατρικής παράδοσης που υμνεί το βιβλίο αυτό.

Το σχήμα της αριστοτελικής κάθαρσης λειτουργεί υποδειγματικά στη Μυρωδιά Από Σανίδι του Κώστα Κρομμύδα, ιχνηλατώντας τη Μυσταγωγία της Τέχνης που αναβαπτίζει τον θνητό άνθρωπο σε κληρονόμο του Ουρανού…

stonasterismotouvivliou.blogspot.com

 

Μυρωδιά από σανίδι

Το νέο βιβλίο του κυρίου Κώστα Κρομμύδα φέρει τον τίτλο «Μυρωδιά από σανίδι» και είναι πράγματι ένα βιβλίο γεμάτο από αυτήν την μυρωδιά. Κύριος πρωταγωνιστής είναι ο παράφορος έρωτας, ο θεατρικός, με τα καλά και τα κακά του, τα πάνω και τα κάτω του. Ένας έρωτας που γεννήθηκε, αναπτύχθηκε, μετουσιώθηκε και κατέληξε επάνω στο θεατρικό σανίδι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…
Παράλληλα με την γερμανική εισβολή στην πρωτεύουσα ξεκινά η γνωριμία του Νικόλα με τη Λυδία. Τόσο η πρώτη τους συνάντηση, όσο και κάθε επόμενη για πολλά χρόνια, θα είναι επεισοδιακή. Ανάμεσα τους θα αναπτυχθεί ένας έρωτας που όμοιο του έχουμε παρακολουθήσει μονάχα στη μεγάλη οθόνη. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο και για τους δύο να το παραδεχτούν και να καταφέρουν να αφεθούν σε όσα νιώθουν. Όμως, επειδή ο έρωτας είναι χείμαρρος ορμητικός, δεν θα μπορέσουν να του αντισταθούν. Θα αφεθούν στη δίνη του και, μαζί πια, θα διανύσουν μια μεγάλη πορεία μπροστά και πίσω από τη θεατρική αυλαία. Όντας το επίκεντρο της προσοχής από τον απλό λαό και τα μέσα ενημέρωσης που, με κάθε τρόπο, θα προσπαθήσουν να εισβάλλουν στο άδυτο της φαινομενικά παραμυθένιας τους ζωής.
Πολλά χρόνια μετά, ο Νικόλας παίρνει μία μεγάλη απόφαση. Ξεκινά να εξιστορεί στη Μάρω, νεαρή τότε δημοσιογράφο, όλα τα γεγονότα της κοινής ζωής του με τη Λυδία. Γεγονότα γνωστά και μη στο ευρύ κοινό. Γεγονότα που, βγαλμένα λες από τη φαντασία, είναι ικανά να εμπνεύσουν ποικίλα συναισθήματα. Είναι όμως, ταυτόχρονα, μια εξομολόγηση κι ένας φόρος τιμής από τον Νικόλα για τη Λυδία. Σε μια πρώτη ανάγνωση, θα έλεγε κανείς ότι το «Μυρωδιά από σανίδι» αποτελεί ένα βιβλίο αισθηματικό. Η ουσία όμως του βιβλίου και τα πραγματικά του νοήματα δεν σταματούν εκεί.
Αν κοιτάξεις βαθιά στο χαρακτήρα του Νικόλα, θα δεις τον άντρα που παραδίνεται ολοκληρωτικά στην αγάπη του. Τον άντρα εκείνο, της παλιάς κοπής, που ξέρει να φέρεται, να διεκδικεί, να αγαπά και να φροντίζει με όλο του το είναι. Θα δεις και τον άνδρα τον εργατικό και τον φιλόδοξο. Εκείνον που, με τις πράξεις του, είναι ικανός να δημιουργήσει και να σημαδεύσει μια ολόκληρη εποχή.
Σκιαγραφώντας τον χαρακτήρα της Λυδίας, τα πρώτα στοιχεία της που γίνονται εμφανή είναι το πείσμα, η χειριστικότητα, η γυναικεία ζήλια. Ο τρομερή όρεξη για δουλειά και η ανάγκη για καταξίωση. Πέρα όμως από αυτήν την εικόνα της Λυδίας, υπάρχει η ευάλωτη γυναίκα. Η γυναίκα με τις ανασφάλειες, η ερωτευμένη γυναίκα που έχει μόνη ανάγκη να αγαπηθεί. Και η αφοσιωμένη καλλιτέχνης που, μέσα από τη δουλεία της, γνωρίζει τον εαυτό της, τον εξελίσσει και ξεπερνά κάθε δυσκολία και αναποδιά της ζωής.
Η Μάρω, τέλος, είναι το παιδί που ενηλικιώνεται στη δεκαετία του ενενήντα. Το φοβισμένο, σχεδόν, σπουργίτι που ανοίγει άτσαλα τα φτερά του και προσπαθεί να κάνει την πρώτη του πτήση μακριά από τη φωλιά. Γεμάτη όρεξη για δουλεία, γεμάτη όνειρα για τη ζωή, βλέπει στο πρόσωπο του Νικόλα την ευκαιρία ζωής που της ανοίγεται, που της χαρίζει. Πέφτει με τα μούτρα να ρουφήξει κάθε του κουβέντα, κάθε στιγμή μαζί του. Και εντέλει λαμβάνει πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να ελπίσει ή να φανταστεί.
Ολόκληρο το βιβλίο αποτελεί έναν ύμνο στον έρωτα και την αγάπη. Έναν ύμνο σε εκείνες τις σχέσεις που, αν τις βιώσεις στη διάρκεια της ζωής σου, θα πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό. Γιατί, ακόμα κι αν το τέλος δεν είναι αίσιο, οι στιγμές που σου χάρισαν είναι μοναδικές. Θα σε ακολουθούν και θα σε σημαδεύουν μια ζωή.
Η γραφή του κυρίου Κώστα Κρομμύδα ανάλαφρη και στρωτή, ρέει αβίαστα ξεδιπλώνοντας με εξαιρετική μαεστρία την ιστορία του. Οι εναλλαγές στην αφήγηση, από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο κι από παρελθόν σε παρόν, μου άρεσαν πάρα πολύ. Χάριζαν στο βιβλίο όλο την κλιμάκωση στην ένταση και τη διατήρηση του ενδιαφέροντος, δίνοντας παράλληλα μικρές ανάσες στον αναγνώστη για να ξεκουράζει το πνεύμα του μεταξύ των διαδοχικών σπουδαίων γεγονότων. Με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο ο κύριος Κρομμύδας κατάφερε να μας προσφέρει ένα βιβλίο που, εάν το θες μπορεί να σε καθηλώσει, διαφορετικά θα σε συντροφεύσει. Διατηρεί όμως το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο και του προσφέρει πλουσιοπάροχα τις εικόνες και τα συναισθήματα που αρμόζουν τόσο στην εποχή όσο και στον χώρο που έχει επιλέξει να κινηθεί.
Όλοι όσοι διαβάσουν το «Μυρωδιά από σανίδι» θα σκεφτούν πολύ και θα αναθεωρήσουν πράξεις και συμπεριφορές στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Κανείς τους όμως δεν θα έχει δεύτερες σκέψεις από την επιλογή του να κρατήσει στα χέρια του αυτό το βιβλίο και να αφιερώσει χρόνο στην ανάγνωση του. Είναι ένα βιβλίο, ας μου επιτραπεί ο όρος, πασπαρτού! Θα αγγίξει και θα ικανοποιήσει τόσο όσους θέλουν ένα ελαφρύ ανάγνωσμα συντροφιάς όσο κι εκείνους που θέλουν ένα βιβλίο να τους γεμίσει συναισθήματα και προβληματισμούς. Και ομολογώ πως, ο κύριος Κρομμύδας, με αυτό του το βιβλίο εκπλήσσει ακόμα μία φορά με το πολύπλευρο ταλέντο του. Εμείς θα του ευχηθούμε μόνο ένα μεγάλο ταξίδι για τις καρδιές των αναγνωστών που το έχουν ήδη αγκαλιάσει!

 

Μυρωδιά από σανίδι

Η δημοσιογράφος Μάρω Κούρτη καταφέρνει να συναντήσει τον γοητευτικό και πλέον αποτραβηγμένο από τα φώτα της δημοσιότητας ηθοποιό Νικόλα Δούκα και να του πάρει μια αποκλειστική συνέντευξη. Η έκπληξή της είναι μεγάλη όταν, μετά από μια σειρά επισκέψεων, ο ηθοποιός τής αναθέτει να γράψει τη βιογραφία του σε βιβλίο που θα δημοσιευτεί δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του. Έτσι, η Μάρω ταξιδεύει χάρη σε αυτές τις αναμνήσεις στη σύγχρονη θεατρική ιστορία της Αθήνας και μαθαίνει εκ των ένδον τι πραγματικά συνέβη όταν διαλύθηκε ο έρωτας του Νικόλα Δούκα και της Λυδίας Ρανιέρη, του πιο λαοφιλούς και αγαπημένου καλλιτεχνικού ντουέτου της δεκαετίας του 1960. Γιατί την εμπιστεύτηκε ο γοητευτικός αυτός άντρας; Πόσο ευτυχισμένοι είναι στην πραγματική τους ζωή οι ηθοποιοί όταν σβήνουν τα φώτα της ράμπας; Πόσα εμπόδια έχουν να παλέψουν ως την καταξίωση και πόσο εύκολα μπορεί να κρατηθεί ένας δυνατός έρωτας που βλασταίνει σε θεατρικό σανίδι;

Η ιστορία ξεδιπλώνεται κυρίως σε δύο χρονικές περιόδους: τη δεκαετία του 1990, όπου η Μάρω παίρνει τη συνέντευξη, και στο παρελθόν, από την Κατοχή και την πρώτη γνωριμία Νικόλα και Λυδίας ως το σχετικά πρόσφατο στην εξιστόρηση παρελθόν ενώ δε λείπουν και περιστατικά που λαμβάνουν χώρα στην παρουσίαση του βιβλίου που κατάφερε να γράψει η νεαρή δημοσιογράφος. Η αφήγηση είναι απλή, στρωτή, με μεγάλη ένταση και συναίσθημα ανάμεσα στις γραμμές, με τις απαραίτητες ανατροπές που θα τραβήξουν και θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Είναι μια ρομαντική ιστορία αγάπης, δυνατή, με τις διαβαθμίσεις της, τα πάνω και τα κάτω της, τις ζήλιες και δυστυχώς τις παρεξηγήσεις που θα φέρουν τον οριστικό χωρισμό. Οι εντάσεις ανάμεσα στο ζευγάρι προέρχονται από περιστατικά που «δεν είναι αυτό που δείχνουν» και οι δυο τους ακολουθούν την πεπατημένη οδό του «οδόντα αντί οδόντος», κρύβοντας τα πραγματικά τους συναισθήματα ο ένας από τον άλλον και κυρίως από τους εαυτούς τους, καθαρά από εγωισμό και πείσμα.

Κι όμως, η ιστορία δεν είναι κοινότοπη, όσο κι αν η περίληψη που παρέθεσα τη δείχνει ως τέτοια. Με ένα μελετημένο ιστορικό φόντο, με τα απαραίτητα δείγματα αληθοφάνειας και ρεαλισμού, με την αρμονική εμπλοκή της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας, το κείμενο φτιάχνει μια ιστορία αγάπης-σήμα κατατεθέν της γραφής του κυρίου Κρομμύδα. Τρυφερότητα, προσοχή στη λεπτομέρεια, σεβασμός στον αναγνώστη και ιδανικός χειρισμός πλοκής και συναισθημάτων είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κειμένου που με παρέσυραν από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Πίστεψα στον έρωτα Νικόλα και Λυδίας, αγκάλιασα τη Βασιλική που έδειξε τέτοια ακεραιότητα χαρακτήρα, συγκινήθηκα με την πιστή αφοσίωση της οικονόμου Σμαράγδας, απόλαυσα το έξυπνο παιχνίδι του συγγραφέα με την ιστορία της Μάρως, της οποίας η προσωπική ζωή ξεδιπλώνεται παράλληλα με την ιστορία του μεγάλου θεατρικού έρωτα.

Το μυθιστόρημα δείχνει ξεκάθαρα πως ο συγγραφέας έχει μετουσιώσει τις εμπειρίες του από το θέατρο σε ένα όμορφο, καλογραμμένο κείμενο, διαποτισμένο από αυτήν τη μυρωδιά του σανιδιού που δε φεύγει από τα ρουθούνια σου όταν εμποτιστείς σε αυτήν. Παρασκήνια, φουαγιέ, πρωτοσέλιδα, αυτόγραφα, χειροκρότημα, όλα αυτά τα μαγικά χαρακτηριστικά είναι παρόντα και στολίζουν το κείμενο. Επιπλέον, κατά την εξέλιξη της αγάπης μεταξύ των δύο βασικών πρωταγωνιστών, υπάρχουν σαφέστατες αναφορές σε πραγματικές ιστορίες καλλιτεχνικού περιεχομένου, όπως π. χ. στη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη και στην Έλλη Λαμπέτη. Ειδικά η τελευταία επηρέασε πολύ την πλοκή, μιας και αποτυπώθηκε στις σελίδες  ο θρίαμβος από τον σπαρακτικό μονόλογο «Ανθρώπινη φωνή», που κατέκτησε κοινό και κριτικούς, καθώς και άλλα τραγικά γεγονότα της ζωής της. Πάντως, παρ’ όλο που παρατίθενται τέτοια περιστατικά μόνο σε αδρές γραμμές και χωρίς αναφορά στα πραγματικά ονόματα, μου έκανε εντύπωση η πλήρης σχεδόν καταγραφή της παράστασης «Όρνιθες» του Αριστοφάνη από τον Κάρολο Κουν το 1959, στην οποία καταγράφτηκε λεπτομερώς η αναστάτωση που προκάλεσε στο θεατρικό κοινό της εποχής η πρωτοπορία και η διαφορετικότητα του ανεβάσματος από ό,τι είχαν συνηθίσει ως τότε οι θεατές. Μάλιστα, τα λόγια του αξεπέραστου αυτού θεατράνθρωπου είναι συγκλονιστικά και επηρεάζουν τη νοοτροπία του Νικόλα Δούκα που ήταν παρών! Αλήθεια και ψέμα, πραγματικότητα και μυθοπλασία, όλα μπερδεύονται νωχελικά και αρμονικά και στη σκηνή και στις σελίδες!

Άλλο ένα θετικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η παράθεση αποσπασμάτων από γνωστά και κλασικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και αμεσότητα κατά την ανάγνωση, επιπλέον όμως παρακινεί τον αναγνώστη να ψάξει για το πλήρες κείμενο σε περίπτωση που κάτι του άρεσε. Σαίξπηρ, Κοκτώ, Τέννεση Ουίλλιαμς και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι συγγραφείς περνάνε από και ζωντανεύουν τις σκηνές που περιγράφει με αμεσότητα ο κύριος Κρομμύδας. Επιπλέον, εν είδει υποσημειώσεων, στο τέλος του μυθιστορήματος δίνονται σύντομες εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για τα έργα που αναφέρθηκαν στις προηγούμενες σελίδες.

Η «Μυρωδιά από σανίδι» είναι ένα τρυφερό και συγκινητικό μυθιστόρημα, με ένα μη αναμενόμενο τέλος που μου έφερε δάκρυα στα μάτια και ταυτόχρονα με διαβεβαίωσε πως έτσι έπρεπε να ολοκληρωθεί αυτή η ιστορία. Ο κόσμος του θεάτρου έρχεται χωρίς φτιασιδώματα στο φως μέσα από το νέο βιβλίο του κυρίου Κρομμύδα και δείχνει στον αναγνώστη πως ο άνθρωπος που αυτός χειροκροτεί στο τέλος μιας παράστασης έχει σάρκα, οστά, ψυχή μα πάνω απ’ όλα καρδιά.  Αγαπάει, πονάει, προδίδεται, ζηλεύει μα πάνω απ’ όλα ελπίζει. Κι η αυλαία καιροφυλακτεί για να πέσει στην πιο απρόσμενη στιγμή!

Πάνος Τουρλής

 

Μυρωδιά από σανίδι

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Στην Αθήνα του ’40, ένας έρωτας γεννιέται στο σανίδι, όταν η Δωδέκατη Nύχτα ενώνει τον Νικόλα και τη Λυδία στη σκηνή και τη ζωή. Ένας έρωτας που θα κρατήσει δεκαετίες, κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και με πτυχές που μένουν κρυφές, μέχρι τη μέρα που ο Νικόλας αποφασίζει να αποκαλύψει στη Μάρω τα κρυμμένα μυστικά.

Μια ζωή σαν θέατρο, γεμάτη ένταση, πάθος και δημιουργία, συνδέει τους δύο πρωταγωνιστές μέχρι την τελική αυλαία. Μια ζωή όπου «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή. Κι όλοι οι άντρες κι οι γυναίκες είν’ απλώς ηθοποιοί». Μια ζωή γεμάτη μυρωδιά από σανίδι.

Μια ιστορία εμπνευσμένη από τους αξέχαστους έρωτες του θεάτρου και της μεγάλης οθόνης
Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΟΥ
 Το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, βασισμένο και αυτό σε αληθινά γεγονότα, δε μπορεί παρά να αγαπηθεί όχι μονο από τους λάτρεις του βιβλίου, αλλά και από τους λάτρεις του θεάτρου. Με τη μυρωδιά από σανίδι να μας ακολουθεί και τον ήχο του χειροκροτήματος των θεατών γινόμαστε κοινωνοί ενός ανεπανάληπτου έρωτα που έχει τις ρίζες του στην Αθήνα του ΄40 και άνθισε στα παρασκήνια της Δωδέκατης Νύχτας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Η εναρκτήρια σκηνή τοποθετείται στο σήμερα, σε μια κατάμεστη αίθουσα για την παρουσίαση ενός βιβλίου. Και σιγά σιγά η αφήγηση αποχωρεί από το σήμερα και μας πάει στη δεκαετία του ’90 όπου ξεκίνησαν όλα για την ηρωίδα μας, τη Μάρω, η οποία σε συνάντησή της με τον επιτυχημένο ηθοποιό Νικόλα Δούκα για μια συνέντευξη, καλείται να γράψει ένα βιβλίο για τον ανεπανάληπτο έρωτα που έζησε με μια ηθοποιό θρύλο τη Λυδία Ρανιέρη. Έναν έρωτα θυελλώδη, λογοτεχνικό, κινηματογραφικό, θεατρικό, μουσικό. Έναν έρωτα ζωοποιό. Στο σήμερα ένας έρωτας γεννιέται μεταξύ της Μάρως και του Μίλτου.

Η συγκινητική αφοσίωση της Σμαράγδας, η αστείρευτη και ανιδιοτελής αγάπη της Βασιλικής, η παράξενη σύνδεση της Μάρως και ο θυελλώδης έρωτας της θρασύτατης Λυδίας κυκλώνουν τον Νικόλα, ο οποίος αφηγείται τη ζωή του στη Μάρω και ξεδιπλώνει μυστικά που δε γνώριζε κανένας. Και λίγο πριν το φινάλε μια δυνατή αποκάλυψη. Και το φινάλε θεατρικό με μυρωδιά από σανίδι.

Από την Αθήνα μετά το ’40, στη Θεσσαλονίκη του ’60 και την Αθήνα του ’90, από το θέατρο Τιτάνια στην Επίδαυρο, από τη Λώρα του Γυάλινου Κόσμου και την Μπλανς του Λεωφορείο ο Πόθος, στη Μήδεια του Ευριπίδη, πόλεις, θέατρα, πακοσέλνικα, υποβολείς, ρόλοι, σκηνοθέτες, σενάρια, ερμηνείες, χαμόγελο, δάκρυ, προσμονή, χαρά, λύπη, έρωτας. Με πόσα διαφορετικά συναισθήματα πασπαλίζονται οι σελίδες αυτού του βιβλίου και με πόσες αναφορές στο λατρεμένο είδος ψυχαγωγίας, το θέατρο;

Οι συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν ενισχύουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη που θέλει να προχωρήσει την ιστορία. Δέσμιος στον μεστό, ώριμο και ρεαλιστικό λόγο του Κώστα Κρομμύδα ρουφά τις σελίδες και συμπορεύεται με τους ήρωες στην αγνή εποχή που το star system της τότε Ελλάδας δεν κουβαλούσε καμία ματαιοδοξία, τότε που οι άνθρωποι ήταν απλοί και με απλές πράξεις βίωναν συγκλονιστικά συναισθήματα. Σε πλήρη αντίθεση, οι αναφορές στη δεκαετία του ’90, όπου έχει ξεκινήσει η ανάπτυξη να χτυπάει την πόρτα της χώρας και ο νεοπλουτισμός έχει προκαλέσει έντονα ματαιόδοξα στοιχεία και η καθημερινότητα από την ουσία περνάει στην επιφάνεια. Ένα τίμημα που ο ελληνικός λαός πληρώνει ακριβά.ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΣΑΝΙΔΙ ένα βιβλίο που δεν θα χάσετε αν το διαβάσετε, αντίθετα θα γεμίσετε γλυκά συναισθήματα που θα σας συντροφεύσουν. Και μην κάνετε το λάθος που έκανα εγώ να το τελειώσω σε λιγότερο από μια μέρα, χάνοντας τον ύπνο μου. Απολαύστε το αργά, χωρίς βιασύνες. Χαθείτε στις σελίδες του και αν είστε λάτρης του θεάτρου απολαύστε αποσπάσματα από δυνατές ερμηνείες αγαπημένων έργων.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

 

Μυρωδιά από σανίδι

Το 6ο κατά σειρά μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα «Μυρωδιά από σανίδι» κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Διόπτρα στα τέλη Απριλίου και έκανε την πρώτη του ανατύπωση σε λιγότερο από ένα μήνα κυκλοφορίας του. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, το πιο ώριμο και μεστό μυθιστόρημα του συγγραφέα που θα σας ταξιδέψει σε έναν μοναδικό έρωτα…

Μυρωδιά από σανίδι…

Μυρωδιά από έρωτα από τις πρώτες κιόλας γραμμές του μυθιστορήματος. Ένος έρωτα αναπάντεχου, απρόσμενου, δυνατού, που καθόρισε τους πρωταγωνιστές του, τη Λυδία και το Νικόλα. Ενός έρωτα που γεννήθηκε πάνω στο σανίδι, που θέριεψε πάνω στο σανίδι, που ταξίδεψε τους ήρωές του ως τον έβδομο ουρανό, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του πάνω στο σανίδι. Ένας έρωτας που παγιδεύτηκε στα δίχτυα ενός παράφορου εγωισμού, χάθηκε από τα μάτια των άλλων μα δεν έπαψε ποτέ να καίει στην καρδιά της Λυδίας και του Νικόλα.

Η εναλλαγή παρόντος με το παρελθόν, τα συναισθήματα του παρελθόντος με την συνειδητοποίησή τους στο παρόν κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη ως την τελευταία σελίδα. Τα γεγονότα καθηλώνουν και τα λόγια που προφέρουν η Λυδία στο Νικόλα και το αντίστροφο, είναι μία ωδή στον έρωτα, σε όλες τις πτυχές του, ακόμα και τις πιο σκοτεινές. Εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που σε συνδυασμό με τη αριστοτεχνική μυθοπλασία του συγγραφέα σε παρασέρνουν στο μοναδικό κόσμο του θεάτρου. Εικόνες από Ελλάδα, εικόνες από θέατρο, τα φώτα της σκηνής, η μυρωδιά του σανιδιού και ατάκες από θεατρικά έργα είναι εκείνα τα συστατικά που απογειώνουν το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα.

Στη «Μυρωδιά από σανίδι» δίνεται η δυνατότητα στον Κώστα Κρομμύδα να συνδυάσει και τις δύο ιδιότητές του, αυτή του συγγραφέα γράφοντας με μοναδικό τρόπο και αυτή του ηθοποιού, χρωματίζοντας την ιστορία με τη δική του εμπειρία στο σανίδι. Ο μεστός λόγος του συγγραφέα, οι ζωντανοί του διάλογοι και η λυρικότητα της περιγραφής θα κερδίσουν τον αναγνώστη άμεσα και θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του μέχρι τον επίλογο. Διαβάζοντάς το, ίσως να φωτογραφίσετε στιγμιότυπα από μεγάλους έρωτες γνωστών ηθοποιών μας, μόνο για λίγο, καθώς η παράλληλη μυθοπλασία θα σας ταξιδέψει σε άλλα γεγονότα.

Η αφήγηση είναι κινηματογραφική και καθώς οι λέξεις ξετυλίγονται στο χαρτί, το μυαλό του αναγνώστη τις μετατρέπει σε σκηνές ενός θεατρικού έργου. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν σημειώσεις για όλα τα θεατρικά έργα τα οποία αναφέρονται στο μυθιστόρημα, ώστε ο αναγνώστης να πληροφορηθεί για την πλοκή τους, αν δεν την γνωρίζει ήδη.

Ένα θεατρικό εξώφυλλο με ανάγλυφες λεπτομέρειες είναι η αρχή για να πάρουμε μυρωδιά από σανίδι. Κι η ερώτηση που το συντροφεύει, αν «Πέφτει ποτέ αυλαία στον έρωτα», είναι η ερώτηση που καθόλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος περιμένει τον αναγνώστη να δώσει την απάντηση.

Τα συναισθήματα θα σας κατακλύσουν διαβάζοντάς το, θα νιώσετε πώς είναι να σε παρασέρνει στα δίχτυα του ο έρωτας, θα γίνετε ένα με τη Λυδία και το Νικόλα. Όπως και με τα προηγούμενα βιβλία του Κώστα Κρομμύδα, η «Μυρωδιά από σανίδι» είναι ένα μυθιστόρημα που δε θα μπορείτε να το αφήσετε κάτω αφού η αφήγηση των γεγονότων είναι καταιγιστική.

Αν είστε τυχεροί, θα συναντήσετε τον ίδιο τον Κώστα Κρομμύδα και θα μιλήσετε μαζί του, σε κάποιον από τους πολλούς σταθμούς της περιοδείας του – μπορείτε να ενημερωθείτε για το πρόγραμμα των παρουσιάσεων στην σελίδα του συγγραφέα στο Facebook.

Σας εύχομαι από καρδιάς καλή ανάγνωση!

Χαρά Μαρκατζίνου

 

Μυρωδιά από σανίδι

Εξαιρετικό, συναρπαστικό και ατμοσφαιρικό είναι το νέο βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα με τίτλο «Μυρωδιά από σανίδι». Η υπόθεσή του αναφέρεται σε έναν αξέχαστο, παραμυθένιο έρωτα δυο διάσημων ηθοποιών του θεάτρου και του κινηματογράφου που ο αναγνώστης καθηλωμένος πραγματικά, διαβάζει με αγωνία την κατάληξή του.

Μια μοναδική ιστορία που μιλά για την μεγάλη αγάπη αλλά και για τον μεγάλο εγωισμό που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή και την ψυχή των ανθρώπων και διαδραματίζεται σε τρεις χρόνους. Στο σήμερα που η δημοσιογράφος Μάρω Κούρτη παρουσιάζει για πρώτη φορά το βιβλίο της που αναφέρεται στην πολύκροτη ζωή του ηθοποιού Νικόλα Δούκα, στη χρονική στιγμή , αρκετά χρόνια πριν που συνάντησε τον ηθοποιό και την εξέλιξη της γνωριμίας τους και στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, που έκανε τα πρώτα του βήματα στη σκηνή, συναντώντας και τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Όταν η δημοσιογράφος Μάρω Κούρτη ζητά συνέντευξη από τον διάσημο ηθοποιό Νικόλα Δούκα εκ μέρους της εφημερίδας στην οποία εργάζεται δεν μπορεί να φανταστεί την υπέροχη και τραγική ζωή του που ο ίδιος της εμπιστεύεται , τα μεγάλα του μυστικά και τη σχέση του με τις δυο υπέροχες γυναίκες της ζωής του, της εκρηκτικής Λυδίας και της γενναιόδωρης Βασιλικής. Μέσα σε όλα τα πρόσωπα που πλαισιώνουν τους κεντρικούς ήρωες, ξεχωρίζει αυτό της υπομονετικής και ήρεμης Σμαράγδας, συγκινητικής ως το τέλος, με την ανιδιοτελή αγάπη της, χωρίς να ζητά και χωρίς να αποσκοπεί πουθενά. Αξιόλογο και καλογραμμένο βιβλίο με πολύ καλά δομημένη πλοκή, με αναφορές στις συνθήκες της εκάστοτε εποχής που διαδραματίζεται, με ουσιαστικούς διαλόγους και εικόνες που μεταφέρουν νοερά τον αναγνώστη στην πρώτη σειρά της πλατείας να παρακολουθεί την παράσταση της ζωής του ηθοποιού με όλες τις αλήθειες του, σε ένα υπέροχο και ταυτόχρονα οδυνηρό ταξίδι στο παρελθόν. Μια παράσταση που κλείνει με έναν συγκινητικό και τρυφερό επίλογο στη μέση της σκηνής, φωτισμένης από τον προβολέα, να φωτίζει μόνο τους δυο πρωταγωνιστές για να παίξουν την τελευταία μοναδική και ιδιωτική στιγμή τους. Ένα απόσπασμα του βιβλίου ως ύμνο στον έρωτα: «Ο έρωτας, ο αληθινός, σε τυλίγει με τόση δύναμη στα φτερά του, που σε κάνει να πετάς κι όχι να σέρνεσαι στα πατώματα. Ο έρωτας, ο ένας, ο αληθινός, έχει τόση ορμή, που γκρεμίζει όλα τα τείχη του μέσα και έξω σου. Του σωστού και του λάθους. Γιατί ο έρωτας δεν είναι ποτέ λάθος . Ποτέ. Ο έρωτας είναι επαναστάτης. Κι όποιος τον νιώσει γίνεται κι αυτός το ίδιο. Ο έρωτας, ο αληθινός έρωτας, ο ένας έρωτας είναι η προέκταση της ψυχής , της καρδιάς, του κορμιού και του μυαλού σου. Δεν μπορείς χωρίς να τον έχεις, δεν αντέχεις να τον αφήσεις και να συμβιβάσεις τη ζωή σου με οτιδήποτε λιγότερο. Κι αν είσαι τυχερός και τον συναντήσεις , μη χάσεις την ευκαιρία να τον ζήσεις. Μη χάσεις τη μοναδική δυνατότητα που σου δίνει να σε ταξιδέψει στα μαγικά του μονοπάτια, στην ολοκλήρωση, στην ευτυχία».

Βασιλική Μολφέση

 

Μυρωδιά από σανίδι

“Πέφτει ποτέ αυλαία στον έρωτα;” αναρωτιέται ο συγγραφέας και μαζί του κι ο αναγνώστης. Ο Κώστας Κρομμύδας παρασέρνει τους αναγνώστες του σε ένα ταξίδι στην εποχή των μεγάλων ερώτων του σινεμά και της ζωής. Οι πρωταγωνιστές του, εμπνευσμένοι από τους σταρ εκείνης της εποχής, μας φέρνουν στο νου ένα ή περισσότερα ζευγάρια του κινηματογράφου και της ζωής και μας βάζουν, για όσο κρατάει η ανάγνωση και λίγο παραπάνω,  μέσα στην ιστορία τους, ανοίγοντας μια μικρή χαραμάδα στην κουίντα. Πότε είναι άραγε αληθινοί; Στο σανίδι ή στη ζωή;

Πίσω στη δεκαετία του ’40, στα άγρια χρόνια της κατοχής αλλά και στα δύσκολα που ακολούθησαν με τον εμφύλιο, ένας έρωτας γεννιέται στα παρασκήνια ενός θεάτρου της Αθήνας. Ο Νικόλας και η Λυδία γίνονται ένα και θα παραμείνουν έτσι στη ζωή και στο σανίδι. Πίσω από αυτό το μεγάλο έρωτα κρύβονται πολλά μυστικά, που δεν έχουν έρθει στην επιφάνεια εδώ και πολλά χρόνια. Η εικόνα που έχει ο κόσμος, οι θαυμαστές τους, ο περίγυρος, είναι αρκετά διαφορετική από αυτά που κρύβουν μέσα τους και τους πονάνε.

Ένα – ένα, όλα αυτά τα μυστικά, θα αποκαλύψει χρόνια μετά ο Νικόλας στη Μάρω, που θα την παρασύρει σε μια αφήγηση με τον δικό του μοναδικό τρόπο, κάνοντάς την κοινωνό και αποδέκτη των αναμνήσεών του. Μια κληρονομιά μαγευτική.

Η ζωντανή αφήγηση, παρασέρνει τον αναγνώστη να αισθανθεί, να ζήσει, να κλάψει και να γελάσει όπως ακριβώς και οι ήρωες και να νιώσει μέρος της ιστορίας, σαν να βρισκόταν πραγματικά εκεί. Η αισθαντική φωνή του Κρομμύδα βγαίνει και μέσα στο γραπτό του, που τον αναγνωρίζει πλέον ως έναν από τους πιο χαρισματικούς συγγραφείς της γενιάς του. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να μπει ο ίδιος ο αναγνώστης μέσα στην ιστορία και ο Κρομμύδας το καταφέρνει με άνεση από τις πρώτες σελίδες.

Η αφήγηση της ερωτικής ιστορίας των δύο πρωταγωνιστών, είναι το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου. Ο Νικόλας είναι αυτός που περιγράφει τις αναμνήσεις του από τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, μην αφήνοντας τίποτα απ’ έξω. Λάθη, σωστά, εγωισμούς και θυσίες, όλα πλέον έρχονται στο φως με τον τρόπο που θα τα σκεφτεί και θα τα δει κάποιος χρόνια μετά, αναλογιζόμενος μια ζωή και έναν έρωτα, από απόσταση. Αυτό το στοίχημα ο συγγραφέας το έχει κερδίσει με διαφορά!

Μας παραπέμπει λοιπόν να ερωτευθούμε και να κάνουμε τα δικά μας λάθη. Να αφήσουμε πίσω τον εγωισμό, να γίνουμε έρμαια του έρωτα και να ζήσουμε τη ζωή μας στο φουλ με τον άνθρωπο που μας κάνει ευτυχισμένο. Να αγνοήσουμε τις μικροπρέπειες και τους κακόβουλους ανθρώπους με τις μικροπρέπειές τους. Να λύσουμε τα προβλήματά μας με διάλογο πραγματικό και όχι μόνο στη σκέψη μας. Να ζήσουμε!

Καθώς διάβαζα το βιβλίο, στο νου μου έρχονταν συνέχεια ο Δημήτρης Χορν και η Έλλη Λαμπέτη. Για κάποιο λόγο που ούτε κι εγώ γνωρίζω, αυτό είναι το ζευγάρι που ξύπνησε στο υποσυνείδητό μου το συγκεκριμένο ανάγνωσμα. Δεν έχω ιδέα από ποιο ή ποια ζευγάρια εμπνεύστηκε την ιστορία του. Είμαι όμως σίγουρη πως η γνώση του εκ των έσω για το επάγγελμα του ηθοποιού και τον χώρο γενικότερα, του έδωσαν την ώθηση και τις μικρές λεπτομέρειες που έκαναν αυτό το γραπτό ξεχωριστό και πιο αγαπημένο από άλλα. Κι έτσι, όπως σε εμένα θύμισε Χορν και Λαμπέτη, σε κάποιον άλλο μπορεί να θυμίζει Στέφανο Ληναίο και Έλλη Φωτίου ή κάποιο άλλο αγαπημένο ζευγάρι.

Διαβάστε το και ταξιδέψτε!

Γεωργία Κωστοπούλου

 

Μυρωδιά από σανίδι

Πέφτει ποτέ αυλαία στο έρωτα;
Κάποιοι από σας θα απαντήσουν ναι, κάποιοι άλλοι θα πουν όχι.
Εγώ θα πω ότι στους μεγάλους έρωτες δεν πέφτει ποτέ η αυλαία.
Δεν σταματά ποτέ το χειροκρότημα.
Κάποιος θα υπάρχει που θα μας υπενθυμίζει ότι αυτός ο έρωτας υπήρξε και ήταν ζωντανός.

Μέσα από τα βιβλία, μέσα από τις ταινίες και μέσα στην καρδιά και στο μυαλό αυτών που τον έζησαν.
Μυρωδιά από σανίδι.
Ένα μυθιστόρημα ωδή στον έρωτα.
Μετά από ένα χρόνο ο Κώστας Κρομμύδας επιστρέφει με ένα βιβλίο τελείως διαφορετικό.
Ένας Κώστας Κρομμύδας ρομαντικός, ευαίσθητος και ερωτικός.
Πιο ερωτικός από ποτέ.
Μία ιστορία εμπνευσμένη από τους αξέχαστους έρωτες της μεγάλης οθόνης.
Μέσα στις σελίδες του βιβλίο θα ζωντανέψουν μεγάλοι θεατράνθρωποι εκείνης της εποχής.
Θα ζήσουμε τις ζωές τους, θα παίξουμε τους ρόλους τους και θα ερωτευθούμε παράφορα.

Ο συγγραφέας του βιβλίου γνωρίζοντας καλά τον κόσμο του θεάτρου καθώς είναι η δεύτερη ιδιότητά του αυτή του ηθοποιού , έρχεται να μας μιλήσει για μία πολύ μεγάλη αγάπη που γεννήθηκε πάνω στο σανίδι.
Για έναν έρωτα που μόνο στα βιβλία ή στις ταινίες μπορεί να υπάρξει.
Μία ιστορία που θα υπενθυμίσει σε όλους εμάς ,ότι έστω και μία φορά στη ζωή μας η καρδιά μας χτύπησε τόσο δυνατά.

Θα μας μιλήσει για τον έρωτα το σαρωτικό. Για την δύναμή του, τη θύελλα του, το πείσμα του.
Θα μας πει όμως και για τον εγωισμό που μπορεί να καταστρέψει την ψυχή των ανθρώπων.
Μια ιστορία που ο χρόνος την άγγιξε αλλά δεν την έσβησε.
Θα μείνει χαραγμένη μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου και μέσα στην καρδιά μας .
Όλα κάποτε σβήνουν, χάνονται.

Μένουν μόνο όσα έχουν κάπου καταγραφεί.
Και αυτή η αγάπη δεν θα ξεχαστεί.

Καθίστε αναπαυτικά λοιπόν γιατί η παράσταση σε λίγο ξεκινά.

Τα φώτα χαμηλώνουν στη σκηνή,οι ηθοποιοί παίρνουν τη θέση τους στο σανίδι και ο έρωτας έχει τον πρώτο λόγο.

Πολλοί οι κομπάρσοι, πολλοί οι θεατές αλλά μόνο δύο κορμιά διψούν για έρωτα.
Ένα πολύ δυνατό βιβλίο και ίσως το καλύτερο του από έναν συγγραφέα που πραγματικά έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη.

Ένα μυθιστόρημα καθηλωτικό , άκρως ατμοσφαιρικό και πλημμυρισμένο από συναισθήματα.
Ένα βιβλίο που θα μας μεταφέρει στην Αθήνα του 40 όταν ένας μεγάλος έρωτας γεννιέται στο σανίδι.
Θέλω να πω τόσα μα τόσα πολλά για αυτό το βιβλίο που νομίζω ότι θα έγραφα ένα βιβλίο από μόνη μου.
Για τις σκέψεις μου για τα συναισθήματά μου, για τους ήρωες του.

Για όλα αυτά που με δίδαξε, για όλα αυτά που με έκανε να νιώσω.
Τον ερωτεύτηκα τον Νικόλα.
Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να τον συναντήσω.
Μακάρι να ήμουν εγώ η αιτία που ξενυχτούσε τις νύχτες.
Μακάρι να ήμουν εγώ αυτή που βασάνιζα τις σκέψεις του.
Συγχαρητήρια κύριε Κώστα Κρομμύδα.
Για όλα αυτά που μου θυμίσατε, για όλα αυτά που με κάνατε να νιώσω.
Ερωτεύτηκα παράφορα, έκλαψα πάρα πολύ και επιβεβαίωσα ότι ο εγωισμός είναι η μεγαλύτερη καταστροφή για έναν έρωτα.

Ένα βιβλίο που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι πολλές φορές μπορεί οι ζωές να χωρίζουν, ο έρωτας όμως θα παραμείνει εκεί.

Η νοσταλγία δεν θα τον αφήσει ποτέ να ξεχαστεί.
Ποτέ να πεθάνει.
Γιατί τελικά δεν πέφτει ποτέ αυλαία στον έρωτα.
«Γιατί ο έρωτας ο αληθινός σε τυλίγει με τόση δύναμη στα φτερά του που σε κάνει να πετάς.
Ο έρωτας ο αληθινός έχει τόσο ορμή που γκρεμίζει όλα τα τείχη του μέσα και του έξω σου.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι ποτέ λάθος.
Πότε.

Ο έρωτας είναι επαναστάτης και όποιος τον νιώσει γίνεται και αυτός το ίδιο.
Κι αν είσαι τυχερός και τον συναντήσεις μη χάσεις την ευκαιρία να τον ζήσεις.
Άν όμως τον αρνηθείς επειδή δειλιάζεις μπροστά στα πρέπει σου τότε μην τον ονοματίσεις ανεκπλήρωτο, ονομάτισε τον απλώς επιλογή σου.»

Απολαύστε αυτό το ταξίδι.
Νιώστε, κλάψτε και ερωτευτείτε.
Θυμηθείτε τον δικό σας μεγάλο έρωτα.
Τον ολοκληρωτικό ,τον παράφορο.
Και όσοι δεν τον έχετε ζήσει ακόμη πάρτε απλά μία μυρωδιά.
Μία μυρωδιά……. από σανίδι.

Βίκυ Τάσιου

 

Μυρωδιά από σανίδι

Είχα χρόνια να κρατήσω μολύβι και να υπογραμμίζω σε βιβλίο που διαβάζω αυτά που σαφώς θέλω να διαβάσω ξανά και ξανά.. ένα καινούριο βιβλίο από έναν αγαπημένο συγγραφέα που δεν με απογοήτευσε διόλου.. όπως το περίμενα και πολύ πολύ καλύτερο.. με όλα αυτά τα στοιχεία που σε πιάνουν από το χέρι και σε βάζουν στα τρίσβαθα της καρδιάς των πρωταγωνιστών , για να γέλασεις , να κλάψεις, να απογοητευτείς μαζί τους..

Μυρωδιά από έρωτα θα έλεγα εγώ… άφησα κάποιες ώρες να περάσουν ,να συνειδητοποιήσω τι διάβασα, τι αισθάνθηκα , που ταξίδεψα, τι έμεινε…

Ένα βιβλίο που ο τίτλος σε προδιαθέτει για κάτι μαγικό… Ένας έρωτας.. αμέτρητες παραστάσεις.. λίγοι οι πρωταγωνιστές.. μεγάλος ο θίασος.. μπροστά από τα φώτα εκεί όπου όλα είναι λαμπερά και το χειροκρότημα σου δίνει ζωή.. και πίσω όμως από τα φώτα, εκεί που οι θεατές δεν υπάρχουν, και η αλήθεια στέκεται γυμνή και σε προκαλεί…

Υπάρχουν και αυτοί οι μεγάλοι έρωτες που μπορεί και ποτέ να μην συναντήσεις στην ζωή σου.. τόσο μεγάλοι σαν το απέραντο του ουρανού και της θάλασσας.. συνυφασμένοι ξεκάθαρα με την μαγεία του ηλιοβασιλέματος . Η ζωή είναι γεμάτη ηλιοβασιλέματα. Το ηλιοβασίλεμα που συμβολίζει κάθε τελεία που επιλέγουμε ή δεν επιλέγουμε εμείς να βάλουμε. Για όλα αυτά τα τέλη που μας πλήγωσαν , θα υπάρχει πάντα ένα ηλιοβασίλεμα να καταλαβαίνει τις νοσταλγίες μας και την μελαγχολία μας. Θα υπάρχει ένα ηλιοβασίλεμα με άπειρα χρώματα να συνοδεύει τον επίλογο μιας συγκεκριμένης ημέρας, αγάπης, απόφασης …. λίγο πριν την αρχή της επόμενης. Λίγο πριν την ανατολή… και κάπως έτσι ο ένας είναι εδώ.. ο άλλος εκεί , παντού και όπου… γιατί ο έρωτας δεν πεθαίνει…

Χαρά Λαμπροπούλου

 

Φως μέσα στη Θύελλα

Είναι από τις φορές που κάνοντας κριτική προσέγγιση σ’ένα μυθιστόρημα, οι λέξεις χορεύουν με τρελό ρυθμό στο νου μου, γιατί πολύ απλά δηλώνω εκστασιασμένη με το τελευταίο μυθιστόρημα του Κ.Κρομμύδα. Δε ξέρω, λοιπόν, τι από όσα βίωσα καθώς το «γνώριζα» σελίδα στη σελίδα να σας αναφέρω. 

 Ξεκινώντας από την πλοκή του, βρισκόμαστε στην Αθώρα, ένα νησί φανταστικό επινόηση του συγγραφέα κάπου στο Αιγαίο, όπου διαπράττεται η ειδεχθής δολοφονία του ιερέα του νησιού. Τη λύση του μυστηρίου που διαταράσσει το φιλήσυχο νησί καλείται να δώσει η Φωτεινή Μέλιου, διακεκριμένη παλαιοντολόγος, που βρίσκεται εκεί,στη γενέτειρά της, εγκλωβισμένη λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων. Η άγρια αυτή δολοφονία συνδέεται με παρόμοιες δολοφονίες σε άλλα σημεία του κόσμου. Ποιος μίτος συνδέει αυτά τα εγκλήματα; Ποιος ο ρόλος των προσώπων που προσπαθούν να βοηθήσουν; Ποιος είναι ο δολοφόνος από αυτούς και ποιο το κίνητρό του; Γκάμπριελ, Αζέμ, Κάρλο και Σοφί πρόσωπα που καλύπτει το παρελθόν τους ένα πέπλο μυστηρίου. Αραγε η Φωτεινή, θα βρει αυτό το φως μέσα στη θύελλα; 

Ας μην αναφερθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες, γιατί θα παρασυρθώ και θα σας αποκαλύψω τα πάντα. Ο Κ.Κρομμύδας χειρίζεται αριστοτεχνικά σ ‘αυτο το τελευταίο πόνημα του το λόγο. Δίνοντας στη γραφή πνοή η κεντρική του ηρωίδα παίρνει σάρκα και οστά μιλώντας στο ά ενικό πρόσωπο. Η Φωτεινή, λοιπόν, μας εξομολογείται μας δηλώνει θαρρετά τα πάντα. Τις μύχιες σκέψεις, τους φόβους, τον έρωτα της και όσα πιστεύει σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου. Το α ενικό αν και το φοβάμαι ελαφρώς στα μυθιστορήματα εδώ ήταν εύστοχη επιλογή γιατί ο συγγραφέας το συνταίριασε αρμονικά με το γ πρόσωπο που επιλέγει για τους υπόλοιπους ήρωες. Εύστοχη επιλογή του προσώπου και η γραφή του έτσι γεμίζει δυναμισμό. Προτάσεις κοφτές, απόλυτα όμως γεμάτες με ουσία και παλμό που κατορθώνουν να σε τοποθετήσουν στο χώρο δράσης. Νιώθεις πως βρίσκεσαι στην Αθώρα, φοβάσαι για τη ζωή σου λόγω των καιρικών φαινομένων αλλά τρέμεις και γιατί ο δολοφόνος είναι πάντα ένα βήμα μπροστά σου. Ποιός είναι; Ψάχνεις σαν ένας αστυνομικός τα στοιχεία βήμα βήμα. Πορεύεσαι χέρι χέρι με τη Φωτεινή. Πρέπει να επέλθει λύση. Θέλεις την κάθαρση απεγνωσμένα. 

Οι ήρωες του Κρομμύδα άψογα ηθογραφημένοι. Σου συστήνονται, τους μαθαίνεις σιγά σιγά και σου αποκαλύπτουν στο τέλος τα ανομολόγητα τους μυστικά. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και η ταυτότητα του δολοφόνου και το κίνητρο του αποκαλύπτονται στις τελευταίες σελίδες. Αυτό με γέμισε αδρεναλίνη. Δε βαρέθηκα στιγμή στην ανάγνωση του και στοιχημάτιζα με μένα για το δράστη. 

Το μυθιστόρημα αυτό δεν είναι αμιγώς αστυνομικό. Είναι παράλληλα κοινωνικό και ερωτικό. Χοροστατεί και ο σαρωτικός έρωτας. Αυτός που σου ταράζει το είναι και την τακτοποιημένη ζωή σου.

Ομολογώ πως μου θύμισε βιβλία ξένων συγγραφέων. Άρτια επιμελημένο σε κινηματογραφικούς ρυθμούς με κέρδισε από την αρχή και δε με απογοήτευσε στιγμή. Θα ήθελα να το παρακολουθήσω στη μεγάλη οθόνη. Με συνεπήρε και με ταξίδευσε στην Αθώρα. Είναι τόσο παραστατικές οι σκηνές των καιρικών φαινομένων που αγχωνόμουν πως θα βρεθώ στην ίδια θύελλα να κινδυνεύω παλεύοντας με τη φύση.

Ο Κ.Κρομμύδας με εξέπληξε ευχάριστα. Είναι από τους συγγραφείς που σε κάθε βιβλίο η γραφή του εξελίσσεται προς το καλύτερο. Δουλεύει μεθοδικά και προσπαθεί να μας δίνει καλύτερα δείγματα δουλειάς. Οφείλω να τον συγχαρώ. Το τελευταίο του μυθιστόρημα με κέρδισε. Απόλυτα. Βρήκα και εγώ μαζί με τη Φωτεινή το φως μέσα στη θύελλα. Μπράβο, Κώστα. Ήρθες για να μείνεις στο συγγραφικό πάνθεο.

Εύα Μαράκη

 

Φως μέσα στη Θύελλα

Σε αυτό το βιβλίο του ο Κώστας Κρομμύδας, κατάφερε για μένα κάτι πραγματικά μοναδικό. Πέρασε στο χαρτί το υποκριτικό του ταλέντο με τρόπο τόσο ρεαλιστικό, άμεσο και τόσο κοντά στον «ρόλο», που το αποτέλεσμα είναι υπέροχο.
Μας αφηγείται την ιστορία του μέσα από τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας του, της Φωτεινής, για την ακρίβεια είναι..η Φωτεινή. Έχει καταφέρει να διεισδύσει τόσο καλά στην γυναικεία ψυχοσύνθεση της ηρωίδας του, που περιγράφει σαν γυναίκα, μιλάει, αντιδράει, σκέφτεται και νιώθει.. σαν γυναίκα. Και θεωρώ πως αυτό είναι το εύκολο κομμάτι.. γιατί τον βλέπουμε να βγάζει τον συναισθηματισμό μιας γυναίκας, τον δυναμισμό, την οξύτητα, την διαίσθηση και την ευαισθησία μιας γυναίκας τόσο εύστοχα, που σε κάνει να παραδέχεσαι το συγγραφικό του ταλέντο ξανά..και ξανά..

Η ιστορία του διαδραματίζεται στην ‘Αθωρα..ένα νησί που γέννησε η φαντασία του συγγραφέα και που μετά με την έξοχη πένα του, το ζωγράφισε με τόσο έντονα χρώματα μέσα στην φαντασία του αναγνώστη, με το γαλάζιο του ουρανού, το πολύμορφο μπλε της ελληνικής θάλασσας, το γκρίζο από τα βράχια της άγριας ομορφιάς των νησιών μας, το φωτεινό άσπρο των ξωκλησιών και των σπιτιών τους. Ένα νησί που το ψάχνεις στον χάρτη και θες να ναι αληθινό, κάπου εκεί κοντά στην Ικαρία. Κάπου να υπάρχει.. Και κάποτε να σου δοθεί η ευκαιρία να νιώσεις τον αέρα από την παναγιά Πυρόεσσα να σου χαϊδεύει το πρόσωπο, να ψάξεις με το βλέμμα σου το σπίτι της Σοφί στα απέναντι βράχια..να περάσεις την γέφυρα που ενώνει τα δυο μέρη του νησιού, ατενίζοντας τον ορίζοντα και να νιώσεις την δροσιά των καταγάλανων νερών του να σε δροσίζει…Και μπορεί να μοιάζει αρκετά σε κάποια από τα νησιά μας,αλλά είναι η γοητεία του μυστηριακού και του φανταστικού που του δίνει η περιγραφή του Κρομμύδα, που το κάνει τόσο θελκτικό και απλά σε παρηγορεί να το αποδέχεσαι σαν υπαρκτό και κάπου να σε περιμένει..

Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί στην κυριολεξία.. με πολλά αστυνομικά στοιχεία, με μυστήριο, ίντριγκες, αγωνία, γεμάτο ανατροπές, πυροδοτεί την φαντασία του αναγνώστη, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη και την περιέργεια του στα ύψη.. Υποπτεύεσαι σχεδόν όλους τους ήρωες του βιβλίου, λες ¨δεν μπορεί να είναι κάποιος κεντρικός ήρωας ο δολοφόνος..θα θελήσει να με ξαφνιάσει..» και απομακρύνεσαι από αυτούς, στρέφοντας το βλέμμα στους δευτεραγωνιστές..για να συμβεί ξανά κάτι που θα στα ακυρώσει όλα και θα ξαναφτιάξεις σενάρια…από την αρχή. Μια ιστορία που σε κρατάει γερά μέσα στις σελίδες του βιβλίου ως το τέλος.

Η γραφή γρήγορη, χωρίς κενά, με ένταση, αγωνία, χωρίς περιττές αναφορές, περιγραφές και σχόλια, δεν κάνει κοιλιά και δεν σε κουράζει σε κανένα σημείο ακόμα και όταν σου περιγράφει πιο αναλυτικά κάποια στοιχεία που εξυπηρετούν στην εξέλιξη της ιστορίας. Με πλούσιους διάλογους που το κάνουν ζωντανό, σαν σενάριο ταινίας που ξετυλίγεται μπροστά σου, που δεν σας κρύβω πως εύχομαι κάποτε να το δω να συμβαίνει. Κινηματογραφικές περιγραφές, δεμένες με χαρακτήρες ολοκληρωμένους και οικείους σε σένα.  Μορφές που αναγνωρίζεις και δέχεσαι εύκολα, σκιαγραφημένες και δουλεμένες τόσο καλά που δεν σε ξενίζουν πουθενά. Τους ακολουθείς σε κάθε βήμα τους, σε κάθε πράξη τους και κάθε τους αντίδραση, άλλες φορές σου ξυπνάει τον θυμό, την αγανάκτηση, την αγωνία, την απορία και άλλες την συμπάθεια, την στοργή, τον ενθουσιασμό, τον θαυμασμό και σίγουρα το ενδιαφέρον.

Και τώρα θα ήθελα να εστιάσω και σε κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση. Στα μηνύματα που σου περνά ο Κρομμύδας μέσα από αυτό το βιβλίο. Ο ρατσισμός, το μεταναστευτικό, η θρησκεία, ακόμα και θέματα υπαρξιακά. Τολμά και τα αγγίζει με τρόπο δεικτικό που μόνο σε σκέψεις σε βάζει..Το μέγα μήνυμα για μένα πως η δύναμη της φύσης είναι τεράστια. Σου δίνει απλόχερα..χαρίζει ομορφιά, χαρίζει ζωή, αλλά και εκδικείται..όταν την πληγώνεις, με τέτοιο τρόπο που μόνο να υποκλίνεσαι με δέος, μπροστά στην δύναμη της μπορείς. Μέσα από μια τρομακτική καταιγίδα, που τόσο παραστατικά ο συγγραφέας μας περιγράφει, σαν να την παρακολουθεις από την αρχή του φαινομένου ως και την εκτόνωση του από το παράθυρο σου…πολλά ερωτήματα σου γεννιούνται και σε όλα δίνεις τις απαντήσεις σου σελίδα, σελίδα ως το τέλος του βιβλίου.

Το βιβλίο αυτό πραγματικά το απόλαυσα και μου απέδειξε, πως ο Κώστας Κρομμύδας δεν κατάφερε να γράψει βιβλία που απλά του «βγήκαν » και κέρδισαν τους αναγνώστες.. αλλά το κέρδισε με το σπαθί του, για την ακρίβεια με την εξαιρετική πένα του και το μεγάλο του ταλέντο, που σε αυτό το βιβλίο δείχνει πως και τολμά να πειραματιστεί, πως αντέχει στην πρόκληση του κάθε φορά και ψηλότερα τον πήχη και τελικά τα καταφέρνει με πανηγυρικό τρόπο, μέσα σε αυτό το βιβλίο, στο «Φως μέσα στη θύελλα..»

 

 

«Μη με λησμόνει» Book review

Σήμερα μόλις έμαθα πως υπάρχει ένα λουλούδι με μπλε χρώμα και το όνομα του είναι “Mη με λησμόνει” ή «μυοσωτίς».Υπάρχουν πολλές ιστορίες για αυτό το μικρό και άοσμο λουλουδάκι αλλά ένας ξένος θρύλος μιλάει για ένα ερωτευμένο ζευγάρι και μένα αυτά με αρέσουν πολύ. Σε ένα περίπατο τους λοιπόν, η ρομαντική κίνηση του νεαρού, να χαρίσει ένα μπλε λουλούδι που βρήκε στις ακτές του ποταμού στην αγαπημένη του, είχε τραγική κατάληξη. Η τελευταία πράξη της αγάπης του προς αυτήν, πριν χαθεί για πάντα στα νερά του ποταμού, ήταν να πετάξει στα πόδια της αγαπημένης του το μπλε ανθάκι και να της φωνάξει «μη με λησμόνει!». Πόσο τραγικό και πόσο ρομαντικό συνάμα. Ο Κώστας Κρομμύδας, εμπνευσμένος απο μια αληθινή ιστορία κατάφερε και έγραψε ένα αριστουργημα για την ατελείωτη και αξέχαστη αγάπη με τίτλο «Μη με λησμόνει» από τις εκδόσεις Διόπτρα και πάρτε χαρτομάντηλα μαζί σας.

Για μένα που διαβάζω κυρίως αστυνομικά και τρόμου, τα βιβλία του Κώστα Κρομμύδα, έχουν αποδειχτεί ότι είναι η όαση μέσα στην έρημο. Έχω ξαναγράψει για τον ήρεμο και ανάλαφρο τρόπο γραφής του σε συνδυασμό με το κλίμα αγωνίας που σου προκαλεί στα βιβλία του. Ένα σασπένς το νιώθεις ευχάριστα στο μυαλουδάκι σου. Μπορείς  να διαβάσεις την γνώμη μου για το βιβλίο του «Φως μέσα στην θύελλα«, εδώ. Είναι αξιοθαύμαστο που χρησιμοποιεί αληθινές ιστορίες και με απόλυτο σεβασμό τυλίγει την δική του πλοκή γύρω από το ήδη υπάρχον κουβάρι.
Το βιβλίο «Μη με λησμόνει», πρέπει να παραδεχτώ πως δύσκολα το άφηνα από τα χέρια μου και στεναχωριόμουν όταν έπρεπε να το απαρνηθώ. Ήθελα να μάθω το τέλος της ιστορίας. Τόσα πολλά τα άτομα που ήταν μπλεγμένα στην ιστορία και τόσες πολλές οι πιθανές τροπές, που την μια στιγμή γούρλωνα τα μάτια από αγωνία και την άλλη χαμογελούσα από ικανοποίηση. Η Πέρσα και ο Κωνσταντίνος. Το ζευγάρι που η μοίρα έμελε να τους δέσει για πάντα μαζί από το πρώτο βλέμμα, με παρελθόν τόσο κοινό μα τόσο διαφορετικό συγχρόνως. Η μοίρα τους, προσχεδιασμένη από το ίδιο βρομερό χέρι, με την άσπλαχνη αρπαγή τους. Μια απίστευτη ιστορία, που αν σκεφτείς ότι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, τρέμεις στην ιδέα του τι είναι ικανός να κάνει ο άνθρωπος για το χρήμα και την δύναμη. «Μη με λησμόνει» λοιπόν, το βιβλίο που με έκανε να κλάψω, να χαμογελάσω και με θύμισε να μην ξεχνάω!

 

Φως μέσα στη θύελλα

Λίγο πριν αναλάβει τα καθήκοντά της στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, η παλαιοντολόγος Φωτεινή Μέλιου κάνει ένα ταξίδι στην Ελλάδα, στο νησί όπου μεγάλωσε, την Άθωρα. Η γνωριμία της, όμως, με τον Γκάμπριελ αλλάζει τα δεδομένα της ζωής της και η επιβλητική παρουσία του την παρασύρει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Μια απότομη και χωρίς προηγούμενο καταιγίδα ξεσπά στο νησί, εγκλωβίζοντας κατοίκους και επισκέπτες. Η ραγδαία επιδείνωση του καιρού αποκόπτει κάθε επικοινωνία και η Φωτεινή καλείται να βοηθήσει τις Αρχές όταν ένας ιερέας βρίσκεται άγρια δολοφονημένος. Η αποκάλυψη ότι παρόμοιες δολοφονίες έχουν γίνει και σε άλλα μέρη του κόσμου περιπλέκει την κατάσταση. Στην Άθωρα δεν παγιδεύονται μόνο οι κάτοικοι, αλλά και ο δολοφόνος.
Ποιος ο ρόλος της Σοφί, της μυστηριώδους γυναίκας που χρόνια ζει σε μια σπηλιά του νησιού, απομονωμένη και αμίλητη;
Όταν η καταιγίδα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της και τα στοιχεία της φύσης ενωθούν με τη μανία του δολοφόνου, η επιμονή της Φωτεινής θα γίνει το μόνο Φως μέσα στη θύελλα.

 Η άποψη του The Book Time για το βιβλίο :

Ένα νησί ανύπαρκτο( όπως αναφέρει ο συγγραφέας μέσα στο βιβλίο του) και όμως τόσο αληθοφανές, που μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, με την μαγευτική πένα του ο κ.Κρομμύδα, κατάφερε να με ταξιδέψει στο νησί της Άθωρας και να περιπλανηθώ, στα σοκάκια της Πέρα Μερά. Να ατενίσω το γαλάζιο της θάλασσας, από το ξωκλήσι της Παναγιάς Πυρόεσσας και να πετάξει η σκέψη μου και η φαντασία, πάνω από αυτήν, την ονειρεμένη γη. Ένα νησί ανύπαρκτο στον χάρτη αλλά πολλές φόρες το φαντάστηκα πως είναι υπαρκτό και είναι κάπου καλά κρυμμένο, ώστε την ομορφιά του, να την απολαμβάνουν μόνο οι τυχεροί κάτοικοι της Άθωρας.
Δεν είναι σπάνιο, μέσα από τα βιβλία ο αναγνώστης, να μπορεί να δει τα τοπία και τις ομορφιές που περιγράφει ο συγγραφέας, σπάνιο όμως είναι να σου περιγράφει μια χώρα του «ποτέ» και εσύ, να την βλέπεις μπροστά σου,τόσο ζωντανά που λες και έζησες και μεγάλωσες εκεί ή πας εκεί διακοπές τα καλοκαίρια. Ο κ. Κρομμύδας το έχει πετύχει χωρίς καμιά αμφιβολία με πλήρης επιτυχία και αβίαστα.
Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν το βιβλίο δυναμικοί, στιβαροί και ζωντανοί, άλλοι σκοτεινοί και άλλοι φωτεινοί, όπως και ο τίτλος του βιβλίου άλλωστε. Οι διάλογοι είναι καλοδουλεμένοι και προσδίδουν ζωντάνια στο κείμενο, εντείνοντας την αγωνία των καταστάσεων, όσο πρέπει, εκεί που πρέπει και χωρίς υπερβολές.
Μια καταιγίδα που θα ξεσπάσει στην Άθωρα, θα γίνει η αίτια οι κάτοικοι του νησιού να αναστατωθούν και να ψάχνουν τρόπο επικοινωνίας. Παράλληλα οι δολοφονίες δυο ανδρών στο νησί, θα περιπλέξουν την κατάσταση, καθώς ανακαλύπτουν πως ίδιες δολοφονίες, με τον ίδιο τρόπο έχουν γίνει σε Κωνσταντινούπολη και Κόμο.
Ο συγγραφέας με την μαεστρία του καταφέρνει να παρουσιάσει τον κάθε ήρωα του, ως ύποπτο για αυτές τις δολοφονίες, καθώς ξέρει να κρατά πάντα τον άσσο στο μανίκι του καλά κρυμμένο και να μπλοφάρει επιτυχημένα με τον αναγνώστη του. Βάζει τον κάθε αναγνώστη σε ρόλο ντετέκτιβ να προσπαθεί, να ανακαλύψει τον ένοχο κι όταν κάποια στιγμή είναι πεπεισμένος πως τον έχει βρει, ο κ.Κρομμύδας ρίχνει τον άσσο στις σελίδες του και ανατρέπει τα πάντα. Έτσι προκαλεί τον αναγνώστη, να τον ακολουθήσει γεμάτος αγωνία και συνεπαρμένος από την πλοκή και την εξέλιξη της ιστορίας μέχρι τις τελευταίες σελίδες, όπου και αποκαλύπτεται ο δολοφόνος.
Ο ρυθμός του βιβλίου ξέφρενος όπως και ο κυκλώνας που τύλιξε την Άθωρα. Η αγωνία εκτοξεύεται καθώς οι σελίδες ρέουν κι εσύ περιμένεις γεμάτος ένταση και αδρεναλίνη, για το τι θα γίνει, πως θα εξελιχθεί.
Όταν ξεκινήσετε την ανάγνωση του βιβλίου, θα δείτε με μεγάλη έκπληξη, πως δεν θα σας αφήσει περιθώρια εφησυχασμού. Ένα βιβλίο καθηλωτικό που καταφέρνει να κερδίσει τον αναγνώστη, από την πρωτη κιόλας σελίδα και να τον κρατήσει δέσμιο του, ως και την τελευταία.

 

 

Αναζήτησε το «Φως Μέσα στη Θύελλα» για να ζήσεις μια συναρπαστική περιπέτεια

Μια πρωτόγνωρη καταιγίδα, ένας αποτρόπαιος φόνος, ένα μυστικό που ορίζει τις τύχες αθώων ψυχών. Και στο επίκεντρο όλων, μια γυναίκα που αναζητεί την απόλυτη ευτυχία. Έρωτας, μυστήριο, πάθη και συνωμοσίες σμιλεύουν μια συναρπαστική ιστορία που καθηλώνει. Το «φως μέσα στη θύελλα» είναι ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα με φόντο το Αιγαίο, που καταφέρνει αργά και σταθερά να μπλέξει στα δίχτυα της ιστορίας του τον αναγνώστη και να τον κρατήσει αιχμάλωτο με τις συνεχείς ανατροπές και την ένταση των γεγονότων. Μέχρι το συνταρακτικό φινάλε.

Η Φωτεινή Μέλιου, παλαιοντολόγος, ετοιμάζεται να φύγει μόνιμα στην Αμερική, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά της στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ. Πριν κάνει αυτό το μεγάλο βήμα στην καριέρα της, συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο στην Ικαρία και γνωρίζει τον Γκάμπριελ. Αυτή η συνάντηση θα αποτελέσει το έναυσμα για να αναμετρηθεί με τις επιθυμίες της και τα συναισθήματά της, και να αποφασίσει το επόμενο βήμα στην προσωπική της ζωή. Αναστατωμένη θα επισκεφθεί τους γονείς της στο νησί της, στην Άθωρα, με σκοπό να τους αποχαιρετήσει και να θέσει τα θεμέλια της νέας της ζωής. Όμως τα ακραία φυσικά φαινόμενα και μια άγρια δολοφονία, θα πυροδοτήσουν απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις και θα στιγματίσουν τη ζωή της για πάντα.

Ο συγγραφέας Κώστας Κρομμύδας κατάφερε να μη χαθεί στα δύσβατα μονοπάτια του αστυνομικού μυθιστορήματος, και να δημιουργήσει μια αγωνιώδη πλοκή, που κλιμακώνει την έντασή της με εξαίσια ακρίβεια και μεθοδικότητα. Κάθε σκηνή παίζει τον δικό της ρόλο, κάθε διάλογος κρύβει τα δικά του βαθύτερα μηνύματα, κάθε νεύμα αποτελεί μια ένδειξη ή και ένα ατράνταχτο στοιχείο. Ο συνδυασμός του ανατριχιαστικού φόνου και των έντονων καιρικών φαινομένων, απογειώνουν τη μυστηριακή αύρα που διαχέεται από την αρχή στις σελίδες του βιβλίου. Όλα τα άλλοθι είναι ακλόνητα και οι εικασίες προσκρούουν σε τοίχο. Όλοι είναι αθώοι και όλοι ένοχοι. Κανείς δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί, σε ποιον να εκμυστηρευθεί τις αλήθειες της ψυχής του. Οι χαρακτήρες βιώνουν δυνατά διλήμματα και προσπαθούν να μάθουν να ζουν σε αχαρτογράφητα νερά.

Η πένα του συγγραφέα έχει μια μοναδική δύναμη να αναδεικνύει την ομορφιά των τοπίων και των εικόνων που αποτυπώνει στο χαρτί. Κάνει τον αναγνώστη σύντροφό του στο ταξίδι αυτό στη χώρα της φαντασίας και του μυστηρίου, και του μεταδίδει απόλυτα τη συναισθηματική φόρτιση και την απελπισία των ηρώων του. Καθώς το κουβάρι της ιστορίας αποκαλύπτει το χθες, συναισθάνεσαι τον πόνο, την απογοήτευση, τον πανικό που βιώνουν οι χαρακτήρες. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο της Φωτεινής κατόρθωσε να δώσει παλμό στο κείμενο, ενώ αντίθετα η χρήση της τριτοπρόσωπης αφήγησης σε κάποια κεφάλαια στέρησε το στοιχείο της έκπληξης και του αιφνιδιασμού.

Ακολουθείστε το «φως μέσα στη θύελλα», αφεθείτε στη δίνη μιας αμείλικτης καταιγίδας και ανακαλύψτε το απύθμενο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής.

 

Μη με λησμόνει

Ευφάνταστη μυθοπλασία, δυναμικοί και εκρηκτικοί χαρακτήρες, γρήγορος ρυθμός στην αφήγηση και ευρηματική τεχνική όσον αφορά τη δομή του στο στήσιμο των κεφαλαίων είναι ορισμένα από τα πλεονεκτήματα του συγκεκριμένου βιβλίου, που κρατούν δέσμιο τον αναγνώστη ο οποίος διαβάζει με ενδιαφέρον και προσπαθεί να συνθέσει τα κομμάτια του παζλ, ώστε να ολοκληρώσει την ιστορία. Σε παράλληλη αφήγηση, κεφάλαιο κεφάλαιο ο Κρομμύδας μας συστήνει με άμεση και απλή γραφή έναν έναν τους ήρωές του και με έμμεσο τρόπο μας δίνει κάθε φορά και από ένα στοιχείο για το πώς αυτοί ενδεχομένως συνδέονται μεταξύ τους. Γνωρίζει πολύ καλά την τεχνική του πού ακριβώς θα εισάγει αυτά τα στοιχεία, ώστε να εξάψει τη φαντασία του αναγνώστη –που είναι και το ζητούμενο στην τέχνη της γραφής και της ανάγνωσης– και να αιχμαλωτίσει το ενδιαφέρον αυτού που διαβάζει. Στην αρχή τα κεφάλαια μοιάζουν ασύνδετα μεταξύ τους, με την έννοια ότι δεν μπορείς να καταλάβεις πώς πρόσωπα και γεγονότα συνδέονται μεταξύ τους. Ταυτόχρονα αυτή είναι όμως και η μαγεία του μυθιστορήματος. Όσο προχωράς, σου αποκαλύπτεται και ένα στοιχείο και εκεί που νομίζεις ότι αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της μυθοπλασίας έρχεται και η ανατροπή που ανατρέπει τη μέχρι τότε θεωρία σου για τη λύση του μυστηρίου και την εξέλιξη της υπόθεσης. Οι εξελίξεις και οι ανατροπές είναι συνεχείς και καταιγιστικές και το τελευταίο κομμάτι του παζλ μπαίνει λίγο πριν το τέλος και σε αφήνει άφωνο και μαγεμένο με την εξέλιξη της ιστορίας. Ένα παιδί αρπάζεται βίαια από την αγκαλιά της μάνας του, ένας φωτογράφος μας εξιστορεί τη ζωή του και γνωρίζει και ερωτεύεται με την πρώτη ματιά μια χορεύτρια, όταν καλείται να τη φωτογραφίσει. Ένας άνθρωπος που επιλέγει τον μοναχισμό και ζει στο μαγευτικό νησί της Πάτμου προσπαθώντας να γιατρέψει τις πληγές του παρελθόντος και μια γυναίκα που λίγο πριν το τέλος της ζωής της αναθέτει σε έναν φίλο της ντετέκτιβ να βρει το παιδί της και να του παραδώσει ένα γράμμα. Είναι ασύλληπτος ο τρόπος που όλοι αυτοί οι χαρακτήρες παρέα με τα δευτερεύοντα πρόσωπα συνδέονται μεταξύ τους. Δεν λείπουν ο έρωτας, η αστυνομική χροιά που διέπει το μυθιστόρημα και οι δολοπλοκίες καθώς και ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο είναι πλεγμένα τα γεγονότα. Στο τέλος, αποδίδεται στον καθένα ό,τι του αξίζει και έρχεται η κάθαρση για τους περισσότερους. Παρόν και παρελθόν ενώνονται και ο αναγνώστης ανακαλύπτει στο παρά πέντε τη λύση του μυστηρίου. Παράλληλα ταξιδεύει μέσα από όμορφες και ειδυλλιακές περιγραφές στα Γιάννενα, στο Γαλαξίδι, στο Παρίσι και στην Πάτμο.

ΕΛΙΑ ΚΟΥΡΗ

 


 

Η αλήθεια σε πρώτο πλάνο

Το ευρύ κοινό γνωρίζει τον ηθοποιό Κώστα Κρομμύδα από τις τηλεοπτικές σειρές «Η ζωή της άλλης», «Το πιο γλυκό μου ψέμα», «Αέρινες σιωπές». Επίσης, από το love radio, καθώς εκεί είναι εκφωνητής. Ως συγγραφέα τον γνώρισε τον Μάιο του 2012 με την έκδοση του πρώτου του βιβλίου «Μπαμπά, μεγάλωσέ με», και τον Μάιο του 2013 με το μυθιστόρημά του «Η ζωή που έλειπε». Το βιβλίο του «Ογκρέσα», μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία, δεν έχει μόνο αισθηματικό και αστυνομικό χαρακτήρα, αλλά ανοίγεται και πέρα από το ατομικό πλαίσιο, προβάλλοντας ιδιαίτερα κοινωνικά θέματα, όπως την αγωνία της μητρότητας, τη βία που γνωρίζουν κάποια παιδιά από μικρή ηλικία, την εκμετάλλευση των ατόμων στον βωμό του προσωπικού κέρδους και συμφέροντος. Οι κοινωνικές του διαστάσεις χαρίζουν στο μυθιστόρημα έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Ο πολυδιάστατος αυτός χαρακτήρας ωθεί τον αναγνώστη ένα βήμα πιο πέρα από τις συνήθεις αστυνομικές ιστορίες προσφέροντάς του τη δυνατότητα να προβληματιστεί και να αναζητήσει μαζί με τον συγγραφέα τα αίτια και τα αποτελέσματα πράξεων και συμπεριφορών, να διεισδύσει στην ψυχή των ηρώων, να βιώσει την τραγικότητά τους και εν τέλει την κάθαρση.

Οι ζωές τεσσάρων ανθρώπων συνδέονται τη στιγμή που ο καθένας τους αναζητά την αλήθεια, τη λύτρωση, την εξιλέωση και την απόδραση από μια πραγματικότητα που τους προκαλεί συναισθήματα πνιγμού και εγκλωβισμού. «Μετά από μια μικρή παύση άκουσα από την απέναντι πλευρά μια γυναικεία φωνή να παραμιλά κάπως ασυνάρτητα μέσα σε αναφιλητά. ‘’Πνίγομαι. Κανείς δεν μπορεί να με σώσει… ‘’ και σχεδόν αμέσως το κλείνει» (σελ. 31). Η Κατερίνα, η κύρια ηρωίδα του μυθιστορήματος στην οποία αποδίδεται και ο τίτλος του ‒ογκρέσα= γυναίκα πλανεύτρα που σαγηνεύει, γυναίκα που αγανακτεί και οργίζεται‒, αποφασίζει ότι ήρθε η στιγμή να αναζητήσει τη λύτρωσή της μέσα από τη φυγή. Ο Λουκάς αναζητά στην Αφρική την εξιλέωση για τις πράξεις και αποφάσεις του παρελθόντος. Ο Μάνος κυριεύεται από μανία εκδίκησης στο όνομα της βίας που έζησε στην παιδική του ηλικία, και τέλος ο Γιάννης προσπαθεί να βρει διέξοδο στην αβάσταχτα ‘’κενή’’ ζωή του. Το παρελθόν και τα κρυμμένα μυστικά του ζουν μέσα στο παρόν των ηρώων και καθορίζουν την πορεία και το μέλλον τους. Πώς όμως τα πρόσωπα αυτά εμπλέκονται μεταξύ τους και ποια θα είναι η τελική ανατροπή που θα επισφραγίσει τις ζωές όλων τους;

Οι ιστορίες, οι τόποι, τα χρονικά σημεία εναλλάσσονται με κινηματογραφικό τρόπο, περίτεχνα, με αρκετές αναδρομές στο παρελθόν, εντείνοντας την αγωνία και τη συγκίνηση του αναγνώστη. O κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος αφηγείται την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, ωστόσο η αφήγηση περνά στον συγγραφέα στα σημεία που σκιαγραφεί τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο μυθιστόρημα, με καλά δομημένη πλοκή, που κρατά σε αγωνία τον αναγνώστη μέχρι και την τελευταία σελίδα.

Ευμορφία Ζήση

 


 

eleftherios_mandalianos

«Η ζωή που έλειπε»

Το πρώτο μυθιστόρημα που εκδίδει ο Κώστας Κρομμύδας στις εκδόσεις Μίνωας είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα γραμμένο σε in media res. Το παρόν μπλέκει με το ζοφερό παρελθόν, την εποχή της Κατοχής.

Άλλοτε σε πρωτοπρόσωπη και άλλοτε σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, πρόκειται για ένα ανάγνωσμα γραμμένο με συναισθηματισμό και μοιρολατρική διάθεση που διαβάζεται γρήγορα. Ο λόγος άγουρος μα και λυρικός ταυτόχρονα, ρέει ευχάριστα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη με περιττές επαναλήψεις.

Πρόκειται για ένα βιβλίο με πολλές ανατροπές που ωστόσο δίνονται μέσα από μια πλοκή όπου σε σημεία μένει στάσιμη. Η χρήση σχημάτων λόγου και η περιγραφική δεινότητα του συγγραφέα μεταφέρουν τις εικόνες με τέτοια γλαφυρότητα που αισθάνεται κανείς διαβάζοντας το βιβλίο ότι βλέπει ένα βίντεο.

Μια όμορφη παρέα για το καλοκαίρι.

«Ογκρέσα»

Ο Κώστας Κρομμύδας στην τρίτη του συγγραφική απόπειρα από τις εκδόσεις Διόπτρα πλέον, παρουσιάζει στο κοινό ένα πολυδιάστατο μυθιστόρημα που καταφέρνει να συγκλονίσει τον αναγνώστη με την εξαιρετική αφηγηματική δεινότητα του συγγραφέα αλλά και από την άψογη και γρήγορη πλοκή.

Το βιβλίο ξεκινάει με μια πολύ δυνατή σκηνή, η οποία δεν δημιουργεί αρκετά ερωτηματικά. Ο τρόπος που ο Κώστας Κρομμύδας διηγείται αυτή τη συγκεκριμένη σκηνή, διχάζει τον αναγνώστη μην ξέροντας αν πρόκειται για μια πραγματική εικόνα ή για κάποια μεταφυσική δραστηριότητα. Οι ήρωες ακροβατούν στο σκοινί του παράφορου πάθους και των ενστίκτων.

Με γλαφυρές περιγραφές και ρεαλιστικούς διαλόγους ο συγγραφέας σκιαγραφεί γεγονότα, ψυχές και συναισθήματα συνθέτοντας έτσι ένα μύθο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Με μοιρολατρική διάθεση παραδίδει τους ήρωες του στα παιχνίδια της μοίρας. Ήρωες άριστα ψυχογραφημένοι, με πάθη και κενά.

Η εναλλαγή της αφήγησης από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη με αφηγητή τον ίδιο τον πρωταγωνιστή συνδυάζει την ουδετερότητα του απρόσωπου αφηγητή αλλά και τη διείσδυση στον εσωτερικό κόσμο του κεντρικού ήρωα, συνθέτοντας έτσι έντεχνα το συναισθηματικό φόντο στο οποίο κινείται ο ήρωας.

Η γραφή του Κώστα Κρομμύδα, απλή και κατανοητή, ωριμότερη από προηγούμενα δείγματα γραφής του συγγραφέα, ρέει ευχάριστα και οι συνεχείς αποκαλύψεις σε συνδυασμό με τη γρήγορη και πυκνή ταυτόχρονα πλοκή του μυθιστορήματος αναγκάζει τον αναγνώστη να χαθεί στις σελίδες του και να το διαβάσει απνευστί.

Η ΟΓΚΡΕΣΑ* του Κώστα Κρομμύδα είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό-αισθηματικό μυθιστόρημα μυστηρίου με έντονη αστυνομική χροιά, το οποίο μου κράτησε πολύ καλή παρέα και πραγματικά απόλαυσα κάθε σελίδα του στο μέγιστο. Συγχαρητήρια στο συγγραφέα.

Μη με λησμόνει

Τελειώνοντας το τελευταίο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα ένα γλυκό χαμόγελο έχει χαραχτεί στα χείλη μου. Ένα βιβλίο πουλυδιάστατο σαν την ΟΓΚΡΕΣΑ του ιδίου, μπορεί να θεωρηθεί εύκολα ένα κοινωνικό δράμα με πολύ δυνατή και γρήγορη πλοκή, στο οποίο ουσιαστικά αναλύονται οι ανθρώπινες σχέσεις σκιαγραφώντας χαρακτήρες με πολλά μυστικά που αποκαλύπτονται σιγά σιγά στον αναγνώστη.

Πολλές φορές μπορεί κανένας να παραλληλίσει την ιστορία με τον μύθο σχετικά με την αρπαγή της Περσεφόνης από τον θεό του Κάτω Κόσμου. Έναρξη του βιβλίου αποτελεί η αρπαγή ενός βρέφους από την μάνα του και η αναφορά στο συγκεκριμένο μύθο γίνεται αρκετές φορές στον ρου της ιστορίας.
Ο συγγραφέας πετυχαίνει να γεννήσει τόσα ερωτηματικά στον αναγνώστη και η καταιγιστική ροή του μυθιστορήματος καθώς και οι ανατροπές που εμποδίζουν τις αποκαλύψεις τονώνουν ακόμη περισσότερο το μυστήριο και την αγωνία του αναγνώστη. Ο αναγνώστης γνωρίζει σιγά σιγά τους ήρωες της ιστορίας των οποίων οι ζωές μπλέκονται σαν ένα κουβάρι. Η μοίρα, βασικό συστατικό των βιβλίων του Κώστα Κρομμύδα, κινεί τα νήματα ώστε οι άριστα ψυχογραφημένοι ήρωες να συναντηθούν και να αποδώσουν τη λύτρωση που αποζητούν ψυχές πονεμένες.
Ο αναγνώστης προχωρώντας στην ιστορία αντιλαμβάνεται τη σκληρότητα των πράξεων που στιγμάτισαν του ήρωες είτε άμεσα είτε έμμεσα αλλά δεν υπάρχουν στη διήγηση πλήθος σκληρών σκηνών, γεγονός που συντελεί στην διατήρηση της τρυφερότητας και του συναισθηματικού φόντου του βιβλίου.
Οι ήρωες του ΜΗ ΜΕ ΛΗΣΜΟΝΕΙ θα περιηγηθούν ανά την Ελλάδα σε πολλά μέρη τα οποία περιγράφονται με σαφήνεια στον αναγνώστη. Θα αισθανθούν πρωτόγνωρα συναισθήματα αγάπης, μίσους, απόρριψης, απογοήτευσης, θυμού, χαράς, ευτυχίας, δυστυχίας, φόβου και μαζί μ’αυτούς κι ο αναγνώστης θα καταφέρει να διεισδύσει πιο εύκολα στον ψυχισμό τους με τη βοήθεια της περιγραφικής δεινότητας του Κώστα Κρομμύδα ο οποίος προσφέρει στο κοινό του ένα βιβλίο που κατακλύζεται από συναισθήματα με κυρίαρχα αυτα της αγάπης και της συγχώρεσης.
Το ΜΗ ΜΕ ΛΗΣΜΟΝΕΙ είναι ένα ανάγνωσμα που διαβάζεται ευχάριστα και ταξιδεύει τον αναγνώστη. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

 


 

“Μη με λησμόνει”, ένα όμορφο μπλε λουλούδι που καταφέρνει να διατηρήσει αναλλοίωτη, ανάμεσα στα αποξηραμένα πέταλά του, μια δυνατή αγάπη… μια αγάπη, η οποία κατόρθωσε να εξαλείψει κοινωνικά, φυλετικά, γλωσσικά εμπόδια και να μεταφέρει ενα μήνυμα στο πέρασμα των χρόνων: “μη με ξεχάσεις”!

Ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που δένει περίτεχνα ιστορίες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, οδηγώντας σε αποκαλύψεις που σοκάρουν αλλά ταυτόχρονα συγκινούν βαθιά. Ο Κωνσταντίνος φωτογραφίζει την εξωτικής ομορφιάς χορεύτρια Πέρσα στο μαγευτικό Γαλαξίδι, κι ένα συναίσθημα μαγικό νιώθουν να γεννιέται στις καρδιές τους. Ο Κριστιαν στο ερωτικό Παρίσι δίνει το λόγο της τιμής του σε μια γυναίκα που έχει στιγματίσει τη ζωή του, ότι θα φέρει εις πέρας μια αποστολή ζωτικής σημασίας για την ίδια. Ο Μάρκος Γκανάς στα υπέροχα Ιωάννινα βρίσκεται αναπάντεχα αντιμέτωπος με σκοτεινά μυστικά του παρελθόντος, τα οποία απειλούν να διαταράξουν και να καταστρέψουν τη ζωή του. Και στην Αθήνα, ο Σωτήρης και η Αθηνά προσπαθούν να διατηρήσουν μια επίφαση κανονικότητας στο γάμο τους για ν’ αναθρέψουν το μοναχοπαίδι τους, θάβοντας μέσα τους οδυνηρές μνήμες και άνομες πράξεις. Ο Μιχαήλ υποδέχεται στο νησί της Αποκάλυψης και στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, μια γάλλιδα ηθοποιό που θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις αποκαλύψεις που θα συγκλονίσουν την ύπαρξή του.
Ο κος Κρομμύδας ως δεξιοτέχνης μαέστρος διευθύνει με τη συγγραφική του μπαγκέτα όλους τους διαφορετικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος συνθέτοντας ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Η γραφή είναι μεστή, απαλλαγμένη από υπερφίαλες περιγραφές και κουραστικές λεπτομέρειες. Διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, καλλιεργώντας μοναδικά την αγωνία και το μυστήριο. Οι ανατροπές είναι το κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου, οι οποίες εμφανίζονται σε ανύποπτο χρόνο και καθηλώνουν. Οι αποκαλύψεις λαμβάνουν χώρα με τρόπο συγκλονιστικό και τα κομμάτια του παζλ ενώνονται προσφέροντας τη λύτρωση. Ομολογώ ότι από την πρώτη σελίδα με συνεπήρε ένα μεθυστικό χαρμάνι συναισθημάτων : ευτυχία, χαρά, φόβος, αγωνία, θυμός, προσμονή, δικαίωση. Και έκλαψα με τη μαγεία του απόλυτου έρωτα…
Θα κρατήσω για το τέλος μια φράση που με κέντρισε : “…πρέπει να ζήσεις. Να αρπάξεις κάθε λεπτό από όση ζωή σου δοθεί, και να του προσθέτεις αξία. Τη ζωή τη ζεις τώρα, σήμερα, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει χωρίς επιστροφή, και όχι σε μελλοντικές επιθυμίες που δεν γίνονται πράξεις“.

Καλλιόπη Κρητικού

 


 

Maria_Foustalieraki

Το βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα «Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ» είναι μια εξαιρετική και καλογραμμένη «κινηματογραφική ιστορία» που ο αναγνώστης την απολαμβάνει σαν να βρίσκεται το σούρουπο σε ένα θερινό σινεμά ελληνικού νησιού.
Κεντρικοί ήρωες της ιστορία είναι η Αγάπη, η Πατρίδα, οι Άνθρωποι, η Ζωή, οι Αποφάσεις τους, η Μοίρα τους. Οι κόκκινες μπουκαμβίλιες σκορπούν το μεθυστικό τους άρωμα στις μνήμες μας και οι τοπικές λιχουδιές μας γυρνούν πίσω στα ανέμελα παιδικά χρόνια.
Όσοι από εμάς τα έζησαν ανέμελα. Μακριά από τον πόλεμο, το μίσος, τα μυστικά, τις κατάρες, τον πόνο και την τραγική απώλεια. Οι ήρωες του βιβλίου όχι. Ζουν καρέ – καρέ όλα τα παραπάνω, είτε φυσικά είτε μέσα από τις εξιστορήσεις των συγγενών τους. Βιώνουν και πολλά περισσότερα, αλλά ταυτόχρονα εμπλέκονται και σε μια ιστορία αγάπης αγνή, άδολη και προπάντων γενναία.
Η αγάπη για την πατρίδα και τη γυναίκα ανθίζει σε άγουρα κορμιά και σε ηρωϊκές ψυχές και ριζώνει βαθιά μέσα στην ψυχή τους.
Μα η τιμή πάντα θα προηγείται της αγάπης.
Τις αδικίες και το ανάθεμα, το πεπρωμένο φροντίζει να τις αποκαταστήσει την καταλληλότερη στιγμή, εκεί, στον τόπο που γεννήθηκαν και που οι μνήμες ήταν τόσο σκληρές που έπρεπε να εγκαταλείψουν.
Στο δύσκολο σταυροδρόμι των αποφάσεων, οι επιθυμίες, το καθήκον και ο όρκος μπερδεύονται κουβάρι και οι αποφάσεις δεν παίρνονται εύκολα. Η Μοίρα λυτρωτικά επεμβαίνει, αποφασίζει για όλους τους παρόντες και τους μελλοντικούς απογόνους.
Καταραμένοι και ευλογημένοι γίνονται το ίδιο πρόσωπο και θύτες και θύματα αλλάζουν γνώμη όταν ανοίγουν οι διαθήκες της Αγάπης, της Πίστης και της Αφοσίωσης.
Ο Έρωτας πάντα είναι γενναιόδωρος και δίνει μια ύστατη ευκαιρία στην ιστορία του να επαναληφθεί και να διαδραματιστεί με το σωστό τρόπο και τα σωστά πρόσωπα αυτή τη φορά.
Μόνο στη Σπηλιά της Σιωπής λέγεται η εκκωφαντική αλήθεια και ο συγγραφέας στα κινηματογραφικά βραβεία αποσπά την πρωτιά παίρνοντας άξια αυτό του διευθυντή φωτογραφίας και συναισθήματος!

Την κριτική μπορείτε επίσης να τη διαβάσετε και στο προσωπικό μου blog http://anataraxeispsyxis.blogspot.gr

Μαρία Φουσταλιεράκη

 


 

Elissavet

Μη με λησμόνει

Ο Κώστας Κρομμύδας επανέρχεται, πιο ώριμος από ποτέ, με ένα δυνατό μυθιστόρημα ανατροπών και συγκινήσεων,βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το «Μη Με Λησμόνει» από τις εκδόσεις Διόπτρα»

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τέλη δεκαετίας του ’70.
Σε ένα πορνείο των Ιωαννίνων λαμβάνει χώρα μια βάρβαρη απαγωγή…
32 χρόνια μετά, ο φωτογράφος Κωνσταντίνος, απολαμβάνει μια ονειρική παράσταση και μαγνητίζεται από την αέρινη χορεύτρια με τα φλογισμένα μαλλιά.
Η Πέρσα- στη δίνη του Χορού- προσπαθεί να απαλλαγεί από το παρελθόν της και να αφεθεί στο νέο της συναίσθημα με τον μυστηριώδη θεατή της…
Την ίδια ώρα στο Παρίσι, μια ετοιμοθάνατη γυναίκα αναθυμάται μια θυελλώδη αγάπη, που τίποτα δεν την επισκίασε στην πολυτάραχη ζωή της, και παραδίδει μια διαθήκη που ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου.
Ο αινιγματικός, πράος Μιχαήλ ευλαβικός λειτουργός στο μοναστήρι της Αποκάλυψης, μεταφέρει ένα ιερό κειμήλιο, ανύποπτος για όσα θα σηματοδοτήσει το αναγκαστικό του ταξίδι…
Καθώς η διαδρομή από την Αθήνα ως το Παρίσι, περνά απ’ τα Γιάννενα ως την Πάτμο και το Γαλαξίδι, ξετυλίγεται ένα χθες που συμπλέκει τις ζωές των ανθρώπων, φέρνοντας στην επιφάνεια μυστικά που πληγώνουν και ζητούν δικαίωση.
Και το αποξηραμένο «μη με λησμόνει» ξεχασμένο σε κάποιες κιτρινισμένες σελίδες, δεν επιτρέπει στη λήθη, να δώσει άλλοθι σε κανέναν…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο Κώστας Κρομμύδας, που μπήκε δυναμικά στον χώρο της πεζογραφίας, μάς προσφέρει γι άλλη μια φορά ένα πολύ δυνατό και καλοδουλεμένο μυθιστόρημα, με πολλαπλές ανατροπές από την αρχή ως το τέλος, που δύσκολα το ξεχνάς.
Στο «Μη Με Λησμόνει» το μυστήριο διασταυρώνεται με το καταιγιστικό συναίσθημα και την υπαρξιακή αγωνία ,για να δώσουν ένα αποτέλεσμα που ατενίζει την ανάδυση από τα προσωπικά σκοτάδια της μοναξιάς και του εφησυχασμού,στη Λύτρωση!
Μια Λύτρωση που δεν έρχεται ως νομοτελειακή λύση, αλλά συνιστά προσωπική κατάκτηση όσων αναμετρώνται θαρραλέα, με τις πληγές και τη συνείδησή τους…

Στο νέο αυτό βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα συναντάμε όλα τα γνώριμα στοιχεία της γραφής του, σμιλεμένα στην τελειότερη ως τώρα εκδοχή τους.

Όπως στην Ογκρέσα, και πάλι ένας έντονα σημειολογικός τίτλος προδιαθέτει για την παρουσία μυστικών και βαθύτερων υποδηλώσεων, εξάπτοντας τη φαντασία μας.
O θρύλος που τον συνοδεύει αποτελεί μια αλληγορική προτύπωση της ιστορίας μας.

Η πλοκή, σφιχτοδεμένη, εξελίσσεται σε δυο χρονικά επίπεδα που εναλλάσσονται, μέχρι που τέμνονται καταληκτικά στις τελικές αποκαλύψεις του παρόντος.
Όπως και στη «Ζωή Που Έλειπε», οι ήρωες του παρόντος γίνονται το όχημα να ξετυλιχθεί το χθες , ενώ η ιστορία από το παρελθόν φέρει βαρύτερο φορτίο και είναι πιο συναρπαστική από του παρόντος.
Αυτή η «απόκλιση» είναι μικρότερη στο Μη Με Λησμόνει από ό,τι στο πρώτο έργο του Κρομμύδα πάντως-γιατί και το «σήμερα» επιφυλάσσει απρόβλεπτες συγκινήσεις..
Ποιος μπορεί όμως να ξεχάσει τον «ματωμένο» έρωτα της Λίμνης, που γεφύρωσε χάσματα ηθικά κι εθνικά ;

Ένα άλλο γνώριμο συστατικό στα έργα του Κώστα Κρομμύδα, που συναντάμε στο «Μη Με Λησμόνει» είναι η ερωτική παραφορά των ηρώων και το βάθος των δεσμών τους, που υπερβαίνουν τον χρόνο και τις αντιξοότητες- ακόμη κι όταν μένουν πρακτικά ατελέσφοροι.
Ο ερωτικός σπαραγμός να είναι έκδηλος σε πολλές «στιγμές» του βιβλίου, παράλληλα με έναν απενοχοποιημένο αισθησιασμό- την ηδυπάθεια της σάρκας…

Το σημείο που διαφοροποιεί το Μη Με λησμόνει του Κ.Κρομμύδα από τα προηγούμενα ,εξαίρετα μυθιστορήματά του, δίνοντάς του μια τεχνική υπεροχή, είναι η υποβλητικότητα του έργου.
Με διείσδυση στα καίρια σημεία -κι όχι απλές περιγραφές τόπων και εικόνων- ο συγγραφέας συνθέτει ένα πραγματικά ατμοσφαιρικό έργο.
Το έργο παράλληλα με τον έρωτα εμπνέει και μια αβίαστη κατάνυξη μέσα από τον πιο ξεχωριστό χαρακτήρα, τον θεματοφύλακα των κειμηλίων, Μιχαήλ.
Η ασκητική φιγούρα του Μιχαήλ εμπνέει ιερό σέβας στον αναγνώστη καθώς συνδυάζει τον αναχωρητισμό με το κοσμικό πάθος-χωρίς κανένα να αναιρεί την καθαρότητα της ψυχής του.Σε συνδυασμό με το φυσικό τοπίο της Πάτμου κι τα ιερά της κειμήλια μας μεταδίδει μια θρησκευτική ευλαβικότητα, που συνεπαίρνει τον αναγνώστη.

Η κορυφαία κατ’ εμέ στιγμή του βιβλίου όμως, είναι η Παράσταση, που αλληγορικά συμπυκνώνει όλη την ιστορία του βιβλίου:
Σε αυτό το αριστουργηματικό κομμάτι, ο Κρομμύδας περνά τη λεπτη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην καλή μυθιστοριογραφία και στην πραγματική Λογοτεχνία απογειώνοντας το έργο του.
Ο αναγνώστης,λοιπόν, γίνεται θεατής-κοινωνός και βιώνει μια μοναδική μέθεξη με τα απώτατα επίπεδα της Τέχνης όσο αυτή γίνεται πλαστουργός νέων κόσμων και συνδιαλέγεται επί ίσοις όροις με την Αιωνιότητα κ το Απόλυτο, όπως μόνον ο Θάνατος και ο Έρωτας μπορούν…
Οι φθόγγοι,λοιπόν, μετουσιώνονται μαγικά -κ μαγευτικά συνάμα-σε νότες κ μελωδίες που σε κατακλύζουν.
Η επιβλητική μουσική του Ραχμάνινοφ , θαρρείς κ ηχεί στα αυτιά σου -κι ας μην την έχεις ξανακούσει.
Η σύνθεση του Ρώσου μουσουργού σε κυριεύει και σε ταξιδεύει στο μυστηριακό τοπίο, όπου κυριαρχεί η σαγήνη του θανάτου.
Η ψυχή μας παρέα με την προεξάρχουσα του Χορού βυθίζεται στα αναπόδραστα νερά της Στύγας και παίρνει φωτιά από τα πύρινα μαλλιά της…
Αξιοποιώντας ιδανικά τη λεκτική παλέτα ο Κώστας Κρομμύδας, ως άλλος… Άρνολντ Μπάικλιν ιχνηλατεί με χρώματα άλλοτε ζοφερά, άλλοτε έντονα- τη Νησο των Νεκρών, όπου έχει τοποθετήσει και τους δικούς του ήρωες, να προσδοκούν, σαν τις ψυχές στο δαντικό «Καθαρτήριο», τη δική τους λύτρωση!
Μια ιερουργία σχεδόν θρησκευτική, μια στιγμή κοσμογονίας και αριστοτελικής κάθαρσης που μόνο η Αληθινή Τέχνη μπορεί να προσφέρει κ ο Κώστας Κρομμύδας ως μύστης της μεταφέρει στους αμύητους «πιστούς»!

Ανακαλύψτε λοιπόν αυτή το μοναδικό βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα με τις τόσο ιδιαίτερες στιγμές κι αφεθείτε σε ένα πολυεπίπεδο ταξίδι που μένει… αλησμόνητο!

Εγώ συγχαίρω ολόψυχα τον συγγραφέα κι εύχομαι να μας χαρίσει πολλές δυναμικές- αντίστοιχης αισθητικής εμπνεύσεις.

Ελισσάβετ Π. Δέδε

 


 

haraLampropoulou

Μη με λησμόνει

Να αρπάξεις κάθε λεπτό από όση ζωή σου δοθεί, και να του προσθέσεις αξία. Τη ζωή τη ζεις τώρα, σήμερα, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει χωρίς επιστροφή, και όχι σε μελλοντικές επιθυμίες που δεν γίνονται ποτέ πράξεις.

«Καμιά φορά η άγνοια είναι καλύτερη από όλες τις αλήθειες του κόσμου»… αναφέρει κάπου μέσα στο βιβλίο ο ήρωας που εξιστορεί τη ζωή του!
Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η φράση… πόσες φορές η κρυμμένη αλήθεια και η άγνοια που την περικυκλώνει είναι καλύτερα να μην έρθουν ποτέ στο φως, να μην ανταμώσουν και ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου… γιατί θα πάρουν πολλούς παραμάζωμα!

Όταν όμως το πεπρωμένο έχει καθορίσει το πότε θα αποκαλυφθεί στον καθένα ό,τι κρατούσε κρυφό, τότε η μόνη διέξοδος είναι η αλήθεια που θα φέρει τη λύτρωση, θα φανερώσει πάθη και εγκλήματα που θάφτηκαν στα αποκαΐδια της λήθης, θα αναζητήσει να ζωντανέψει ό,τι πρόωρα είχε χαθεί…

Ο Κώστας Κρομμύδας με το τρίτο του βιβλίο ανεβάζει ακόμη πιο ψηλά τον πήχη της επιτυχίας, μιας επιτυχίας όμως που δεν είναι καθόλου δύσκολο να βιώσει, καθώς το άρτια δομημένο έργο του κρατάει τον αναγνώστη «ζωντανό» μέχρι την τελευταία σελίδα του!

Έχει μια εμμονή, είναι η αλήθεια, με τις αληθινές ιστορίες, που για μία ακόμη φορά αποδεικνύουν ότι πράγματι η ζωή μπορεί να γράψει τα καλύτερα σενάρια… αρκεί να δώσεις σε κάποιον τη δέουσα σημασία, σε γεγονότα και καταστάσεις γύρω του, να αφουγκραστείς τον πόνο και το τίμημα που έχει πληρώσει ώστε να προχωρήσει και να αφήσει πίσω του ένα παρελθόν που τον πονάει.
Το «Μη με λησμόνει» ξεκινάει με ένα πολύ δυνατό και σκληρό κεφάλαιο, την αρπαγή του νεογέννητου παιδιού από τη μάνα, τον ξεριζωμό από τα σπλάχνα, κόβοντας μια για πάντα τον ομφάλιο λώρο βίαια και χωρίς συμπόνια.

Τα στοιχεία που δίνονται όσο προχωρά η ιστορία μοιάζουν αταίριαστα, ψάχνεις να βρεις πώς είναι δυνατόν να κολλάνε μεταξύ τους όσα αποκαλύπτονται… και όμως, αυτή είναι η μαγεία του μυθιστορήματος! Να διαβάζεις και να ζεις συγχρόνως με τους πρωταγωνιστές, να αισθάνεσαι ένα μαζί τους, να διαδραματίζονται κινηματογραφικά οι σκηνές μπροστά σου και να νιώθεις θεατής μιας παράστασης που παίζεται αποκλειστικά για σένα!

Τα στοιχεία που δένουν το ένα με το άλλο μεταξύ τους, πάντα είναι μετρημένα και μέχρι να ενωθούν όλα μαζί και να δέσουν την εξιστόρηση, αφήνεσαι να σε παρασύρουν οι υπέροχες περιγραφές των τοπίων, τα έντονα συναισθήματα των ηρώων, οι γεμάτες περιπέτεια στιγμές τους.

Υπάρχει απόδοση δικαιοσύνης για όσους έσφαλαν; Ποιος πληρώνει τελικά πιο ακριβά τα λάθη του, ποιος λησμονεί και ποιος όχι;

«Μη με ξεχάσεις» παρακαλά η Μελέκ… και τα μάτια βουρκώνουν όταν αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος της αγάπης που δυο άνθρωποι είναι ικανοί να βιώσουν…
Το ποιος λησμονεί και ποιος δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει… μόνο η μοίρα το καθορίζει!

Ιουλία Ιωάννου

 


 

haraLampropoulou

Μη με λησμόνει

Διάβασα ένα εκπληκτικό βιβλίο, που σας το συστήνω ανεπιφύλακτα..

Προσπαθώ να περιγράψω την γεύση που μου άφησε αυτό το βιβλίο.. νομίζω είναι της τεντούρας.. αυτή η μίξη μπαχαρικών και φρούτων, κυρίως κανέλας και γαρύφαλου, αλλά επίσης μοσχοκάρυδου, εσπεριδοειδών, μαστίχας Χίου.. Αυτή η γεύση που σου αφήνει στον ουρανίσκο… το χαμόγελο που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο από την απόλαυση!!! ναι αυτό είναι το «μη με λησμόνει»…

Ένα βιβλίο που θέλεις να γράψεις πολλά αλλά δεν βρίσκεις λέξεις..που να ταιριάζουν ακριβώς σε αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι!!!! μια ιστορία από αυτές που λές ότι είναι βγαλμένη από το σινεμά, μία ιστορία που όμως μπορεί να συμβεί!!!!

Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με το παρελθόν μας, θα πρέπει να κλείσουν.. αλλιώς θα είναι πάντα σαν μία πληγή που αιμορραγεί… η αληθινή αγάπη υπάρχει.. και μας θυμίζει ότι «καλύτερα να κάνεις κάτι λάθος, παρά να μην το ζήσεις ποτέ».. η ζωή μπορεί να είναι σκληρή , αλλά πάντα πρέπει να βρίσκεις την δύναμη να προχωράς, να διαγράφεις , να συγχωρείς..

Όπως λέει ο Μιχαήλ «όταν εγώ βλέπω τον ήλιο να δύει, κάποιος στην άλλη άκρη του κόσμου τον βλέπει να ανατέλλει, αισθάνομαι πλήρως τον κύκλο της ζωής, και αυτό μου δίνει δύναμη και ενέργεια να συνεχίζω..»

Ένα εξώφυλλο που σε μαγνητίζει..Ένα βιβλίο που από την αρχή ως το τέλος του σε κρατάει «δέσμιο» των εξελίξεων, των ανατροπών, και των εικόνων που ζωντανεύουν μπροστά σου.. Ιωάννινα, Παρίσι, Γαλαξίδι και Πάτμος… εκεί ταξίδεψα.. εκεί θέλω να βρεθώ και στην πραγματικότητα.. Παρόν και μέλλον , εναρμονισμένα έντεχνα.. Αγάπη, αδικία, μίσος, όνειρα, αγωνία..

Δεν αναφέρομαι στην ιστορία γιατί δεν θέλω στο ελάχιστο να προδώσω ούτε μία λέξη του…
θα αντιγράψω μόνο ένα μικρό κομμάτι.. μία συμβουλή μάνας προς κόρη..

«πίστεψε με όλα αυτά (χρήματα) δεν είναι τίποτα μπροστά στην πραγματική ευτυχία. Και επειδή την έζησα έστω και για λίγο, μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει εκεί έξω και σε παροτρύνω να την αναζητήσεις, αν δεν το έχεις ήδη κάνει. Όταν την βρεις , να την αρπάξεις χωρίς να βάλεις κανένα εμπόδιο μπροστά σου. Ο εγωισμός κρατά την ευτυχία κλεισμένη σε ένα κλουβί…..»

Χαρά Λαμπροπούλου

 


 

panosMarkakisTourlis

Μη με λησμόνει

Στα Γιάννενα τη δεκαετία του 1970 ένα μωρό γεννιέται σε ένα πορνείο, ένα ζευγάρι που περιμένει απ’ έξω το κρατά στα χέρια του και εξαφανίζεται μαζί του ενώ ένας άντρας τους παρακολουθεί στενά. Λίγο καιρό μετά μια μυστηριώδης φωτιά καίει το σπίτι και αφαιρεί τη ζωή τριών ανθρώπων. Χρόνια μετά οι επιζήσαντες πρωταγωνιστές εκείνου του δράματος αρχίζουν να συναντούν το παρελθόν! Αυτή είναι η αρχή του νέου συναρπαστικού μυθιστορήματος του Κώστα Κρομμύδα που δε θα το αφήνετε από τα χέρια σας.

Με στακάτη, κινηματογραφική αφήγηση, διαρκείς εναλλαγές εικόνων και ανατροπές στην πλοκή το «Μη με λησμόνει» κυλάει ορμητικά σα νερό και παρασέρνει την ανάγνωση σε ρυθμούς πρωτόγνωρους. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, γιατί τα ερωτηματικά ξεπροβάλλουν το ένα πίσω από το άλλο και η αγωνία για το ποιος από τους πρωταγωνιστές είναι το μωρό που πουλήθηκε εκείνο το βράδυ κορυφώνεται σε κάθε σελίδα! Ο συγγραφέας χειρίζεται έξυπνα την πλοκή, ρίχνει φως όπου και για όσο θέλει και εστιάζει σε άλλα σημεία την πιο κρίσιμη στιγμή! Ομολογώ ότι κι εγώ παρασύρθηκα και πίστεψα λάθος πρόσωπο ότι είναι το μωρό εκείνης της νύχτας.

Παράλληλα με αυτήν την ιστορία, ο συγγραφέας, έχοντας διαλέξει πολύ καλούς χαρακτήρες και αληθινές προσωπικότητες βρίσκει χώρο να εκφράσει τα συναισθήματά του για τη θεία δίκη, να δελεάσει τους πρωταγωνιστές του να δεχτούν τις συνέπειες των πράξεών τους και πάνω από όλα να δείξει πως από το παρελθόν δεν ξεφεύγει κανείς, όσο μακριά κι αν πάει. Ένας σκληρός, κομπιναδόρος αστυνομικός και ένα αδίστακτο σημαίνον πρόσωπο των Ιωαννίνων είναι οι βασικοί μάρτυρες εκείνων των γεγονότων.

Ο έμπειρος φωτογράφος και η δεξιοτέχνις χορεύτρια θα γνωριστούν και θα ερωτευτούν και θα στροβιλιστούν σε έναν κύκλο πάθους και ψεμάτων. Η γυναίκα που γέννησε εκείνο το παιδί είναι τελικά ζωντανή και μάλιστα στο Παρίσι και ψάχνει το παιδί της. Ένας άντρας βρίσκει τη γαλήνη από το παρελθόν στον χώρο και στη βιβλιοθήκη της μονής της Πάτμου. Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι ρόλο έπαιξαν κάποτε και τι καλούνται να κάνουν τώρα; Πώς συνδέονται μεταξύ τους; Για ποια είναι το γαλάζιο μη με λησμόνει; Θα καταφέρει η αχλύ του μύθου αυτού του λουλουδιού να νικήσει το μίσος και να αγκαλιάσει την αδόλευτη αγάπη που γεννιέται ανάμεσα σε δυο νέους ανθρώπους;

Καλογραμμένο, γρήγορο, ανατρεπτικό, με μια διαφορετική από τα συνηθισμένα ιστορία, η οποία είναι αληθινή κι αυτό κάνει την πλοκή και τη λύση του μύθου ακόμη πιο τραγικά! Χαμογέλασα διακριτικά όταν ο συγγραφέας μεταξύ άλλων ανέφερε για μια βιβλιοπαρουσίαση στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο της Κέας, το οποίο περιέγραψε τόσο παραστατικά! Τα Γιάννενα με τον μυστηριώδη φόνο της Κυρα-Φροσύνης, το Παρίσι με την αίγλη του, η Πάτμος με τη γαλήνη της και το Γαλαξίδι με την ιστορία του είναι τα σκηνικά στα οποία διαδραματίζεται η νέα ιστορία του Κώστα Κρομμύδα. Μη λησμονήσετε αυτό το βιβλίο!

Πάνος Μαρκάκης – Τουρλής

 


 

ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΚΑΤΣΙΟΥΛΗ

Ογκρέσα

Όταν πιάνω ένα βιβλίο στα χέρια μου όσο εθιστικό, καλόγουστο και εκθαμβωτικό να είναι το εξώφυλλο το μυαλό μου μαγνητίζεται από τον τίτλο. Το διαβάζω και φτιάχνω με τη φαντασία μου εικόνες που συνθέτουν την ιστορία του βιβλίου όπως μου την εμπνέει ο τίτλος. Πολλές φορές μαντεύω σωστά άλλες πάλι όχι.

Είναι από τις λίγες φορές που ο τίτλος ενός βιβλίου μου προκάλεσε συναισθήματα και όχι εικόνες. Ογκρέσα… Δεν ήξερα τη πραγματικά σημαίνει κι όμως από τον ήχο που προκαλεί η λέξη στο μυαλό μου αισθάνθηκα κάτι βίαιο, εθιστικό και άγριο.

Η περιέργεια μου για την ερμηνεία της χτύπησε κόκκινο. Διάβασα το οπισθόφυλλο και αντί να μου λυθεί η απορία, η περιέργεια μου μεγάλωσε ακόμα περισσότερο. Το ξεκίνησα αμέσως και το τελείωσα με μια ανάσα.

Είναι τόσα τα συναισθήματα και οι σκέψεις που γεννήθηκαν με την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου που νιώθω την ανάγκη να σταθώ περισσότερο σε αυτά και λιγότερο στην ανάλυση της πλοκής.
Οι ζωές τριών ανθρώπων που μπλέκονται περίτεχνα η μια μέσα στην άλλη. Ο καθένας από αυτούς κυνηγημένος από τους δικούς του δαίμονες και αναζητώντας τη δική του λύτρωση. Το πάθος και η αρχή σε κάθε τους βήμα και όλα αυτά τους οδηγούν σε μια τελική ανατροπή, απρόσμενη τόσο που ξαφνιάζει.

Η γραφή του κυρίου Κρομμύδα ακολουθεί το μοτίβο του «όσο πρέπει». Απλή και κατανοητή όσο πρέπει, για να σε κάνει να διαβάζεις ασταμάτητα χωρίς να κουράζεσαι στο ελάχιστο. Μεστή, περιεκτική και γεμάτη ευαισθησία όσο πρέπει για να σε γεμίζει συναισθήματα χωρίς να σε πιάσει να τα βιώσεις αλλά να βγαίνουν από τα βάθη της ψυχής σου, αβίαστα ακόμα και αν δεν ήξερες ότι βρίσκονται εκεί.

Ζωντανές περιγραφές , αφήγηση , αναδρομές στο παρελθόν , εικόνες που σε σφυροκοπούν ανελέητα και όλα αυτά μαζί σε παρασέρνουν είτε το θέλεις είτε όχι στον ιλιγγιώδη ρυθμό που κινούνται οι ήρωες. Ταυτίζεσαι μαζί τους , με τον καθένα από αυτούς χωριστά. Γίνεσαι κομμάτι τους και αυτοί κομμάτι δικό σου. Πολυδιάστατοι σε τέτοιο βαθμό που παλεύεις για να αντιληφθείς τι ακριβώς συμβαίνει μέσα τους. Όταν όμως αφεθείς και τους καταλάβεις η ταύτιση είναι αναπόφευκτη και αναπόφευκτα αναζητάς μαζί τους την απελευθέρωση.

Η αλήθεια είναι ότι εξεπλάγην πραγματικά ευχάριστα με το συγγραφικό ταλέντο του Κώστα Κρομμύδα. Μη έχοντας διαβάσει το πρώτο του εγχείρημα διατηρούσα μια αρχική επιφύλαξη για το κατά πόσο θα μπορούσε να αποδώσει σε μια τέτοια προσπάθεια. Η επιφύλαξη μου εξαφανίστηκε από την πρώτη σελίδα.

Νικολέτα Κατσιούλη

 


 

ΠΑΝΟΣ ΤΟΥΡΛΗΣ

Ογκρέσα, του Κώστα Κρομμύδα

Η ογκρέσα στη μυθολογία είναι μια μυστηριώδης γυναίκα, με ακαταμάχητο έως επικίνδυνο ερωτισμό. Υποδηλώνει τη μοιραία, τη γυναίκα-πλανεύτρα ή δράκαινα, που καταστρέφει ή γενικότερα σημαδεύει μια ζωή. Έτσι και ο Γιάννης γνωρίζει την ογκρέσα του, μια γυναίκα που τον παίρνει τηλέφωνο τα ξημερώματα, έχοντας καλέσει σε τυχαίο νούμερο για να πει όσα την πνίγουν, και του ανακοινώνει ότι πνίεγται από τη ζωή που ζει!. Έτσι και ο Μάνος μεγαλώνει από μια ογκρέσα που του καταστρέφει την παιδική ηλικία και κατά συνέπεια τον ψυχισμό του.

Το κείμενο είναι πανέξυπνο, ευρηματικό και πρωτότυπο. Ποτέ δεν περίμενα ότι ένας άνθρωπος όπως ο Κώστας Κρομμύδας, ένας αγαπημένος και ταλαντούχος ηθοποιός, όχι απλά θα στρεφόταν στη λογοτεχνία αλλά θα άφηνε και το σημάδι του! Έχουμε να κάνουμε με την πιο πρωτότυπη ερωτική ιστορία που έχω συναντήσει και με την πιο επιδέξια πεπλεγμένη ιστορία που έχω διαβάσει. Ανατρέπονται όλα τα στερεότυπα της αφήγησης, η ανατροπή έρχεται από κει που δεν την περιμένεις και πυροδοτεί τις εξελίξεις επίσης με αναπάντεχο τρόπο. Φρέσκο, ζωντανό, ερωτικό και σκληρό, είναι ένα μυθιστόρημα που θα συναρπάσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη!

Ο συγγραφέας μας αφηγείται την ιστορία τριών ανθρώπων: της Κατερίνας, που έχει παγιδευτεί σε έναν γάμο-βιτρίνα με τον πάμπλουτο και ισχυρό ανερχόμενο πολιτικό Μηνά Αλεξανδρίδη, του Γιάννη, ενός άντρα που μπλέκεται ερωτικά με την Κατερίνα, μια γυναίκα που του ξυπνάει πρωτόγνωρα συναισθήματα και του Μάνου, ενός κατά συρροήν δολοφόνου που σκοτώνει ιερόδουλες με ψηλά τακούνια! Θα παραδεχτώ ότι οι πρώτες σελίδες, αν και καλογραμμένες, ήταν πολύ αργές και δεν έμπαιναν απευθείας στο θέμα, σύντομα όμως η αφήγηση, η εξέλιξη της ιστορίας, η σκιαγράφηση των χαρακτήρων δε με άφησαν να κάνω το παραμικρό στη ζωή μου πριν τελειώσω το βιβλίο! Πανέξυπνος ο κοινός παρανομαστής των πρωταγωνιστών και εξαιρετικός ο χειρισμός του μυστικού που θα κρίνει το μέλλον των αντρών της ιστορίας.

Αλήθεια, έχει τύχει ποτέ σε κάποιον να τον πάρει μια γυναίκα τυχαία και να του πει ότι η ζωή της την πνίγει; Κι αυτός να σαγηνευτεί από τη φωνή της και τον πόνο στον λυγμό της, ώστε να βάλει λυτούς και δεμένους να εντοπίσουν αυτήν τη σειρήνα; Και μετά τη συνάντηση η μοίρα να παίζει το πιο έξυπνο στρατηγικό παιχνίδι σκακιού, χωρίζοντας κι ενώνοντας αυτό το ζευγάρι κατά βούληση; Ο Γιάννης θα κάνει άγριο έρωτα στην Κατερίνα και θα τον πιάσουν επ’ αυτοφώρω, περνώντας τον για τον κατά συρροήν δολοφόνο. Ο Μηνάς δεν μπορεί να χωνέψει ότι η γυναίκα του πήγε με άλλον και βάζει όλες τις γνωριμίες του ώστε όντως ο Γιάννης να συλληφθει ως ο δράστης των δολοφονιών. Το έργο του διευκολύνεται όταν το DNA του δράστη ταυτίζεται με αυτό του Γιάννη!

Αυτός είναι σε γενικές γραμμές ο πυρήνας της Ογκρέσας και ειλικρινά δεν αποκαλύπτω τίποτα, γιατί ο συγγραφέας εξαρχής έχει τοποθετήσει τους ήρωές του στο βιβλίο. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν αναζητούμε τον δολοφόνο αλλά τον ξέρουμε ήδη! Ξέρουμε πώς είναι, τι νιώθει, τι σκέφτεται, τι αισθάνεται και γιατί δρα όπως δρα! Μένει μόνο να τον πιάσει η αστυνομία, κάτι που δυσχεραίνεται με την κατά λάθος και τυχαία ανάμιξη του Γιάννη στο όλο σκηνικό! Τυχαία; Μην απαντήσετε ναι, γιατί η μοίρα είναι ό,τι πιο κακομαθημένο έχω συναντήσει και κάνει τα σκέρτσα της με πλήρη αδιαφορία για τις συνέπειες!

Τι κοινό λοιπόν μπορεί να έχουν ένας άντρας που γεννήθηκε στη Ρόδο μετά από τροχαίο που στοίχισε τη ζωή στον πατέρα του, κι ένας εγκληματίας που εγκαταλείφθηκε από τον πολυταξιδεμένο πατέρα του, γιατρό καριέρας, και μεγάλωσε σε ίδρυμα, στο οποίο τον έστειλε το κράτος, θεωρώντας την εγκαταλειμμένη, αλκοολική και εκδιδόμενη μητέρα του ανίκανη να τον μεγαλώσει σωστά; Ομολογώ ότι εξαρχής κατάλαβα τον συνεκτικό δεσμό, όμως η σωστή απάντηση έδωσε μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία που με άφησε άφωνο! Και πόσο μα πόσο αληθινά και τρισδιάστατα μεταφέρει ο συγγραφέας αυτόν τον ανολοκλήρωτο και πληγωμένο ψυχισμό ενός ουσιαστικά παρατημένου, μοναχικού παιδιού….

Την ιστορία μας δίνει σε κάποια σημεία με πρωτοπρόσωπη αφήγηση ο ίδιος ο Γιάννης, κάτι που δίνει ένα σημαντικό συμπληρωματικό λιθαράκι στο ξετύλιγμα του έργου. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση που κινείται γύρω από τους ξεχωριστούς αυτούς χαρακτήρες χαρίζει άπλετη συγκίνηση και αγωνία ενώ οι αναδρομές στο παρελθόν αφήνουν έντονο το στίγμα της ανυπομονησίας να ξεδιπλωθεί πλήρως μπρος στα μάτια του αναγνώστη ο μίτος! Εκτός από την πρωταγωνιστική τριάδα, ο συγγραφέας μας χαρίζει κι άλλους χαρακτήρες, που όλοι έχουν να προσθέσουν το λιθαράκι τους στη βιβλίο, άλλος λίγο, άλλος πολύ! Και το κλειδί του μυστηρίου το κρατά ένας γιατρός, μέλος της οργάνωσης Γιατροί του Κόσμου, που στην κορύφωση της εξέλιξης βρίσκεται στην Αφρική, αιχμάλωτος ανταρτών!

Θα ολοκληρώσουν τον έρωτά τους η Κατερίνα και ο Γιάννης; Θα αποδειχθεί η αθωότητα του Γιάννη; Ο Μάνος πώς θα αντιδράσει όταν μάθει για τις απρόσμενες εξελίξεις που αποροπσανατολίζουν τα ΜΜΕ από το δικό του έργο; Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα στη Ρόδο; Πόσες ζωές διακυβεύτηκαν και ποιος αποφάσισε για την πορεία τους; Πόσο έντονα μπορεί να σημαδέψει μια ογκρέσα έναν άντρα και πόσο ανεπούλωτα σημάδια είναι τα σημάδια που θα του αφήσει;

Μη χάσετε αυτό το συναρπαστικό κοινωνικό και αστυνομικό μυθιστόρημα, που θα σας κάνει πιο απαιτητικούς αναγνώστες! Καταπληκτικό από κάθε άποψη!

ΠΑΝΟΣ ΤΟΥΡΛΗΣ

 


 

Ανυφαντή Μαρία

ΟΓΚΡΕΣΑ

Το ευρύ κοινό τον γνώρισε ως ηθοποιό δημοφιλών σειρών σε πολύ χαρακτηριστικούς ρόλους. (Η Ζωή Της Άλλης-Το Πιο Γλυκό Μου Ψέμα, Αέρινες Σιωπές) .Τον απολαμβάνουμε ως έναν αισθαντικό εκφωνητή στο love radio.Μας μιλάει με ενθουσιασμό για την πατρότητα μέσα από σεμιναριακούς κύκλους κ την αρθρογραφία στο Παιδί& Νέοι Γονείς

Tώρα όμως ο Κώστας Κρομμύδας έρχεται να μας αιφνιδιάσει σε έναν ρόλο έκπληξη! Αυτόν του συγγραφέα- όπου, μάλιστα ανταποκρίνεται με απόλυτη επιτυχία!!Ήδη έχει προηγηθεί το άκρως συγκινητικό Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ.

Το νέο του συγγραφικό εγχείρημα ήδη προδιαγράφει τη μοναδικότητα του με τον πρωτότυπο τίτλο του- ΟΓΚΡΕΣΑ-που τον δανείζεται από ένα μυθικό γυναικείο ον-τη Γυναίκα –Δράκαινα, που σαγηνεύει με την ολέθρια γοητεία της, όπως ακριβώς κι αυτή η υπέροχη, άγρια ιστορία…

Η Κατερίνα παγιδευμένη σε ένα γάμο συμφέροντος κι ένα δυσβάσταχτο φορτίο ακροβατεί ανάμεσα στη λογική και την τρέλα, ώσπου επιχειρεί τη μεγάλη «έξοδο».

Ο πολυταξιδεμένος Λουκάς πασχίζει, γιατρεύοντας ξένες πληγές, να επουλώσει τη δική του…

Ο Μάνος ξορκίζει την παιδική του κόλαση ,σκορπώντας το θάνατο σε όσα του τη θυμίζουν.

Και η Αγγελική ταλαντεύεται ανάμεσα στο καθήκον και τις μνήμες-αναζητώντας πάντα την αλήθεια σε ένα τοπίο θολό…

Πρόσωπα που μια τυχαία νύχτα θα δέσει άρρηκτα η Μοίρα με τη ζωή του φιλήσυχου Γιάννη ανατρέποντας αμετάκλητα το σκηνικό μιας κενής ζωής…

3 ιστορίες ,που τέμνονται σε ένα εφιαλτικό μυστικό, τρεις ιστορίες σε ένα ξέφρενο γαϊτανάκι, όπου συμπλέκονται το πάθος, η ανατροπή κι ο θάνατος με μια λύση αποστομωτική όσο η ίδια η ζωή…

Η ΟΓΚΡΕΣΑ ,όπως συμπεραίνει κάποιος, είναι ένα ένας εκρηκτικός συνδυασμός ερωτικού πάθους με αστυνομικό μυστήριο ,όπου ενυπάρχει ηχηρά το κοινωνικό στοιχείο και σε αυτό το τρίπτυχο έγκειται η ομορφιά αυτού του βιβλίου.

Η παραφορά του έρωτα μεθάει τον κάθε αναγνώστη, η αστυνομική πλευρά ανεβάζει στα ύψη την αδρεναλίνη ως την τελευταία σελίδα, ενώ παράλληλα το κοινωνικό δράμα από πίσω προκαλεί βαθιά συγκίνηση, εγείρει τη συμπόνια μας κι έναν «κόμπο στο στομάχι».

Η ερωτική ένταση βρίσκεται στο ζενίθ από τις πρώτες κιόλας σελίδες ,με ένα σκληρό στιγμιότυπο ακραίου πάθους, που κλείνει αναπάντεχα αφήνοντας αγωνιώδη ερωτηματικά στον αναγνώστη.

Από εκείνο το σημείο ακολουθεί μια εναλλαγή τόπων και χρονικών στιγμών σχεδόν κινηματογραφική –που ξετυλίγει σταδιακά το κουβάρι της ιστορίας-ενός αστυνομικού θρίλερ και ενός ανθρώπινου δράματος- επιτείνοντας την αγωνία και προσδίδοντας της πολύπλευρη οπτική.

Πρωτοπρόσωπη αφήγηση συναντάμε σε ορισμένα κεφάλαια μόνο από τον κεντρικό ήρωα, ενώ τη σκυτάλη του παίρνει συχνά-πυκνά ο συγγραφέας για να σκιαγραφήσει τους υπόλοιπους χαρακτήρες και τις εξελίξεις σε παρελθόν και παρόν. Έχουμε μια επιδέξια χρήση του φλας μπακ, ώσπου τα κομμάτια του χθες να συναντήσουν εκείνα του σήμερα σε ένα καλοστημένο παζλ.

Γλώσσα απλή, περιγραφές παραστατικές-χρώματα, ήχοι, τοπία συμπληρώνουν όμορφα το σκηνικό του δράματος, που ζωντανεύει μπροστά μας, χωρίς περιττολογίες.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου διαθέτουν βάθος .Αθώοι όσο και συνένοχοι καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των επιλογών τους απέναντι στα παιχνίδια της Μοίρας. Μιας Μοίρας που εξυφαίνει έναν απρόσμενο έρωτα ,μιας Μοίρας που δε διστάζει να δημιουργήσει γι άλλη μια φορά ένα νέο Οιδίποδα ,με το ακούσιο κρίμα του να του καταστρέφει τη ζωή βάφοντας με αίμα τα πεπρωμένα πολλών ανθρώπων γύρω του…

Το εύστοχο κι αξιέπαινο στην ιστορία αυτή είναι πως η άγνοια δε λειτουργεί ως επαρκές άλλοθι για κανέναν ήρωα, διότι κάποτε έρχεται η στιγμή της επίγνωσης και της καθαρά προσωπικής επιλογής. Η Ώρα της αλήθειας. Για όλους.

Εκεί υπεισέρχεται η Ευθύνη και η Ελευθερία του Ανθρώπου. Σε αυτή τη δυνατότητα έγκειται ίσως και η τραγικότητα του ,αλλά και το μεγαλείο, που οι ήρωες μας ατενίζουν με έναν απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο, μέσα από θανάσιμα σφάλματα, αδυναμίες αλλά και βαθιά τρυφερότητα – χωρίς ίχνος εξιδανίκευσης ή εντυπωσιασμού.

Αυτό το σημείο θεωρώ είναι το κλειδί ερμηνείας τούτης της τραγικής ιστορίας, αυτό στοιχειοθετεί την οδύνη και μέσα από εκεί έρχεται η αριστοτελική κάθαρση για τους ήρωες και τους αναγνώστες-θεατές.
Ακριβώς όπως σε μια αρχαία τραγωδία, της οποίας την υποβλητικότητα ενίοτε θυμίζει η ατμόσφαιρα του έργου αυτού.

Ένα άλλο στοιχείο που ξεχωρίζει κανείς στην πένα του Κρομμύδα, είναι η ευαισθησία του απέναντι στη γυναικεία ψυχή, την οποία –αν και άντρας- προσεγγίζει διεισδυτικά, αφουγκραζόμενος το πιο δομικό της ίσως στοιχείο, την αγωνία της μητρότητας, καθώς και τη ενδόμυχη φιλαρέσκεια της.

Τέλος με συγκινεί βαθιά η σχεδόν στοργική ματιά του συγγραφέα απέναντι στον πόνο ενός παιδιού που δε γνώρισε στοργή-πάρα μόνο βία, καθώς κι η διορατικότητα με την οποία το παρουσιάζει να εξελίσσεται στην ενήλικη ζωή του. Ο Κρομμύδας-πατέρας και ο ίδιος- έστω και τόσο έμμεσα μας «προκαλεί» να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας ως γονείς ,είτε ως κοινωνία ολόκληρη για τα παιδιά που γαλουχούμε.

Παρά το όσα προδιαθέτει ο τίτλος της λοιπόν, η «Ογκρέσα» του Κρομμύδα αποφεύγει τη μονοσημία της αισθηματικής ιστορίας ή την ψυχρότητα του αστυνομικού θρίλερ και μπορεί να αναχθεί σε ένα πολυδιάστατο κοινωνικό μυθιστόρημα, που τα «έχει όλα»!

Έρωτα, πόνο, προβληματισμό, ανατροπή!

Μια αναγνωστική εμπειρία που μας παρασέρνει σε έναν πλούτο συναισθημάτων , αναδεικνύοντας παράλληλα διαχρονικά ερωτήματα γύρω από την ηθική, το χρέος την αυτοκαταστροφή και την ελευθερία της βούλησης.

Ερωτήματα που ο καθένας μας θα κληθεί κάποια μέρα να απαντήσει ενώπιον μιας Μοίρας-Σφίγγας μπρος στην πύλη της προσωπικής του «Θήβας»!

Να συγχαρώ τον κύριο Κρομμύδα για αυτό το ταξίδι ψυχής που μας χάρισε και να ευχηθώ στην ΟΓΚΡΕΣΑ του να σαγηνεύσει και να διδάξει το αναγνωστικό κοινό!

Ελισσάβετ-Μαρία Δέδε

 


 

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΛΟΥΡΗ

Στην αρχή με τράβηξε ο τίτλος του βιβλίου. Μου κίνησε την περιέργεια. «Ογκρέσα».
Γύρισα γρήγορα στο οπισθόφυλλο για να δω τι σημαίνει..
Μυθική μορφή – διάβασα- μυστηριακή γυναίκα με ακαταμάχητο έως επικίνδυνο ερωτισμό.
«Ογκρέσα»… Ένας τίτλος που δεν στέκεται έτσι απλά για να τραβήξει το βλέμμα , μα έχει στημένη επάνω του όλη την ιστορία που σωστά δομημένη και δυνατά δοσμένη σε κρατάει από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία.
Μια ιστορία που ξετυλίγεται με γραφή λιτή , στρωτή, με σαφήνεια λόγου , μια ιστορία που ξεδιπλώνει τις ζωές τριών ηρώων, του Γιάννη , της Κατερίνας και του Μάνου. Ζωές που μοιραία οι διαδρομές τους συναντώνται και έρχονται με φλας μπακ δοσμένα τη σωστή στιγμή, να δώσουν το στίγμα τους έντονο , να στήσουν έναν χορό μυστηρίου, έρωτα , πάθους, παράνοιας , αντιπαλότητας μα και αγάπης .Μια ιστορία που η δράση της, η πλοκή της, οι εναλλαγές εικόνων και οι έντονες καταγραφές συναισθημάτων των ηρώων της σε κρατά δέσμιό της, μέχρι να τελειώσει.
Δύο τύποι γυναικών ογκρέσα , βγαίνουν από το μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα.
Η μία δοσμένη – από τα παρασκήνια θαρρείς του θεάτρου, μέσω της αφήγησης του Λουκά – ενεργεί σαν ένας μύθος που στήνεται , γιγαντώνεται και γίνεται ζηλευτός στο νου του Γιάννη που νιώθει τη ζωή του βυθισμένη σε τέλμα.
Και η άλλη ..η αληθινή , η πρωταγωνίστρια, η δική του πλανεύτρα που η μοίρα φέρνει στο δρόμο του. Την ακολουθεί πιστεύοντας πως πατάει στα χνάρια του φίλου του και μέντορά του, αλλά τον οδηγεί σ΄ έναν άλλο κόσμο. Kόσμο ξέχωρο, καθόλου κοινό, γεμάτο πάθος, λυτρωτικό τόσο για τον ίδιο όσο και για κείνη.
Κοινό χαρακτηριστικό τους η διάρκεια στη ζωή των ηρώων !
Διακόσιες σαράντα εννέα νύχτες…
Ο συγγραφέας με μεστό λόγο και ιδιαίτερα ευαίσθητη ματιά δίνει ένα ξεχωριστό μυθιστόρημα διανθισμένο με σωστά μοιρασμένες δόσεις πάθους και μυστηρίου.
Ξεχωριστό εύρημα -σκηνοθετικό θάλεγα- η σκηνή του λούνα παρκ που επαναλαμβάνεται στην αρχή και στη μέση του βιβλίου σαν ένα ένωμα κρίκου που μισοανοιγμένος στέκεται μέχρι εκείνη τη στιγμή μπρος στα μάτια του αναγνώστη.
Αν ήταν ταινία, θάλεγα πως τα σκηνικά είναι ζηλευτά στημένα , στην Ρόδο, στην Κεφαλλονιά, στην Μύκονο, σκορπώντας μυρωδιές θάλασσας και εικόνες γαλάζιες με αποκορύφωμα εκείνο του ναυάγιου στην Ζάκυνθο.
Τον τελικό προορισμό του ταξιδιού τους , τον τόπο που θα ακουμπήσουν τις ελπίδες τους για το καινούργιο ξεκίνημα και το ξόρκισμα κάθε κακού από τη ζωή τους.
Ένα βιβλίο προσεγμένο τόσο από το συγγραφέα, όσο και Εκδόσεις Διόπτρα – Dioptra Publications!

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΛΟΥΡΗ

 


 

Τίνα Σγουροπούλου

Εγώ δεν είμαι ούτε συγγραφέας, ούτε κριτικός βιβλίου, είμαι όμως ένας …βιβλιοφάγος αναγνώστης , που μπορώ να διακρίνω το καλό γράψιμο , κι αυτό τελικά μετράει παραπάνω . Αν ήμουν συγγραφέας θα ήθελα το πόνημά μου να έχει απήχηση στο κοινό. Να το αγαπήσει ο απλός αναγνώστης , να το ζήσει διαβάζοντάς το, να μοιραστεί τις ιστορίες των ηρώων του και να πει στους φίλους του: « Να διαβάσετε την ΟΓΚΡΕΣΣΑ του Κώστα Κρομμύδα , αξίζει.» Εκεί λοιπόν ο Κώστας Κρομμύδας τα πήγε άριστα. Ο λόγος ρέει, με γλαφυρό και άμεσο τρόπο γραφής, οι λέξεις που χρησιμοποιεί είναι δυνατές και οι εικόνες που δημιουργεί ολοζώντανες. Κατ αρχήν ο τίτλος μου κίνησε το ενδιαφέρον. ΟΓΚΡΕΣΣΑ δεν είχα ξανακούσει τη λέξη . Τι να σήμαινε άραγε; Διαβασα στην υποσημείωση: ΟΓΚΡΕΣΣΑ: Μυθική μορφή, μυστηριακή γυναίκα, γυναίκα πλανεύτρα. Αναφέρεται και ως γυναίκα Δράκαινα».

Άρχισα να διαβάζω το Ογκρέσσα κατά τις 11 το βράδυ… τότε ξεκινά ο ελεύθερος χρόνος μου, ο χρόνος για τον εαυτό μου . Άντε καλό ξενύχτι είπα και συνέχισα απτόητη. Έπ, μέχρι εδώ λέω σε κάποια φάση, με τρώει το ενδιαφέρον κι η περιέργεια αλλά έχω και πρωινό ξύπνημα.

Η συνέχεια το επόμενο βράδυ λοιπόν , άρχισα και λίγο νωρίτερα, κάθισα και λίγο αργότερα και το τέλειωσα. Με τράβαγε η πλοκή δε γινόταν διαφορετικά. Για να καταλάβετε δηλαδή, Τέλος! Συναισθήματα κι εικόνες με πλημμύριζαν, με κατέκλυζαν, ξεδιπλώνονταν στα μάτια μου. Δεν διάβαζα μόνον έβλεπα κιόλας , συμμετείχα σε όσα διαδραματίζονταν . Οι σελίδες διαδέχονταν η μία την άλλη η πλοκή ήταν απρόσμενη , το ενδιαφέρον αυξανόταν. Ποιος ήταν ο πρωταγωνιστής ο Γιάννης, ποιος ο «δράκος» του Πειραιά, η Κατερίνα τι ρόλο έπαιζε; Ο Λουκάς τι θα έκανε;

Σε κάθε βιβλίο όμως από τον τρόπο γραφής ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει και στοιχεία του χαρακτήρα του συγγραφέα. Το δικό μου συμπέρασμα είναι πως ο Κώστας Κρομμύδας είναι δραστήριο και προικισμένο άτομο με ήθος κι αξιοπρέπεια , με ευαισθησίες , τρυφερότητα , δύναμη & κοφτερό μυαλό . Γνώρισα τον πολυπράγμονα και πολυάσχολο Κώστα Κρομμύδα εκτός των άλλων ιδιοτήτων του σαν ταλαντούχο ηθοποιό.Τώρα είμαι ενθουσιασμένη που τον γνώρισα και σαν χαρισματικό συγγραφέα.

Τίνα Σγουροπούλου
Δημοσιογράφος

 


 

Μαργαρίτα Αρβανίτη

Ογκρέσα * – του συγγραφέα Κώστα Κρομμύδα – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ* Μυθική μορφή. Μυστηριακή γυναίκα με ακαταμάχητο έως επικίνδυνο ερωτισμό. Υποδηλώνει τη μοιραία, τη γυναίκα πλανεύτρα. Αναφέρεται και ως γυναίκα –δράκαινα , σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που δίνει το βιβλίο.

Πρόκειται για την κεντρική ηρωίδα της ιστορίας την Κατερίνα, γυναίκα θελκτική , γυναίκα – μυστήριο που συναρπάζει τον Γιάννη – κεντρικό ήρωα της ιστορίας ο οποίος από την πρώτη στιγμή που η μοίρα αποφάσισε να την φέρει κοντά του γοητεύεται από το βλέμμα της , τη γεμάτη μυστήριο άγνωστη ζωή της και γίνεται ο πόθος της ζωής του να την κατακτήσει , να την κάνει δική του ! Όταν η λογική αποκαλύπτει μια ανεπιθύμητη εχθρική πραγματικότητα, όταν το απροσδόκητο εισβάλει και κόβει το όνειρο στη μέση, όταν το ανεκπλήρωτο ανοίγει πληγές που ματώνουν ψυχή και σώμα, όταν δεν υπάρχει τα χάδι να απαλύνει τον πόνο και να δώσει την εκτόνωση στο διψασμένο για αγάπη κορμί, όταν νοιώθεις αγρίμι που απειλείται στριμωγμένο στη γωνιά , όταν η απελπισία οδηγεί στην κατάρρευση και στην άρνησης της ζωής , τότε ψάχνεις το έναυσμα που θα πυροδοτήσει τη διεκδίκηση της ευτυχίας που σου πρέπει και σου αναλογεί! Τότε όλα αλλάζουν! Τα συναισθήματα μας καλά συντηρημένα στο θηλαστικό –συναισθηματικό μας εγκέφαλο αγάπη, οργή, πάθος, πόθος, παρόρμηση, ανάγκη για «παιχνίδι» και έρωτα , ξεχύνονται και σπάνε το φράγμα της ψυχρής λογικής ! Ορμάνε στη μάχη διεκδίκησης του επιθυμητού ! Ο νους υποχωρεί μπροστά στο τρελό χτυποκάρδι που ζητάει ουσία στη ζωής, για ευτυχισμένη ζωή!

Τότε μια γυναίκα μπορεί να γίνει και γυναίκα –ογκρέσα! Όταν μπορέσει να αποκτήσει της καρδιάς της τα ποθούμενα τότε η ογκρέσα μπορεί να γίνει μια τρυφερή ψυχή; Γεμάτη αγάπη και στοργή; Γεμάτη αισθήματα ευθύνης- προστασίας και δοτική μέχρι αυτοθυσίας; Ερωτηματικά ζωής που βρίσκουν απαντήσεις μέσα στο βιβλίο! Ο συγγραφέας ξεκινάει με επιλογή αφήγησης in media res πολύ δυνατά βάζοντας για πειστικότητα και αμεσότητα το ίδιο τον ήρωα να αφηγείται την ιστορία του. Εστιάζει με εικονοπλαστική δεινότητα στην πρώτη ερωτική τους ένωση , άγνωστοι μέχρι τότε αυτός και η Κατερίνα! Το άγριο πάθος, ο πόθος του κορμιού και της καρδιάς για ερωτική συνύπαρξη, η πλημμύρα των εγκλωβισμένων αισθημάτων που πονάνε και ζητούν διέξοδο οδηγούν στην πλέρια χαρά της ένωσή ! Μία συνάντηση που αιχμαλώτισε και τους δύο στην καυτή επιθυμία να βρεθούν ξανά! Η πλοκή των γεγονότων που ακολουθεί μαγνητίζει το ενδιαφέρον μας μέχρι τέλους. Εν συνεχεία με αναχρονία στο παρελθόν και με εμβόλιμες αναδρομές σε γεγονότα που προηγήθηκαν ο ήρωας του φωτίζει τις συγκυρίες και τις κινήσεις που τον οδήγησαν σε αυτή την συνάντηση με την ογκρέσα του, όπως χαρακτηρίζει στο εξής ο ήρωας την πλανεύτρα της καρδιάς του.

Ο συγγραφέας με λόγο σαφή διαυγή και σαφήνεια νοημάτων με δύναμη που μπορεί να στηρίζει τις ανάγκες ροής και κατανόησης των γεγονότων, διανέμει την διήγησή του σε σύντομα κεφάλαια-σκηνικά ζωής των ηρώων οι οποίοι προβάλλονται μπροστά μας , κινούνται ζωντανά ανάμεσά μας σαν σε σκηνικά θεάτρου Γκροτόφσκυ με κοινωνούς-θεατές εμάς! Σε παράλληλη δράση και αφήγηση τα σκηνικά εναλλάσσονται με γρήγορο ρυθμό και μας πληροφορούν για τις πράξεις των ηρώων! Ενώ ζούμε με ενδιαφέρον τα γεγονότα που τρέχουν υπάρχει και η αγωνία να γυρίσουμε πίσω στα δρώμενα που περιμένουν «ανοικτά» για την συνέχειά τους. Οι υπόλοιποι ήρωες σημαντικοί και αυτοί στην ζωή των πρωταγωνιστών σε πρωτεύοντες και δευτερεύοντες ρόλους συνηγορούν ή αντιπαλεύουν τις προσπάθειες των πρωταγωνιστών οι οποίοι εμπλεκόμενοι καθοριστικά στη ζωή τους δρομολογούν από ευεργετικά έως δραματικά γεγονότα! Η δράση , η πλοκή, η γρήγορη εναλλαγή των καταστάσεων ,η αλήθεια και το ψέμα σε διαρκή αντιπαλότητα, τα αντιφατικά συναισθήματα των ηρώων αγωνία φόβος, οργή, χαρά, προσμονή, ελπίδα, αγάπη αναμονή, συναισθήματα που γίνονται και δικά μας , κλιμακώνουν συνεχώς το ενδιαφέρον μας, αγωνιούμε πως θα χειριστούν την ελευθέρα τους βούληση και ποιες συνέπειες θα έχουν οι επιλογές τους! , Επιθυμούμε να φτάσουν στα όσα ποθούν, το δίκιο και η αγάπη να δικαιωθούν, οι ένοχοι και οι «κακοί» να τιμωρηθούν!

Η Αγάπη , η πίστη , το θάρρος , η επιμονή, η αντιμετώπιση των δυσκολιών, η αποκάλυψη των αφανέρωτων μέχρι τότε μυστικών και κυρίως η Αλήθεια , είναι οι βασικές προϋποθέσεις που ανοίγουν τον δρόμο να φτάσουν οι ήρωες στην Αγάπη, στο Επιθυμητό ! Ο αγώνας δύσκολος και επίπονος. Μετράει θύματα! Δεν «φεύγουν» πάντα μόνο οι «κακοί». Φεύγουν και οι «καλοί» η απώλεια και η απουσία των οποίων μας θλίβει βαθειά! Αυτό δείχνει η ζωή. Αυτό και το σενάριο του συγγραφέα που αντανακλά αλήθειες της ζωής. Η ζωή όμως έρχεται και καλύπτει τα κενά. Σε αυτό που φεύγει κομμάτι πάντα της καρδιάς μας ζεσταμένο στη θύμηση της κάθε στιγμής, έρχεται να το αναπληρώσει το νέο, το καινούριο, ελπίδα μιας νέας ζωής! Η ζωή συνεχίζεται παρά τα δυσάρεστα , περιμένει μαζί το Όνειρο όχι απλά να ζήσουμε αλλά και ευτυχισμένοι ! Ο συγγραφέας Κώστας Κρομμύδας με λόγο μεστό, ιδιαίτερα αισθησιακό, σαφήνεια νοημάτων, εναλλαγές έντονων συναισθημάτων με ανάλογη δομή και λόγο που συνεπικουρούν στα όσα θέλει να μας επικοινωνήσει , πετυχαίνει μαζί με την φροντισμένη έκδοση της ΔΙΟΠΤΡΑ να φτάσει στα χέρια μας ένα βιβλίο με πολύ ενδιαφέρον ! Στόχος επιθυμητός να βρει τη θέση του στις καρδιές των αναγνωστών! Καλοτάξιδο νάναι και να φέρει τις αναμενόμενες χαρές στον συγγραφέα και σε όσους το στηρίζουν! Καλή Επιτυχία!

Μαργαρίτα Αρβανίτη Ποιήτρια- Κειμενογράφος

 


 

 

christinaSavvaki

«Ογκρέσα»

Παρουσίαση βιβλίου του Κώστα Κρομμύδα

Σορωνή, 21 Ιουνίου 2014

 

 

«Κανένας έρωτας δεν σε πάει τόσο μακριά όσο αυτός που οδηγείται από τα ένστικτα»

Φράση συγκλονιστική, που εκτίθεται ως μότο στην αρχή του βιβλίου βάζοντάς μας στη μαγική τροχιά του έρωτα. Ομόκεντροι κύκλοι η ζωή μας κι εκείνος πάντα στη μέση. Ο έρωτας. Ακραίος έρωτας. Άγριος, πρωτόγονος έρωτας. Έρωτας που χορεύει στο ρυθμό των ενστίκτων. Έρωτας που καταργεί τη λογική. Έρωτας που βιώνεται από τους πρωταγωνιστές του χωρίς αναστολές, ως το μεδούλι. Ως το θάνατο; Έρωτας με Ε κεφαλαίο.

Ο Γιάννης, ο ήρωας που παραπαίει ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, ανάγοντας το φλερτ σε αγαπημένη συνήθεια, αναζητά – εν αγνοία του – «τη γυναίκα που θα συμπληρώσει κάθε κενό μέσα του», «που θα τον ταξιδέψει σε έναν κόσμο που δεν ξέρει καν ότι υπάρχει». Ο έρωτας για την Κατερίνα ενσαρκώνει για εκείνον «τη ζωή που έλειπε».

Για την Κατερίνα, ο έρωτας για τον Γιάννη, έρχεται να στεγνώσει «τα δάκρυα, μάρτυρες της θλίψης», να την απελευθερώσει, να τη σώσει κυριολεκτικά και μεταφορικά, δίνοντάς της τη δύναμη να φύγει για να μην πεθαίνει κάθε μέρα. Έρωτας δραπέτης. Έρωτας που οδηγεί στη λαιμητόμο το συμβιβασμό και φωτίζει το δρόμο προς την αυτογνωσία.

Οι ήρωες που πλάθει με ακρίβεια και φινέτσα ο Κώστας Κρομμύδας είναι αληθοφανείς, ολοκληρωμένοι, ανθρώπινοι. Μας παρασύρουν στα πάθη και στα λάθη τους μετατρέποντάς μας σε κοινωνούς της ιστορίας τους, βγάζοντάς μας χωρίς δυσκολία από τη θέση του ουδέτερου παρατηρητή. Συμπάσχουμε μαζί τους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους. Γιατί οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι την ίδια στιγμή ήρωες και αντιήρωες. Κινούνται αδιάκοπα ανάμεσα στο δίπολο του θύτη και του θύματος, ενεργοποιώντας, μεγιστοποιώντας μάλλον, την αμφιθυμία που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ψυχή, τη δική τους και τη δική μας. Ξυπνούν μέσα μας τη διάθεση να καταλάβουμε. Να τους καταλάβουμε.

Ο δημιουργός επιχειρεί μία ελεύθερη κατάδυση στην ψυχή τους. Κι εκεί, στον βυθό της ανθρώπινης ύπαρξης, κερδίζει το πιο δύσκολο στοίχημα για έναν υπηρέτη της γραφής. Προκαλώντας ένα συναίσθημα που πάλλεται συνεχώς από σελίδα σε σελίδα – κυμαινόμενο από το θαυμασμό και την τρυφερότητα μέχρι την αγανάκτηση και τον πιο κόκκινο θυμό – μας πείθει να δούμε τους  χάρτινους ανθρώπους της ιστορίας του με τα μάτια της καρδιάς. Όλους ανεξαιρέτως. Από τον πιο εξιδανικευμένο μέχρι τον πιο σκοτεινό. Από τον ανθρωπιστή, μέχρι τον βίαιο δολοφόνο. Από τον πρωταγωνιστή μέχρι τον τελευταίο κομπάρσο.

Οι δεύτεροι ρόλοι, έτσι όπως τους στοιχειοθετεί ο συγγραφέας, αποτελούν ένα ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι του βιβλίου, αφού, στο εύρος που  τους παραχωρείται από την αφήγηση, ενσαρκώνουν έννοιες καίριες για τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις. Ανθολογούνται έτσι ξεχασμένες αλλά ανεκτίμητες αξίες, που ο συγγραφέας εύστοχα μας θυμίζει και που μας ζεσταίνουν την καρδιά.

Η αντρική αλλά κυρίως η αντρίκεια, «αφτιασίδωτη» φιλία υμνείται μέσα από τη σχέση του Γιάννη και του Διονύση. Μία φιλία – είδος προς εξαφάνιση, που κινείται γύρω από τους άξονες της ανιδιοτέλειας και της ευγνωμοσύνης και που ο χρόνος δυναμώνει αντί να αποδυναμώνει.

Η ιδέα της πατρότητας υποβόσκει στο δέσιμο του Λουκά με τον Γιάννη και αποδεικνύει πως πολλές φορές η πατρική στάση, το νοιάξιμο, η στοργή, η διακριτική φροντίδα είναι υπεράνω γονιδίων και δεσμών αίματος.

Η αφοσίωση σε ένα λειτούργημα, σε ένα σκοπό που νοηματοδοτεί ολόκληρη μία ύπαρξη, είτε ως εξιλέωση για παλιές αμαρτίες είτε ως θεραπεία από όσα πονάνε… Ο Λουκάς αφιερώνεται ψυχή τε και σώματι στην ιατρική, βρίσκοντας στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο καταφύγιο από τους προσωπικούς του δαίμονες, από όσα έπραξε ή δεν έπραξε στο δικό του πολυτάραχο πέρασμα από τη ζωή. Η Αγγελική προσπαθεί να ξορκίσει το θάνατο που την έχει σημαδέψει, ιχνηλατώντας με πάθος αλλά και με επαγγελματισμό τις μυστικές διαδρομές του εγκλήματος, των αυτουργών και των υποκινητών του.

Μέσα από το μπλεγμένο κουβάρι των ανθρώπινων σχέσεων που εμφανίζονται τόσο πολύπλοκες και συνάμα τόσο πλούσιες στο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, σκιαγραφείται με επιτυχία και αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουμε «τραύμα». Στην τραγική φιγούρα του Μάνου εικονογραφείται με τον πιο γλαφυρό ή και ωμό ακόμα τρόπο ο ρόλος που διαδραματίζει ο γονιός στη ζωή του παιδιού  και το πώς τα παιδικά βιώματα πολλές φορές καθορίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα την ενήλικη ζωή μας.

Γίνεται μνεία στην Απώλεια, στο πένθος και στο θάνατο. Σταχυολογούνται και αναλύονται συναισθήματα που συνοδεύουν την τραυματική εμπειρία, όπως η οδύνη, ο θυμός ή οι  ενοχές. Υπογραμμίζεται η ψυχική συντριβή που μπορεί να προκύψει από την προδοσία ατόμων στα οποία έχουμε επενδύσει αγάπη. Κυρίως όμως, μέσα από τις ζωές των ηρώων και τις επιλογές τους, διαφαίνεται ο διαφορετικός τρόπος που καθένας μπορεί να διαχειριστεί το τραύμα του, τη μοίρα του αν προτιμάτε, και πώς αυτός ο τρόπος μπορεί να οδηγήσει στη λύτρωση ή στην καταστροφή.

~~~

Η ιστορία που φιλοτεχνεί ο αφηγητής είναι ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο, με τη δομή του βιβλίου να εντείνει την αγωνία, που κορυφώνεται αριστοτεχνικά σελίδα τη σελίδα. Από την Κεφαλονιά στη Μύκονο, από τη Ζάκυνθο στη Ρόδο και από το Ναυάγιο στην ταβέρνα του Στέργου στη Σορωνή, από το ατμοσφαιρικό μπαρ με τους αισθησιακούς χορούς στη φυλακή και στο ορφανοτροφείο, από το εγκληματολογικό της αστυνομίας στο γραφείο του ψυχαναλυτή, ογδόντα σταθμοί-κεφάλαια, εναλλάσσονται με ταχύτητες αστραπιαίες κόβοντας την ανάσα του αναγνώστη.

Ένα διαρκές πήγαινε-έλα ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα, το φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, ανάμεσα στην αρχή και το τέλος, ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο. Ο χρόνος βιώνεται διαφορετικά από τον κάθε ήρωα, αντανακλώντας φιλοσοφίες ζωής. Κάποιοι αποφασίζουν να συνεχίσουν τη ζωή τους τελειώνοντας με το παρελθόν, ξεχνώντας ίσως τη βασική λεπτομέρεια πως το παρελθόν είναι αυτό που αποφασίζει να κλείσει τους λογαριασμούς μας μαζί του. Κάποιοι άλλοι επενδύουν σε ένα μέλλον υπέρμετρα φιλόδοξο, υπερφίαλο και εγωκεντρικό, που προσδοκούν να έχουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους πατώντας ακόμα και επί πτωμάτων. Κάποιοι άλλοι κατατρύχονται από τραυματικά βιώματα θυσιάζοντας το όποιο παρόν στο βωμό μιας θυμωμένης, αιματοβαμμένης  εκδίκησης.  Και κάποιοι άλλοι «απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο σαν να ήταν το τελευταίο της ζωής τους».

Ο συγγραφέας, διακριτικός αλλά όχι αμέτοχος, αφήνει τον καθένα μας να εστιάσει σε όποια θεώρηση ζωής του ταιριάζει. Με τη ζωντάνια της αφήγησής του και τη δύναμη των εικόνων του, αφήνει την ιστορία να κυλήσει στις φλέβες μας σαν ναρκωτικό, μετατρέποντάς μας σε αναγνώστες εθισμένους, διψασμένους για το τέλος, τη λύση του μυστηρίου, την κάθαρση.

~~~

Εναλλάσσοντας το πρώτο με το τρίτο πρόσωπο στην αφήγησή του – υποδεικνύοντας έτσι έμμεσα την ταύτισή του με τον Γιάννη – ο Κώστας Κρομμύδας σε τούτο το δεύτερο εγχείρημά του στη μυθοπλασία επιμένει σε έναν τρόπο γραφής προσεγμένο, λιτό και σαφή, κερδίζοντας ταυτόχρονα σε ωριμότητα και μεστότητα λόγου.

Η «Ογκρέσα» του είναι ένα άρτιο λογοτεχνικό κείμενο που συνδυάζει στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος, ψυχολογικού θρίλερ και ρομάντζου. Διαθέτει πλοκή αγωνιώδη, ήρωες μυστηριώδεις, σχέσεις θυελλώδεις και τέλος ανατρεπτικό.

Τέλος, που θα ήταν άτοπο να αποκαλύψω.

~~~

Ογκρέσα. Μυθική μορφή. Μυστηριώδης, μοιραία γυναίκα. Γυναίκα παραδομένη στα ένστικτα. Γυναίκα που ακτινοβολεί ακαταμάχητο ως επικίνδυνο ερωτισμό.

Γυναίκα που καταστρέφει;

Πώς καταστρέφεται ένας άντρας; Πώς νοείται η καταστροφή στον έρωτα;

Τι είδους γυναίκα ερωτεύτηκε ο Γιάννης; Για ποια γυναίκα γράφει τελικά ο συγγραφέας;

Δεν θα σας πω αν η ηρωίδα του βιβλίου πληροί τα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Είναι κάτι που ακόμα το ψάχνω. Είναι η γοητεία αυτού του βιβλίου. Να το έχεις διαβάσει και ακόμα να αναρωτιέσαι… Για πολλά…

Μπορώ με σιγουριά να σας πω όμως, πως η Γυναίκα ως οντότητα, αντιμετωπίζεται από τον συγγραφέα με απέραντη αγάπη και σεβασμό. Στην ερωτική της διάσταση, της αναγνωρίζεται το δικαίωμα στο ένστικτο, το δικαίωμα να μετράει τη ζωή της με παθιασμένες ερωτικές νύχτες, το δικαίωμα «έστω για λίγο, για μία μόνο φορά, να αφήσει το ένστικτό της να εκφραστεί ελεύθερα», δικαίωμα που στην ηθικοπλαστική μας κοινωνία είναι συχνά αποκλειστικό προνόμιο των αντρών.

Η Ογκρέσα διεκδικεί με κάθε κύτταρό της ολόκληρο κι όχι λειψό το μερτικό της στον Έρωτα. Δε διστάζει να σκοτώσει και να θάψει τα ανούσια και τα παλιά, για  τα ουσιώδη, τα επικίνδυνα, τα άγνωστα. Έχει φιλιώσει με «του πόθου το αγρίμι», που κατοικεί μέσα της και «δεν ξαποσταίνει». Δε φοβάται, ούτε ντρέπεται  να λαμπαδιάσει από ερωτική επιθυμία. Τα ρηχά, ελώδη νερά της ασφάλειας δεν είναι γι’ αυτήν. Εκείνη διαλέγει τις φουρτουνιασμένες θάλασσες του απόλυτου έρωτα, κι ας ναυαγήσει.

Το ερώτημα είναι, μια τέτοια γυναίκα, που υψώνει τη θηλυκότητά της ως λάβαρο επανάστασης, την αντέχει ένας άντρας; Την αντέχει ο ήρωας του βιβλίου; Την αντέχει η ζωή;

Η απάντηση, στις αποπλανητικές σελίδες της «Ογκρέσα».

Χριστίνα Σαββάκη, ψυχολόφος-συγγραφέας

 


 

Ο Γιάννης, ένας άντρας πεινασμένος για τη ζωή, θα γνωρίσει την Κατερίνα, μια γυναίκα που μέσα της τα ένστικτα μάχονται με τη λογική. Ένα τυχαίο τηλεφώνημα θα θέσει τον τροχό της τύχης σε κίνηση και θα τους παρασύρει σε μια πρωτόγονη και άγρια ένωση. Την ίδια ώρα, ο Μάνος, κατατρεγμένος από εφιαλτικές αναμνήσεις, σκορπά το θάνατο παλεύοντας να σκοτώσει τον εφιάλτη του διαταραγμένου του μυαλού.
Τρεις ήρωες, που μέσα από πολλά παιχνίδια της μοίρας θα καταλάβουν ότι είναι δεσμώτες της ίδιας τους της ζωής, θα αναζητήσουν τη λύτρωση χαράσσοντας ο καθένας το δικό του μονοπάτι μέχρι που οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν, και τότε η αλήθεια θα έρθει στο φως. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες. Στη μέση η Κατερίνα, η ογκρέσα*, αποφασισμένη να απελευθερώσει το δράκο από μέσα της και να αψηφήσει τα πάντα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να γεμίσει τα κενά στην ψυχή και στο κορμί της.
Αγάπη και μίσος. Ζωή και θάνατος. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που στριφογυρίζει απειλητικά στον αέρα. Ποια θα επικρατήσει;

*Μυθική μορφή. Μυστηριακή γυναίκα με ακαταμάχητο έως επικίνδυνο ερωτισμό. Υποδηλώνει τη μοιραία, τη γυναίκα πλανεύτρα. Αναφέρεται και ως γυναίκα δράκαινα.

 

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: 

Όταν πιάνω ένα βιβλίο στα χέρια μου όσο εθιστικό , καλόγουστο και εκθαμβωτικό να είναι το εξώφυλλο το μυαλό μου μαγνητίζεται από τον τίτλο. Τον διαβάζω και φτιάχνω με τη φαντασία μου εικόνες που συνθέτουν την ιστορία του βιβλίου όπως μου την εμπνέει ο τίτλος. Πολλές φορές μαντεύω σωστά άλλες πάλι όχι.

Είναι από τις λίγες φορές που ο τίτλος ενός βιβλίου μου προκάλεσε συναισθήματα και όχι εικόνες. Ογκρέσα…Δεν ήξερα τη πραγματικά σημαίνει κι όμως από τον ήχο που προκαλεί η λέξη στο μυαλό μου αισθάνθηκα κάτι βίαιο , εθιστικό και άγριο.

Η περιέργεια μου για την ερμηνεία της χτύπησε κόκκινο. Διάβασα το οπισθόφυλλο και αντί να μου λυθεί  η απορία η περιέργεια μου μεγάλωσε ακόμα περισσότερο. Το ξεκίνησα αμέσως , το τελείωσα με μια ανάσα.Είναι τόσα τα συναισθήματα και οι σκέψεις που γεννήθηκαν με τηην ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου που νιώθω την ανάγκη να σταθώ περισσότερο σε αυτά και λιγότερο στην ανάλυση της πλοκής.

 

Οι ζωές τριών ανθρώπων που  μπλέκονται περίτεχνα η μια μέσα στην άλλη. Ο καθένας από αυτούς κυνηγημένος από τους δικούς του δαίμονες και αναζητώντας τη δική του λύτρωση. Το πάθος και η αρχή σε κάθε τους βήμα και όλα αυτά τους οδηγούν σε μια τελική ανατροπή , απρόσμενη τόσο που ξαφνιάζει.

 

Η γραφή του κυρίου Κρομμύδα ακολουθεί το μοτίβο του «όσο πρέπει». Απλή και κατανοητή όσο πρέπει , για να σε κάνει να διαβάζεις ασταμάτητα χωρίς να κουράζεσαι στο ελάχιστο. Μεστή , περιεκτική και γεμάτη ευαισθησία όσο πρέπει για να σε γεμίζει συναισθήματα χωρίς να σε πιάσει να τα βιώσεις αλλά να βγαίνουν από τα βάθη της ψυχής σου , αβίαστα ακόμα και αν δεν ήξερες ότι βρίσκονται εκεί.

 

Ζωντανές περιγραφές , αφήγηση , αναδρομές στο παρελθόν , εικόνες που σε σφυροκοπούν ανελέητα και όλα αυτά μαζί σε παρασέρνουν είτε το θέλεις είτε όχι στον ιλιγγιώδη ρυθμό που κινούνται οι ήρωες. Ταυτίζεσαι μαζί τους , με τον καθένα από αυτούς χωριστά .Γίνεσαι κομμάτι τους και αυτοί κομμάτι δικό σου. Πολυδιάστατοι σε τέτοιο βαθμό που παλεύεις για να αντιληφθείς τι ακριβώς συμβαίνει μέσα τους. Όταν όμως αφεθείς και τους καταλάβεις η ταύτιση είναι αναπόφευκτη και αναπόφευκτα αναζητάς μαζί τους την απελευθέρωση.

 

Η αλήθεια είναι ότι εξεπλάγην πραγματικά ευχάριστα με το συγγραφικό ταλέντο του κυρίου Κρομμύδα. Μη έχοντας διαβάσει το πρώτο του εγχείρημα διατηρούσα μια αρχική επιφύλαξη για το κατά πόσο θα μπορούσε να αποδώσει σε μια τέτοια προσπάθεια. Η επιφύλαξη μου εξαφανίστηκε από την πρώτη σελίδα.

 

Ένας συγγραφέας που κέρδισε επάξια μια θέση στις καρδιές μας.

Ένα βιβλίο που κέρδισε επάξια την θέση του στην βιβλιοθήκη μας.

 


 

iliasToumasatos

Ογκρέσα*

Του Κώστα Κρομμύδα, εκδόσεις Διόπτρα, 2014

 

Οι άνθρωποι συναντιούνται πολλές φορές χάρη σε μια συγκυρία. Αυτή η συγκυρία, το τυχαίο, είναι συχνά κάτι καθοριστικό για την υπόλοιπη ζωή τους. Αυτό που καμιά λογική και κανένας προγραμματισμός, καμιά πρόνοια, ούτε ανθρώπινη, ούτε θεία, δεν μπορεί να προλάβει ή να προβλέψει, ή έστω να αποτρέψει. Είμαστε όλοι ευάλωτοι απέναντι στη δύναμη του τυχαίου. Το πιο καθοριστικό όμως είναι το πώς θα διαχειριστούμε αυτό το τυχαίο. Το πώς θα επιδράσει στη ζωή μας η τύχη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από μας.  Από το πώς θα χειριστούμε την καλοτυχία ή την κακοτυχία που ήρθε και μας συνάντησε σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Το πέρασμα του χρόνου… και οι καινούριες συγκυρίες, οι καινούριοι άνθρωποι που βρίσκονται στο δρόμο μας,  επηρεάζουν τη ζωή μας, αλλά το παρελθόν έχει ένα μοναδικό τρόπο να «εισβάλλει» στο παρόν. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Το παρελθόν μαζί με τα κρυμμένα του μυστικά καταφέρνει να εισβάλλει στο παρόν μέσα από τις  ραγισματιές του ίδιου του παρόντος.  Το παρόν μας είναι ένας λεπτός φλοιός…  μια ρωγμή σ’ αυτό το φλοιό θα αφήσει το παρελθόν να ξαναβγεί στην επιφάνεια και να επανακαθορίσει το παρόν.

Η «Ογκρέσα», το δεύτερο βιβλίο μυθοπλασίας του Κώστα Κρομμύδα (ένα χρόνο μετά την «Ζωή που έλειπε» (Διόπτρα, 2013), παίρνει το όνομά του από ένα μυθικό πλάσμα.  Στο οπισθόφυλλο πληροφορούμαστε ότι η «Ογκρέσα» είναι μια γυναίκα-δράκαινα, μια μυστηριακή, μοιραία, πλανεύτρα γυναίκα με επικίνδυνο, ακαταμάχητο ερωτισμό.  Όταν διάβασα την επεξήγηση, σκέφτηκα ότι αυτός ο ορισμός ταιριάζει και σε κάποιες άλλες «γυναίκες»: Την τύχη, τη μοίρα, τη ζωή.

Οι ζωές των ανθρώπων στην «Ογκρέσα»  σημαδεύονται από τα επικίνδυνα φιλιά αυτής της μυστηριακής γυναίκας: Της τύχης. Στο παρόν και το παρελθόν.  Στο παρόν, ένα κινητό τηλέφωνο χτυπάει σε μια παραλία της Κεφαλονιάς. Εδώ λοιπόν ξεκινάνε όλα. Ο Γιάννης, που απαντάει στο τηλέφωνο και η Κατερίνα, η οποία τυχαία πάτησε τα πλήκτρα του τηλεφώνου, ζητώντας απεγνωσμένα να μιλήσει σε κάποιον, είναι τα δυο κεντρικά πρόσωπα του μυθιστορήματος. Το πρώτο κλείσιμο του ματιού τη τύχης για δυο άγνωστους ανθρώπους, που οι ζωές τους θα διασταυρωθούν μέσα από μια περίεργη σειρά συμπτώσεων. Εκείνη, η «ογκρέσα», ή  ίσως μία από τις γυναίκες-δράκαινες του βιβλίου είναι σύζυγος ενός δικηγόρου που ετοιμάζεται για πολιτική καριέρα. Εγκλωβισμένη σ’ έναν γάμο που υπάρχει μόνο στα χαρτιά και στις μεγαλοαστικές κοινωνικές συμβάσεις, φέρει και το τραύμα της απώλειας του νεογέννητου μωρού της. Εκείνος είναι ένας  αθηναίος επιτυχημένος επιχειρηματίας, λάτρης της καλής ζωής, ο οποίος εκ πρώτης όψεως φαίνεται να τα έχει όλα. Στην πραγματικότητα, όσο ανακαλύπτουμε το παρελθόν του, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν πολλά φαντάσματα και μυστικά που σταδιακά ξεπροβάλλουν απ’ αυτό και ξεδιπλώνονται στο παρόν του, διαταράσσοντας καταλυτικά την καθημερινότητά του.

Ο ίδιος έχει βιώσει τη στιγμή της γέννησής του μία απώλεια που μπορούμε να τη δούμε αντιστικτικά σε σχέση με την απώλεια της Κατερίνας. Ενώ εκείνη έχασε το παιδί της λίγο μετά τη γέννησή του εκείνος έχασε τον πατέρα του την ημέρα που γεννιόταν. Το δεύτερο, κορυφαίο τυχαίο γεγονός που καθορίζει καταλυτικά τη ζωή των προσώπων του μυθιστορήματος συνέβη σαράντα χρόνια πριν, στο αντίθετο άκρο της Ελλάδας, στη Ρόδο. Εδώ δεν έχουμε ένα τυχαίο τηλεφώνημα, αλλά ένα τυχαίο πέρασμα ενός σκύλου από ένα στενό δρομάκι. Γεγονός ασήμαντο, θα μου πείτε. Την ίδια στιγμή τυχαία ένα αυτοκίνητο περνάει με μεγάλη ταχύτητα με κατεύθυνση προς το νοσοκομείο της  Ρόδου. Μεταφέρει ένα ζευγάρι, τους γονείς του Γιάννη. Η κοπέλα είναι έγκυος. Το τροχαίο που προκαλείται από αυτή την τυχαία συνάντηση είναι θανατηφόρο. Ο πατέρας του Γιάννη θα σκοτωθεί. Ο οδηγός, ένας γιατρός, ο Λουκάς, θα γίνει «υποκατάστατος πατέρας» του παιδιού που γεννιέται, την ίδια στιγμή που η δικιά του οικογένεια διαλύεται. Την ίδια στιγμή που ο ίδιος αφαίρεσε μια ζωή, θα φροντίσει για μια άλλη, αλλά και για πολλές ακόμη, αφού θα συμμετάσχει σε ανθρωπιστικές αποστολές γιατρών στον τρίτο κόσμο.

Αυτό το τροχαίο θα χτίσει γύρω του πολλά μυστικά και ψέματα, ή μάλλον κρυμμένες αλήθειες, που θα αποκαλύπτονται σταδιακά μπροστά στα μάτια του Γιάννη όσο εκείνος  έρχεται κοντά με την Κατερίνα, όντας πλέον στην Αθήνα. Παράλληλα, οι αστυνομικές αρχές ερευνούν την υπόθεση ενός δράκου που δολοφονεί ιερόδουλες χαράζοντάς τους τελετουργικά το πρόσωπο, υπόθεση που ερευνούν δύο αστυνομικοί που είναι ζευγάρι και στη ζωή.

Οι δυο ιστορίες θα ενωθούν στο παρόν, με έναν τρόπο που και πάλι υποδηλώνει τυχαιότητα, στην πρώτη, παρορμητική ερωτική συνεύρεση του Γιάννη με την Κατερίνα, που θα πυροδοτήσει, μέσα από το πάθος και την έντασή της, αλλά τον τρόπο που θα τελειώσει, εξελίξεις που και για τους δυο ήρωες θα είναι απρόσμενες όσο και καταλυτικές. Ωστόσο, η κορύφωση της δράσης θα δείξει πως τα νήματα αυτών των δύο ιστοριών είχαν ξανασυναντηθεί στο παρελθόν.  Και αυτή η ένωσή τους στο παρελθόν θα προκαλέσει ραγδαίες, τρομακτικές αλλαγές στη ζωή όλων, καθώς η πλοκή του μυθιστορήματος εξελίσσεται.

Ο συγγραφέας αναφέρει ότι η ιστορία της «Ογκρέσα» είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, αλλά αυτό δεν θα πρέπει να μας δημιουργήσει την αίσθηση ότι το μυθιστόρημα αυτό είναι η λογοτεχνική εκδοχή μιας πραγματικής ερωτικής – αστυνομικής ιστορίας για την οποία θα πρέπει να αναζητήσουμε κάποια αναφορά στην ειδησεογραφία, ή να το συνδέσουμε με κάποιο τέτοιο γεγονός. Λειτουργεί αυτόνομα από τις συνδηλώσεις της επικαιρότητας, κι αυτό μας επιτρέπει να παρακολουθήσουμε την πλοκή του απερίσπαστοι από το «παράλληλο κείμενο» της ειδησεογραφίας. Οι χώροι στους οποίους εκτυλίσσεται η πλοκή, κυρίως η Αττική, αλλά και κάποια ελληνικά νησιά, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Ρόδος, Μύκονος, αλλά και η Νιγηρία, όπου παρακολουθούμε τον γιατρό σε μια ανθρωπιστική αποστολή, εναλλάσσονται στα μικρής έκτασης κεφάλαια του βιβλίου με γρήγορο τρόπο, που και μας επιτρέπει να παρακολουθούμε τη δράση, αλλά και δεν μας «εγκλωβίζει» σε μια στατική αφήγηση. Αυτές οι εναλλαγές των τόπων βοηθούν την υπόθεση να κυλάει με άνεση και το βιβλίο να διαβάζεται ευχάριστα, καθώς οι «διακοπές» στη ροή της αφήγησης είναι καλά μετρημένες ώστε να δημιουργείται στον αναγνώστη η προσδοκία για τη συνέχεια.

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και οι χρονικές εναλλαγές και οι αναδρομές στη αφήγηση του βιβλίου, που επίσης είναι «μετρημένες» ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να παρακολουθήσει τη δράση και να μη χάνεται στις διάφορες χρονικές στιγμές.

Αν και η κεντρική μορφή του βιβλίου, η Κατερίνα, μοιάζει να είναι η πραγματική «Ογκρέσα» του βιβλίου, όλες οι γυναίκες που αποτελούν τους βασικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος έχουν λίγη ογκρέσα μέσα τους. Η Αγγελική, η αξιωματικός της αστυνομίας που έχει αναλάβει τη διαλεύκανση των φόνων, η Ροδία, η μητέρα του Γιάννη, η Ελέν, η γυναίκα του γιατρού Λουκά, αλλά ακόμα και οι δευτερεύοντες γυναικείοι χαρακτήρες του έργου είναι άτομα με τεράστια δύναμη, θα έλεγε κανείς με συσσωρευμένη δυναμική εντός τους, δυναμική που την έχουν πυροδοτήσει τα τραύματα του παρελθόντος και του παρόντος τους.  Οι άντρες του έργου φαντάζουν πιο αδύναμοι και πιο εύπλαστοι, παρασύρονται πιο εύκολα από τη μοίρα, αφήνονται πιο εύκολα στα πάθη τους – οι γυναίκες είναι αυτές που τις περισσότερες φορές δίνουν ουσιαστικά τη λύση. Η κεντρική ηρωίδα, η Κατερίνα, παρά την αστάθεια στην ψυχική της διάθεση  δείχνει να απελευθερώνει τεράστιες δυνάμεις.

Κανείς όμως δεν είναι υπεράνθρωπος, κανείς δεν μπορεί να καθορίσει τις τύχες των ηρώων, ούτε καν η ίδια η τύχη, η μοίρα. Η τελική έκβαση του μυθιστορήματος είναι η τελευταία ψηφίδα σε ένα ντόμινο από δράσεις και αντιδράσεις των ανθρώπων στην σταδιακή αποκάλυψη όλων εκείνων των μυστικών του παρελθόντος. Η ίδια η αλήθεια άλλωστε και το ίδιο το ψέμα δεν μπορούν από μόνα τους να κάνουν ούτε καλό ούτε κακό. Η ανάμνηση της αλήθειας και του ψέματος, του καλού και του κακού, αλλά και τα τραύματα που προκάλεσαν τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν είναι εκείνα τα οποία στην πραγματικότητα αλλάζουν τις ζωές μας. Όλα αυτά είναι αποσκευές της ψυχής μας. Η ψυχή μας μπορεί να κρύψει το τραύμα μας κάπου βαθιά μέσα της και να το ανασύρει αργότερα. Μπορεί να το κλειδώσει σ’ ένα ντουλάπι και να μην το ανασύρει ποτέ. Μπορεί αυτό το τραύμα να το φορέσει σαν στολή και να το κάνει σημαία της για όλη της τη ζωή. Μπορεί επίσης να δέσει τα μάτια της μ’ αυτό το τραύμα και να μείνει για πάντα τυφλή για ό,τι άλλο συμβαίνει γύρω της. Ο δράκος των γυναικών κάνει το τραύμα του επαναλαμβανόμενη δράση στη ζωή του. Ο γιατρός που με μια στραβοτιμονιά του προκάλεσε το θάνατο ενός ανθρώπου κάνει το τραύμα του δημιουργία, συμμετέχοντας σε ανθρωπιστικές αποστολές. Είναι στο χέρι μας κάθε τραύμα να γίνει θαύμα.

Κάθε άνθρωπος κουβαλάει άλλωστε ένα σταυρό, για το μέγεθος και το βάρος του οποίου δεν ευθύνεται. Το παρελθόν του, ο τόπος του οι άνθρωποι γύρω του, τον έχουν κατασκευάσει, κι εκείνος τον φορτώνεται και προχωράει. Η διαδρομή που θα ακολουθήσει δεν είναι αποκλειστικά εκείνη του Γολγοθά. Εκείνος θα χαράξει τη διαδρομή… κι εκείνος έχει την επιλογή να μοιραστεί το βάρος του σταυρού του με άλλους ανθρώπους. Ο Γιάννης αυτό κάνει. Έχει φίλους καλούς γύρω του… του στέκονται, δε διστάζει να ζητήσει τη βοήθειά τους. Η Κατερίνα δεν έχει ουσιαστικά κανέναν,  ο κύκλος των οικείων προσώπων μοιάζει να περιορίζεται στις τυπικές η συγγενικές σχέσεις, φτάνει μάλιστα στο σημείο να πάρει ένα τυχαίο τηλέφωνο για να εκδηλώσει την απόγνωσή της σ’ έναν άγνωστο. Ίσως δεν είναι πάντα επιλογή μας να έχουμε κοντά μας τους κατάλληλους ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να μας ακούσουν και θέλουμε και μπορούμε να τους ακούσουμε, ωστόσο είναι πάντα επιλογή μας να ψάχνουμε για ανθρώπους, να αναζητούμε την ανακούφιση και την ευτυχία του «μαζί». Ο γιατρός απέτυχε στη δική του οικογένεια, και στάθηκε κοντά στην οικογένεια του Γιάννη, αλλά και στις χιλιάδες άγνωστες οικογένειες που βοήθησε στις αποστολές του.

Αυτό το «μαζί» μπορεί να είναι φιλικό, πατρικό, ερωτικό. Η «Ογκρέσα» του Κώστα Κρομμύδα είναι και μια ερωτική ιστορία, η ιστορία δύο ανθρώπων πολύ διαφορετικών μεταξύ τους που ενώνονται τυχαία, αλλά αγαπιούνται συνειδητά, με όλη τη δύναμη της ψυχής τους. Για την κατάληξη της διαδρομής, αλλά και το ωραίο ταξίδι, οι σελίδες του βιβλίου θα σας δώσουν όλες τις απαντήσεις. Εγώ θα σας δώσω ένα στοιχείο μονάχα: Δεν είναι εύκολος ο δρόμος της αγάπης, ωστόσο αξίζει κανείς να τον περπατήσει όποιο κι αν είναι το τίμημα…

Ηλίας Τουμασάτος

Ιούλιος 2014

(Το κείμενο διαβάστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου που έγινε στο Βιβλιοπωλείο «Σταματελάτος», στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, στις 17 Ιουλίου 2014)

 


Maria_Anyfanti.jpg
Βίκυ Κατσαρού

Ογκρέσα

Καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου να εκφράσω τη γνώμη μου για την Ογκρέσα του Κώστα Κρομμύδα, αλλά το ανέβαλλα λόγω πολλών υποχρεώσεων. Και ένα απόγευμα, ακούγοντας ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια στο ραδιόφωνο, που μιλούσε για αγάπες που σώζουν, αποφάσισα να μην το καθυστερώ άλλο. Με απλά λοιπόν λόγια η Ογκρέσα αυτό ακριβώς πραγματεύεται: μια αγάπη που σώζει.Το βιβλίο από άποψη μορφής χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια, οι τίτλοι των οποίων αφορούν τοποθεσίες, προωθώντας τη γρήγορη πλοκή, την ομαλή μεταφορά σε διαφορετικά σκηνικά και τη διατήρηση του ενδιαφέροντος του αναγνώστη.Ο χρόνος ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα, φωτίζοντας την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων από ποικίλες οπτικές γωνίες και δίνοντας μια πλήρη χαρτογράφηση της προσωπικότητάς τους.Το λεξιλόγιο είναι απλό, ανεπιτήδευτο, καθημερινό. Προτάσεις μικρές, αποφεύγεται ο μακροπερίοδος λόγος. Οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις χρησιμοποιούνται με φειδώ ενώ δίνεται μεγαλύτερη σημασία στην περιγραφή βάσει των αισθήσεών μας.

Οι ήρωες του βιβλίου αντανακλούν κομμάτια της ψυχής του καθενός μας. Αγάπη, έρωτας, πόθος, μίσος, συμπόνια, πατρικό ένστικτο, μητρικό φίλτρο, εκδίκηση, παράνοια, απιστία, ζήλια. Κανένα αίσθημα δεν μένει ανολοκλήρωτο. Όλα κάνουν τον κύκλο τους και επισφραγίζονται με ένα ιδιαίτερο τέλος.
Αυτό όμως που ίσως παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το είδος της αγάπης εκείνης που περιγράφεται στο συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν είναι η σαιξπηρική αγάπη αλλά μια αγάπη πιο αληθοφανής, μια αγάπη που πεινά και επιζητά απεγνωσμένα να χορτάσει. Και η επιθυμία της αυτή θα ικανοποιηθεί μέσα από τη γνωριμία της Κατερίνας και του Γιάννη.

Ο Γιάννης είναι ένας άντρας ο οποίος πεινάει για έρωτα και προσπαθεί να χορτάσει γνωρίζοντας τη μία γυναίκα μετά την άλλη. Παρ’ όλα αυτά βαθιά μέσα του τον τρυπάει ο πόθος να γνωρίσει τη Μία και Μοναδική, που θα ονομάσει γυναίκα της ζωής του.

Η ζωή της Κατερίνας από την άλλη μοιάζει με εκείνη ενός πληγωμένου ζώου που τρέχει να ξεφύγει από το θηρευτή του, αλλά το σώμα του, γεμάτο από πληγές και καταπονημένο, βαραίνει τα βήματά του. Μέχρι που θα τη βρει ο Γιάννης και μέσα από έναν ανεξέλεγκτο και πρωτόγονο έρωτα θα επουλώσει τα τραύματα της ψυχής της. Δεν υπάρχει παραμύθι χωρίς δράκο όμως. Και ο δικός μας δράκος διατηρεί μια ηδονική σχέση με το θάνατο…

Κλείνοντας, πρόκειται για μια ερωτική ιστορία με έντονο το αστυνομικό στοιχείο η οποία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Στα πρόσωπα των ηρώων θα αναγνωρίσουμε όλοι καταπιεσμένα »θέλω», πνιγμένες ανάγκες, την αίσθηση του ανικανοποίητου, που όλοι σίγουρα κάποια στιγμή έχουμε βιώσει. Κι όπως είπε και ο Βίλχεμ Ράιχ: Έρωτας είναι το σύνολο των ενστίκτων, των καταστάσεων και των λειτουργιών, που συντηρούν τη ζωή και την κάνουν ολοένα και πιο όμορφη. Κάθε σελίδα στην Ογκρέσα αναδίδει έρωτα. Αναζητήστε την!

Βίκυ Κατσαρού (pickabook)

 


 

«ΟΓΚΡΕΣΑ»

Ένα δυνατό ερωτικό-αστυνομικό θρίλερ που από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κόβει την ανάσα στον αναγνώστη. Έρωτας, μυστήριο και σασπένς τα κυριότερα χαρακτηριστικά του.
Μία ογκρέσα κατέστρεψε. Μία άλλη λύτρωσε. Και οι δύο διεκδίκησαν τον έρωτα υπακούοντας στο ένστικτό τους. Σε 249 νύχτες. Η μοίρα παίρνει στα χέρια της το παιχνίδι τής ζωής των ηρώων αυτής της ιστορίας, ανακατεύει ξανά και ξανά την τράπουλα και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς.Η αγάπη και το μίσος, η ζωή και ο θάνατος, το παρελθόν και το παρόν προχωρούν χέρι χέρι και σημαδεύουν τον Γιάννη -έναν άντρα συναισθηματικά ανικανοποίητο-, την Κατερίνα-μια γυναίκα καταπιεσμένη, σχεδόν στα όρια της παράνοιας-, τον Μάνο –που, οδηγούμενος από τα παιδικά του τραύματα, το μόνο που ζητάει είναι η εκδίκηση- αλλά και τον Λουκά που το παρελθόν του είναι άρρηκτα δεμένο με το παρόν των υπολοίπων. Και όλα αυτά δοσμένα αριστοτεχνικά από τον κύριο Κρομμύδα που δεν αφήνει τίποτα απολύτως στην τύχη. Λιτή, απέριττη και συνάμα συγγραφικά ώριμη, ζωντανή και καθηλωτική η γραφή του, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες ηρώων, flash backs που δένουν το παρελθόν με το παρόν, εναλλαγές από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο, καθώς και ολοζώντανες, κινηματογραφικές περιγραφές που «τραβούν» τον αναγνώστη μέσα στην ιστορία και τον κάνουν να αγωνιά από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα αυτού του μυθιστορήματος.Βυθιστείτε στις σελίδες του και ανακαλύψτε κι εσείς αυτήν τη μυστηριακή, μοιραία γυναίκα, τη γυναίκα-δράκαινα, την Ογκρέσα!
Άννα Κοντίδου

 


 

Ανυφαντή Μαρία

ΟΓΚΡΕΣΑ

Οι ζωές τριών ανθρώπων που μπλέκονται μεταξύ τους από ένα παιχνίδι της μοίρας. Ο καθένας τους έχει τους δαίμονες του και αναζητά τη δική του λύτρωση. H ιστορία σε κρατάει σε αγωνία από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία. Ταυτίζεσαι με τους ήρωες που θα μπορούσαν να βρίσκονται ανάμεσα μας . Συναισθήματα έντονα.. πάθος, έρωτας, πόνος, θλίψη, αποφασιστικότητα,.
Τέλος ανατρεπτικό και συγκινητικό, βγαλμένο και αυτό μέσα από τη ζωή. Η γραφή του κ.Κρομμύδα πολύ καλή και γεμάτη ευαισθησία όσο χρειάζεται για να νοιώσεις . Οι περιγραφές ολοζώντανες και οι αναδρομές στο παρελθόν δεν σε κουράζουν αλλά δένουν το παρόν με το παρελθόν πολύ όμορφα.. Απλά υπέροχο!

Κ.Κρομμύδα τα συγχαρητήρια μου.

Ανυφαντή Μαρία